دل نصیب از گل رخسار تو، خاری دارد
خاطر از رهگذرت، بهره غباری دارد
دیده در خلوت وصل تو ندارد، راهی
کار، کار دل تنگ است، که باری دارد
غم ایام خورم، یا غم خود، یا غم دوست؟
غم من نیست از آن غم که شماری دارد
دوش صد بار به تیغ مژهام زد چشمت
که به هر گوشه چو من کشته، هزاری دارد
گله کردم، دهنت گفت: مگو هیچ که او
مست بود، امشب و امروز خماری دارد
عالمی غرقه دریای هوا و هوسند
هر کسی خاطر یاری و دیاری دارد
زین میان، خاطر آسوده کسی راست که او
دامن دوست، گرفتست و کناری دارد
بحر، میجوشد و جز باد ندارد در کف
صدف آورده به کف، در و قراری دارد
پای باد از پی آن، هر نفسی میبوسم
که به خاک سر کوی تو، گذاری دارد
نیست در کوی تو کاری، دگران را لیکن
با سر کوی تو سلمان، سروکاری دارد



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: عاشق در این غزل از محرومی خود میگوید: از معشوق جز خار و غبار نصیبی ندارد و غمش بیشمار است. چشم مست یار با تیغ مژه او را میکشد و دهان یار این ستم را به مستی و خماری چشم نسبت میدهد. سپس شاعر مردم را غرق در دریای هوس میبیند و آرامش را از آنِ کسی میداند که دامن دوست را گرفته، همانگونه که صدف با یافتن مروارید آرام گرفته است. در پایان، شاعر از روی شوق پای باد را میبوسد، چون از کوی یار میگذرد، و خود را تنها کسی میداند که با آن کوی سروکار دارد.
هوش مصنوعی: بهرهٔ دل از چهرهٔ گلمانند تو تنها خاری است، و سهم خاطر من از راهی که تو از آن میگذری فقط غباری است. یعنی عاشق از معشوق جز رنج و محرومی نصیبی ندارد.
هوش مصنوعی: چشم من به خلوتگاه وصال تو راه ندارد. این کار تنها از دل تنگ برمیآید که اجازهٔ ورود (بار) دارد. «بار» در اینجا هم به معنای اجازهٔ حضور است و هم به معنای بار غم.
هوش مصنوعی: نمیدانم غم روزگار را بخورم، یا غم خودم، یا غم دوست را. غم من از آن غمهایی نیست که بتوان شمردش؛ بیحد و بیشمار است.
هوش مصنوعی: دیشب چشم تو صد بار با تیغ مژههایش مرا زد؛ چشمی که در هر گوشه هزار کشته مانند من دارد.
هوش مصنوعی: از چشم تو گله کردم. دهانت گفت: «هیچ مگو، چون او دیشب مست بود و امروز خمار است.» یعنی ستمِ چشم مست را باید به مستیاش بخشید.
هوش مصنوعی: مردم جهان همه در دریای هوا و هوس غرقاند و هر کس در اندیشهٔ یاری یا سرزمینی است.
هوش مصنوعی: در این میان تنها کسی آسودهخاطر است که دامن دوست را گرفته و کناری دارد. «کنار» هم به معنای ساحل است و رهایی از آن دریا، و هم به معنای آغوش یار.
هوش مصنوعی: دریا پیوسته میجوشد و در دستش جز باد چیزی ندارد، اما صدف مروارید به دست آورده و آرام گرفته است. یعنی پرجوشوخروش بیحاصل است و کسی که گوهر مقصود را یافته آرامش دارد.
هوش مصنوعی: هر لحظه پای باد را میبوسم، چون باد بر خاک سر کوی تو گذر میکند.
هوش مصنوعی: دیگران در کوی تو کاری ندارند، اما سلمان با سر کوی تو سروکار دارد. شاعر میان «سر کوی» و «سروکار» بازی لفظی کرده است.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
سالها شد که دلم مهر نگاری دارد
نه به شب خواب و نه در روز قراری دارد
تنم از درد غباری شد و عیبم نکند
هر که بر دامن ازین گرد غباری دارد
هرکه مشغول توگشت از دو جهان باز آمد
[...]
هر که چون زانوی خود آینه داری دارد
روز و شب پیش نظر باغ و بهاری دارد
می کند جام علاجش به پف کاسه گری
هر سری کز خرد خام غباری دارد
چه شتاب است که در دیده من دارد اشک
[...]
هر دلی شاد نباشد که نگاری دارد
خرّم آن دل که چو من مثل تو یاری دارد
چشم مستت که بود باز به هر سو نگران
شاهبازیست که آهنگ شکاری دارد
ای قرار دل من خال دلم میدانی
[...]
ای خوش آن دیده، که از اشک نگاری دارد
خوش تر آن دیده، که با روی تو کاری دارد
هر نفس می شود آشفته ز بیداد نسیم،
دل، که در چنبر زلف تو قراری دارد
روی و موی تو بود روز و شب مشتاقان
[...]
ای خوش آن کس که چو تو طرفه نگاری دارد
با سر زلف درازت، سر و کاری دارد
حاجت شمع و چراغش، نبود در شب تار
هر که در خانه چو تو ماه عذاری دارد
ترک چشم تو گرفت است به کف، تیر و کمان
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال یک حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.