نه تنها خجلت از روی تو ماه آسمان دارد
که پا در گل ز رفتار تو سرو بوستان دارد
برخسار تو هر کس دید آن خال سیه گفتا
که هندو بچهای اندر دل آتش مکان دارد
تو بی من میتوانی زندگانی کرد و من بیتو
نمانم زنده آری زندگانی تن بجان دارد
بیا تا نقد جان و سر بسودای تو در بازم
که کردم تجربت جز عشق هر سودی زیان دارد
بنازم شیوه چشمت که گر خون دل عاشق
بظاهر میخورد با او نظرها در نهان دارد
نه من ترک تو بتوانم نه بیداد تو کم گردد
خدا ای نازنین با من دلت را مهربان دارد
مران از در صغیر خسته را بگذار تا گویند
امیر کشور خوبان سگی بر آستان دارد



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل عاشقانه در وصف زیبایی معشوق است که ماه و سرو در برابرش شرمندهاند و خال سیاهش بر چهرهٔ سرخ چون کودکی هندو در آتش است. عاشق میگوید بی معشوق زنده نمیماند و جز عشق هر سودایی را زیان میداند. او از ستم معشوق مینالد ولی نمیتواند ترکش کند و در پایان، صغیر خود را سگ آستان معشوق میخواند و میخواهد از درگاه رانده نشود.
هوش مصنوعی: نه فقط ماه آسمان از دیدن چهرهٔ تو شرمنده است، بلکه سرو باغ هم از دیدن راه رفتن زیبای تو مانده و درمانده است، گویی پایش در گل فرو رفته است.
هوش مصنوعی: هر کس خال سیاه را بر چهرهٔ سرخ و درخشان تو دید، گفت گویی کودکی هندو در میان آتش جای گرفته است.
هوش مصنوعی: تو میتوانی بدون من زندگی کنی، اما من بی تو زنده نمیمانم؛ همانگونه که زندگی تن به جان وابسته است و تو جان منی.
هوش مصنوعی: بیا تا جان و سرم را در راه عشق تو ببازم، چون تجربه کردهام که هر سودایی جز عشق سرانجام زیان است.
هوش مصنوعی: آفرین بر شیوهٔ چشم تو که اگرچه در ظاهر خون دل عاشق را میخورد و او را میآزارد، در پنهان به او نظر لطف و توجه دارد.
هوش مصنوعی: نه من میتوانم تو را ترک کنم و نه ستم تو کم میشود؛ ای نازنین، امیدوارم خدا دلت را با من مهربان کند.
هوش مصنوعی: صغیرِ خسته و درمانده را از درگاه خود مران؛ بگذار مردم بگویند پادشاه سرزمین زیبارویان سگی وفادار بر آستانهٔ خود دارد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
اگر موری سخن گوید، و گر مویی روان دارد
من آن مور سخن گویم، من آن مویم که جان دارد
تنم چون سایه مویست و دل چون دیده موران
ز هجر غالیه مویی، که چون موران میان دارد
اگر مر آب و آتش را مکان ممکن بوَد مویی
[...]
اگر ذاتی تواند بود کز هستی توان دارد
من آن ذاتم که او از نیستی جان و روان دارد
وگر هستی بود ممکن که کم از نیستی باشد
من آن هستم که آن از بینشانیها نشان دارد
وگر با نقطهای وهمم کسی همبر بود او را
[...]
غلام آن سبکروحم که با من سر گران دارد
جوابش تلخ و پنداری شکر زیر زبان دارد
مرا گر دوستی با او به دوزخ میبرد شاید
به نقد اندر بهشتست آن که یاری مهربان دارد
کسی را کاختیاری هست و محبوبی و مشروبی
[...]
هوای بوستان خوش گشت و باده لطف جان دارد
کنون هر کس که جان دارد، هوای بوستان دارد
سحرگه بکر غنچه ها باده ها خورده ست در پرده
همه سرخی رو بدهد گواهی، گر نهان دارد
کنون دل بستگی غنچه با گل، کی نهان ماند؟
[...]
نگارا دل همیخواهد که عشقت را نهان دارد
ولیکن اشک را نطق است و رنگ رو زبان دارد
اگر چه آتش مجمر ندارد شعلهٔ پیدا
ولیکن عود نتواند که دود خود نهان دارد
کسی کز درد عشق تو ندارد زندگیِّ دل
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.