میان عافیت و روزگار ما جنگ است
مدار شیشهٔ ما همچو آب بر سنگ است
ز رازداری ما جمع دار خاطر را
ز گوش تا به لب ما هزار فرسنگ است
غبار، آینه ام را حصار عافیت است
غلاف خنجر ما همچو سوسن از زنگ است
به غمزه کرده چنین جای در دلم، چه عجب
اگر چو تیغ، صلاحش همیشه در جنگ است
به بوستان محبت سلیم مرغ دلم
ز شوق طرهٔ او طایر شباهنگ است



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل از ناسازگاری روزگار با آسودگی شاعر آغاز میشود و دل او را به شیشهای شکننده مانند میکند که همواره با سنگ روبهروست. سپس از رازداری خود و از پناه بردن به گمنامی و دوری از ستیز سخن میگوید. در بیتهای پایانی به معشوق میپردازد که غمزهاش چون شمشیر در دل او جای گرفته، و دلش از شوق گیسوی سیاه او به پرندهای شبخوان بدل شده است.
هوش مصنوعی: میان آسودگی و سرنوشت ما همیشه ستیز است. شیشهٔ وجود ما مانند آبی است که روانیاش بر سنگ است؛ یعنی دل و زندگی شکنندهٔ ما پیوسته با سختی و سنگ روبهروست.
هوش مصنوعی: از رازداری ما آسودهخاطر باش؛ میان گوش و لب ما هزار فرسنگ فاصله است، یعنی هرچه میشنویم هرگز به زبان ما نمیرسد.
هوش مصنوعی: گردوغباری که بر آینهٔ ما نشسته، حصاری است که آن را در امان نگه میدارد؛ و غلاف خنجر ما مانند برگ سوسن از زنگار است. یعنی گمنامی و کنار گذاشتن ستیز مایهٔ آسودگی ماست و خنجر ما در غلاف زنگ میزند و بیرون کشیده نمیشود.
هوش مصنوعی: معشوق با غمزهاش اینگونه در دلم جا گرفته است؛ شگفت نیست اگر مانند شمشیر، صلاح و سود او همیشه در جنگ باشد. «صلاح» با «سلاح» ایهام دارد و غمزه چون تیغی است که در دل فرو رفته است.
هوش مصنوعی: ای سلیم، مرغ دل من در باغ عشق، از شوق گیسوی سیاه معشوق، پرندهای شبخوان شده است؛ زیرا آن گیسو چون شب تاریک است و دل در آن شب نغمه میخواند.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
پناه و قدوه شاهان عصر نصرت دین
تویی که خاک درت کیمیای فرهنگ است
به گرد موکب قدرت نمی رسد گردون
که در میانه مسافت هزار فرسنگ است
به ساعتی شکند رُمح تو طلسم عدو
[...]
رخ نگار مرا هر زمان دگر رنگ است
به زیر هر خم زلفش هزار نیرنگ است
کرشمهای بکند، صدهزار دل ببرد
ازین سبب دل عشاق در جهان تنگ است
اگر برفت دل از دست، گو: برو، که مرا
[...]
دلی که عاشق و صابر بوَد مگر سنگ است
ز عشق تا به صبوری هزار فرسنگ است
برادران طریقت، نصیحتم مکنید
که توبه در ره عشق آبگینه بر سنگ است
دگر به خُفیه نمیبایدم شراب و سَماع
[...]
کسی که عشق نبازد نه آدمی سنگ است
بلای عشق کشد هر که آدمی رنگ است
چه نقش بندی از اندیشه ای که بی عشق است
چه روی بینی از آیینه ای که در زنگ است
هزار پاره کنم جان مگر که در گنجد
[...]
مقیم کوی تو را فسحت حرم تنگ است
ز کعبه تا سر کویت هزار فرسنگ است
دلم ضعیف و ز هر سو ملامتی چه کنم
که شیشه نازک و هر جا که می روم سنگ است
مکن به حلقه ما ذکر رشته تسبیح
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.