مردم چشم تو نازیم که در پرده درند
واندر آن پرده ز مردم بملا پرده درند
دهنت هیچ و از آن هیچ بعشاق چنان
کار تنک است که از هستی خود بیخبرند
رسته گرد لب شیرین تو خط مشگین
یا که موران سیه جمع بدور شکرند
رنج خود کم کن و عشاقت از این بیش مکش
زانکه این طایفه را هر چه کشی بیشترند
وادی عشق تو را بی سر و پا باید رفت
زین سبب جملهٔ عشاق تو بی پا و سرند
چون بخوبان نشوم رام که از گندم خال
این بهشتی پسران راه زنان پدرند
همه چشمی نبود در خور آنروی صغیر
قابل دیدن رخسار وی اهل نظرند



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل عاشقانه در وصف زیبایی معشوق است: چشمی که پردهدری میکند، دهانی که از کوچکی هیچ مینماید و خطی که مانند موران گرد شکر بر لب روییده است. شاعر از بیشماری عاشقان و بیسر و پایی آنان در راه عشق میگوید و با اشاره به داستان گندم و فریب خوردن آدم، از رام شدن به خوبرویان پرهیز میکند. در پایان نتیجه میگیرد که تنها اهل نظر شایستهٔ دیدن روی معشوقاند.
هوش مصنوعی: به مردمک چشمان تو مینازم که در پرده (پشت پلک) پنهاناند، و با این همه از همان پرده آشکارا پردهٔ آبرو و راز مردم را میدرند. بازی با دو معنای «مردم» (مردمک و آدمیان) و «پرده» است.
هوش مصنوعی: دهان تو از کوچکی گویی هیچ است، و از همین هیچ کار بر عاشقان چنان تنگ و دشوار شده که از هستی خود بیخبر شدهاند. «تنگ» هم به تنگی دهان اشاره دارد و هم به سختی حال عاشقان.
هوش مصنوعی: آیا این خط سیاه و خوشبو است که گرد لب شیرین تو روییده، یا مورچههای سیاهی هستند که دور شکر جمع شدهاند؟
هوش مصنوعی: خودت را به زحمت نینداز و بیش از این عاشقانت را نکش، چون این گروه را هرچه بکشی بیشتر میشوند.
هوش مصنوعی: راه وادی عشق تو را باید بیسر و پا، یعنی بیخودی و بیاعتنا به جان و تن، پیمود. برای همین همهٔ عاشقان تو بیسر و پا و آوارهاند.
هوش مصنوعی: چگونه رام خوبرویان شوم، در حالی که این پسران بهشتیروی با دانهٔ گندم خالشان، مانند آن گندمی که آدم را از بهشت بیرون کرد، پدرمان آدم را از راه به در بردند؟
هوش مصنوعی: صغیر، هر چشمی شایستهٔ دیدن آن روی نیست؛ تنها اهل نظر، یعنی صاحبدلان و نکتهبینان، لایق دیدن رخسار او هستند.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
این رقیبان که بر این گنبد پیروزه درند
گرچه زیرند گهی جمله، همیشه زبرند
گر رقیبان به بصر تیز بوند از بر ما
این رقیبان سماوی همه یکسر بصرند
نامشان زی تو ستاره است ولیکن سوی من
[...]
بچگان ما مانندهٔ شمس و قمرند
زانکه همصورت و همسیرت هر دو پدرند
تابناکند ازیرا که دو علوی گهرند
بچگان آن بنسبتر که ازین باب گرند
ساقیا باده بده تا طرب از سر گیرند
پیش کاین تاج مه از تارک شب برگیرند
شاهدان شمع ز کاشانه برون اندازند
قدسیان مشعله هفت فلک درگیرند
نیکوان پرده بر انداخته در رقص آیند
[...]
آمد آن فصل که در وی همه جز مل نخورند
و آمد آن روز که مرغان همه جز گل نچرند
دلبران بوسه به عشاق دراین فصل دهند
بیدلان پرده اندیشه در این فصل درند
گل و لاله چو رخ و عراض معشوق شدند
[...]
دنیی آن قدر ندارد که بر او رشک برند
یا وجود و عدمش را غم بیهوده خورند
نظر آنان که نکردند در این مشتی خاک
الحق انصاف توان داد که صاحبنظرند
عارفان هر چه ثباتی و بقایی نکند
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.