بیتو در بزم طرب بس که دلم محزون است
ساغر می به کفم آبلهٔ پرخون است
هرکه بیند به کفش، دستهٔ گل پندارد
بس که آیینه ز عکس رخ او گلگون است
قسمت ما به جهان غیر پریشانی نیست
سرنوشت من و زلف تو به یک مضمون است
اثر عشق ز سیمای اسیران پیداست
شمع در انجمن و پرتو او بیرون است
دل آوارهٔ ما شکوه ز غربت نکند
سایهٔ خویش، سِیَهْخانهٔ این مجنون است
کام عاشق چو درآید به بغل، میمیرد
غنچه بر شاخ گل ما گره طاعون است
دل که در پای خُم افتاده سلیم از مستی
حکمتی یافته، همسایهٔ افلاطون است



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: غزلی عاشقانه از سلیم تهرانی دربارهٔ اندوه دوری از معشوق و پریشانی عاشق. شاعر با تصویرهای غریب، جام می را تاولی خونین، سایه را سیاهچادر مجنون و غنچه را غدهٔ طاعون میخواند و میگوید عشق از چهره پیداست و کامیابی برای عاشق مرگ است. در پایان، مستی پای خم را مایهٔ حکمت و همسایگی با افلاطونِ خمنشین میداند.
هوش مصنوعی: در جشن و مجلس شادی، بیتو چنان غمگینم که جام شرابِ در دستم مانند تاولی پر از خون به نظر میآید؛ یعنی شادی برایم مایهٔ درد شده است.
هوش مصنوعی: آینه از بازتاب چهرهٔ سرخ و زیبای معشوق چنان گلگون شده که هر کس آن را در دست او ببیند، گمان میکند دستهای گل در دست دارد.
هوش مصنوعی: بهرهٔ ما از جهان چیزی جز پریشانی نیست؛ سرنوشت من و زلف آشفتهٔ تو یکی است و هر دو پریشانیم.
هوش مصنوعی: نشانهٔ عشق از چهرهٔ گرفتاران عشق آشکار است؛ همانگونه که شمع درون مجلس است اما نورش به بیرون میتابد، عشق پنهان در دل هم از چهره پیدا میشود.
هوش مصنوعی: دل سرگردان ما از غربت و بیخانمانی گله نمیکند، زیرا سایهٔ خودش برای این مجنون همچون چادر سیاه (خانهٔ بادیهنشینان) است و همهجا با او همراه است.
هوش مصنوعی: عاشق اگر به آرزویش برسد و کامش در آغوشش درآید، میمیرد؛ برای همین غنچهای که بر شاخ گل ما میروید، مانند غدهٔ طاعون مایهٔ مرگ است. یعنی وصال و کامیابی برای عاشق نابودی است.
هوش مصنوعی: ای سلیم، دلی که از مستی پای خم شراب افتاده، به حکمتی دست یافته است و همسایهٔ افلاطون شده است؛ اشاره به افسانهٔ نشستن افلاطون در خم.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
زلف لیلیصفتت دام دل مجنون است
عقل بر دانهٔ خال سیهت مفتون است
تا خیال لب و دندان تو در چشم من است
مردم چشم من از لعل و گهر قارون است
پیش لؤلؤی سرشکم ز حیا آب شود
[...]
هر زمان حال من از عشق تو دیگرگون است
بتو چون شرح کنم حال چه گویم چون است
غم دل سوخت مرا پیش که آرم به زبان
قصه درد درونم که ز حد بیرون است
شده از ناوک آهم دل گردون مجروح
[...]
دوستم با تو به حدی که ز حد بیرونست
دشمنم نیز به نوعی که ز شرح افزون است
معنی دوستی از گفت و شنو مستغنی است
صورت دشمنی آن به که نگویم چونست
دامن عصمت گل چون درد از صحبت خار
[...]
اشک از گرمی آه دل من گلگون است
طره آه من از سلسله مجنون است
سرو آورده خطی سبز ز دیوان قضا
کز جهان دست تهی قسمت هر موزون است
کوه کن از طرفی، وز طرفی مجنون است
پر ز عشق است، اگر کوه و اگر هامون است
کیست، کو خانه خراب هوس دنیا نیست؟
یکی از خاک نشینان درش، قارون است
پیش پاکان، همه اقبال جهان ادبار است
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال یک حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.