من از میانه برون، یار در کنار مرا
حجاب عشق چه شد، پرده ای بیار مرا
غرور صف شکنی داشتم، چه دانستم
شکست می دهد این گونه یک سوار مرا
فروگرفته ز بس جوش گریه ام بی تو
برآمد ابر ز دامن چو کوهسار مرا
چه سود چوب گل ای دوستان که شور جنون
ز هر بهار فزون است این بهار مرا
ز پاره های دل از بس پر است، پنداری
که آبگینه شکسته ست در کنار مرا
خوشم که کرد به مستی زمانه مشهورم
نیم غلام که خوانند هوشیار مرا
چو رفتم، آمدنم نیست، آفتاب نیم
فغان که خوب ندانسته روزگار مرا
نمی خورم غم خود تا غم تو هست ای دوست
سر تو باد سلامت، به خود چه کار مرا
سپرده ام به تو خود را، تو هم پس از مردن
به خاک رهگذر خویشتن سپار مرا
چو خاک گرچه ندارد وجود من قدری
برای کوری دشمن نگاه دار مرا
کسی ز گمشدگان غیر من سلیم نماند
زمانه داشت ز عنقا به یادگار مرا



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: عاشق در این غزل از حال خود بیخبر است و در کنار یار، پردهای برای پوشاندن این وصال میخواهد. سپس از شکست غرورش به دست معشوق، گریهٔ بیپایان، جنون بهاری و دلِ پارهپارهاش میگوید و به مستی خود میبالد. در پایان، خود را یکسره به دوست میسپارد و میخواهد پس از مرگ در خاک رهگذر او باشد. خود را نیز یادگار عنقا و آخرین بازماندهٔ گمشدگان میخواند.
هوش مصنوعی: من از میان کنار رفتهام و از خود بیرون شدهام و یار در آغوش من است؛ پس حجاب و شرمِ عشق کجا رفت؟ پردهای بیاور تا این وصال پوشیده بماند.
هوش مصنوعی: به اینکه صفهای دشمن را میشکنم مغرور بودم و نمیدانستم که یک سوار تنها، یعنی معشوق، اینگونه مرا شکست میدهد.
هوش مصنوعی: بی تو جوشش گریه چنان سراپایم را فرا گرفته که مانند کوهسار از دامنم ابر برمیخیزد.
هوش مصنوعی: ای دوستان، زدن با چوب گل برای درمان دیوانگیام سودی ندارد، زیرا شور جنون من در این بهار از هر بهار دیگری بیشتر است.
هوش مصنوعی: دامن و آغوشم چنان از پارههای دل شکستهام پر است که گویی شیشهای در کنارم شکسته است.
هوش مصنوعی: خوشحالم که روزگار مرا به مستی مشهور کرده است؛ آنقدر خوار و بنده نیستم که مرا هوشیار بخوانند.
هوش مصنوعی: من خورشید نیستم که برود و دوباره بازگردد؛ اگر بروم دیگر بازنمیگردم. افسوس که روزگار قدر مرا درست نشناخته است.
هوش مصنوعی: ای دوست، تا غم تو هست غم خودم را نمیخورم؛ سرت سلامت باشد، مرا با خودم کاری نیست.
هوش مصنوعی: من خود را به تو سپردهام؛ تو هم پس از مرگم مرا به خاکِ راهی بسپار که از آن میگذری.
هوش مصنوعی: هرچند وجودم مانند خاک بیارزش است، برای آنکه دشمن کور شود و به کام نرسد، مرا نگاه دار.
هوش مصنوعی: سلیم، از گمشدگان و ناپیدایان کسی جز من باقی نمانده است؛ گویی روزگار مرا از عنقا به یادگار نگه داشته است.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
برفت و بر سر آتش نشاند یار مرا
به پای حادثه افکند روزگار مرا
گر آشکار کند آب دیده راز دلم
میان آتش سوزان چه اختیار مرا
چنان نکرد کمند بلای عشقم صید
[...]
خوش است ناز تو ای سرو گل عذار مرا
نیاز پرور عشقم به ناز دار مرا
مگو به طرف چمن جلوه ریاحین بین
دلم اسیر تو با دیگران چه کار مرا
ز گشت باغ چه خیزد ز گل چه بگشاید
[...]
ز عشق هست به دل بار صد هزار مرا
هنوز شکر بود صدهزار بار مرا
گرم بود می گلگون ز ساقی گلرخ
به حور و کوثرت ای پارسا چه کار مرا؟
به بوسه ای که دهی و کشی منه منت
[...]
ز بس که داشتی ای گل همیشه خوار مرا
نماند پیش کسان هیچ اعتبار مرا
بسی امید بدل داشتم چو روی تو دید
ز دست رفت و نیامد بهیچ کار مرا
عجب اگر نروم از میان که مجنون دوش
[...]
خیال بست که خون ریزد آن نگار مرا
فعان که می کشد آخر خیال یار مرا
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.