مگر بهر سفر برسته محمل باز جانام
که از تن میرود دنبال آن محمل نشین جانم
مکن بر من ملامت گر ز چشم موج خون خیزد
که اندر بحر هجرانست هر دم خوف طوفانم
عجب نبود اگر پیراهن طاقت قبا گردد
بود هر لحظه چون بر دست انبوهی گریبانم
امان ندهد مرا غم آنقدر کز دل کشم آهی
مجال از چشم سوزن تنگتر گردیده میدانم
مگر میرفتش از خاطر هوای ماه کنعانی
چنین میدید در بینالحزن گر پیر کنعانم
شب اندر خواب میگفتم سخن با زلف مشکینش
سیهروزیست تعبیرش که مو بر مو پریشانم
ندادم هیچ مجنونی سراغ از خیمه لیلی
فزون گشت ار چه گام اندر ره از ریگ بیابانم
از آن خال سیه خاطر نشد ز اندیشهام خالی
که هندوی خود آئین خواهد از کف برد ایمانم
خط نو رسته باشد بر کمال حسن او آیت
خوش از بستان روح افزایش آید بوی ریحانم
کجا من ترک میگویم که هوشم میرود از سر
یکی کاید بگوش از کوی عشق آواز مستانم
خرابی از خراباتی شدن میگفت و میدیدم
که از سر رفته رفته میرود سودای سامانم
بیادم یاد او نگذاشت حرفی ور گهر خواهی
بدامن بر چو گردد موج زن دریای عمانم
خموشی شرط عشق آمد نه من گویم که در مستی
ندانم کیست میگوید سخن زین رمز حیرانم
صفی را عشق و رندی سرنوشت افتاد در قسمت
چه باک ار بینمازی گوید آلوده است دامانم



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: گوینده از رفتن محبوب و جدایی او مینالد و اشک خونین و تنگی مجال و اندوهی بزرگتر از اندوه یعقوب را وصف میکند. سپس به زلف و خال و خط محبوب میپردازد و از دلبستگی بیبازگشت خود به کوی عشق و خرابات سخن میگوید. در پایان، سخن خود را از سرِ مستی و بیخودی میداند و رندی و عشق را قسمت ازلی صفی میشمارد که از طعنهٔ ملامتگران باکی ندارد.
هوش مصنوعی: گویا محبوبم دوباره برای سفر محمل بسته است، زیرا جانم از تن بیرون میرود و به دنبال آن محملنشین روان است.
هوش مصنوعی: اگر از چشمم موج خون برمیخیزد، مرا سرزنش نکن؛ چون در دریای جدایی هر لحظه از طوفان میترسم.
هوش مصنوعی: شگفت نیست اگر پیراهن صبر و طاقتم چاک بخورد و مانند قبا باز شود، چون هر لحظه گریبانم در چنگ اندوهی بسیار است.
هوش مصنوعی: غم آنقدر مهلتم نمیدهد که آهی از دل برکشم؛ فرصت را از سوراخ سوزن هم تنگتر میبینم.
هوش مصنوعی: اگر یعقوب، پیر کنعان، مرا در کلبهٔ اندوه چنین میدید، شاید عشق یوسف از یادش میرفت؛ یعنی اندوه من از اندوه او بیشتر است.
هوش مصنوعی: شب در خواب با زلف سیاه و خوشبوی او سخن میگفتم؛ تعبیر این خواب سیهروزی است، چنانکه مانند آن زلف موبهمو پریشانم.
هوش مصنوعی: هرچند گامهایم در راه عشق از ریگ بیابان بیشتر شد، به هیچ مجنونی نشانی خیمهٔ لیلی را ندادم؛ یعنی راز محبوب را فاش نکردم.
هوش مصنوعی: اندیشهام از آن خال سیاه آسوده نشد، چون میترسم آن هندوی خودسر ایمانم را از دستم برباید.
هوش مصنوعی: خط تازهرسته بر چهرهٔ او نشانه و آیتی بر کمال زیبایی اوست و از بوستان جانافزای رخسارش بوی خوش ریحان به من میرسد.
هوش مصنوعی: چگونه میتوانم عشق را رها کنم، وقتی هر بار آواز مستان از کوی عشق به گوشم میرسد، هوش از سرم میرود.
هوش مصنوعی: کسی از ویرانی و بدنامیِ خراباتی شدن سخن میگفت و من میدیدم که اندیشهٔ سامان و آبادی کمکم از سرم بیرون میرود.
هوش مصنوعی: یاد او هیچ سخن دیگری در خاطرم باقی نگذاشت؛ اگر گوهر میخواهی، هنگامی که دریای عمان وجودم موج میزند، دامن بیاور و گوهر ببر؛ یعنی اشک یا سخن گوهرین من.
هوش مصنوعی: شرط عشق خاموشی است و این من نیستم که سخن میگویم؛ در مستی نمیدانم چه کسی سخن میگوید و از این راز حیرانم.
هوش مصنوعی: عشق و رندی سرنوشت و قسمت صفی شد؛ چه باک اگر کسی که خود اهل نماز نیست بگوید دامن من آلوده است.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
دگر بار ای مسلمانان ستمگر گشت جانانم
گهی رنجی نهد بر دل گهی بی جان کند جانم
به درد دل شدم خرسند که جز او نیست دلبندم
به رنج تن شدم راضی که جز او نیست جانانم
به بازی گفتمش روزی که دل بر کن کنون از من
[...]
ترا من دوست میدارم ندانم چیست درمانم
نه روی هجر میبینم نه راه وصل میدانم
نپرسی هرگز احوالم نسازی چارهٔ کارم
نه بگذاری که با هرکس بگویم راز پنهانم
دلم بردی و آنگاهی به پندم صبر فرمایی
[...]
درخت و آتشی دیدم ندا آمد که جانانم
مرا می خواند آن آتش مگر موسی عمرانم
دخلت التیه بالبلوی و ذقت المن و السلوی
چهل سال است چون موسی به گرد این بیابانم
مپرس از کشتی و دریا بیا بنگر عجایبها
[...]
اگر دستم رسد روزی که انصاف از تو بستانم
قضای عهدِ ماضی را شبی دستی برافشانم
چنانت دوست میدارم که گر روزی فراق افتد
تو صبر از من توانی کرد و من صبر از تو نتوانم
دلم صد بار میگوید که چشم از فتنه بر هم نِه
[...]
مرا دیوانه می خوانند و با دیوانه می مانم
ز خود بیگانه می دانند و هم من نیز می دانم
اگر با بت منم اینم وگر در کعبه بنشینم
نه مرد مذهب و دینم نه اهل کفر و ایمانم
چو در بت خانه افتادم ز دیگر خانه آزادم
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.