هیچ شگفتی ز هر چه هست بعالم
نیست عجیبتر ز چشم خیره آدم
میخورد از روزگار نیش پیاپی
باز طمع زو کند بنوش دمادم
هر چه کم آری ز دهر خواهی از و بیش
هیچ نیابی که کرده بیش تراکم
ماتم یاران نکرد عیش ترا تلخ
عیش ندیدی که بود قاصد ماتم
جمع کنی مالها بعمر و نبینی
بهره از آن جز و بال و حاصل جز غم
جمع تو کردی برنج و خورد براحت
آنکه نبودت بهیچ زخمی مرهم
هیچ نگوید که خواجه مرده و از وی
بهر من اسباب زندگیست فراهم
هیچ نیاری بیاد آنکه ترا چیست
حاصل هستی عمل چو گشت مجسم
هیچ ندانی که آدمی بحقیقت
چیست که بر ماسوا سر است و مقدم
رتبه خود را گرفت هر چه ز هستی
بهره در آمد چه آشکار و چه مبهم
بر اثر خود بوند انجم و افلاک
بر قدم خود روند اشهب و ادهم
اینهمه باشد ولی شگفتتر از نقش
فکرت نقاش بین و حکمت اسلم



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل نکوهش آز و دنیاپرستی انسان است: آدمی با وجود زخمهای پیاپی روزگار باز به آن دل میبندد، مال میاندوزد و دیگرانِ بیوفا آن را میخورند. شاعر سپس از غفلت انسان از حاصل کردارش و از جایگاه برترش در آفرینش سخن میگوید. در پایان از نظم موجودات و افلاک به شگفتی برتر یعنی حکمت آفریدگار گذر میکند.
هوش مصنوعی: از میان همهٔ شگفتیهای جهان، هیچ چیز عجیبتر از چشم آزمند و خیرهٔ آدمی نیست.
هوش مصنوعی: انسان پیوسته از روزگار زخم و نیش میخورد، اما باز هم هر دم از همان روزگار امید نوش و شیرینی دارد.
هوش مصنوعی: هرچه از دنیا به دست آوری کم است و بیشتر میخواهی، و کسی را نمییابی که با انباشتن بیشتر، به چیزی واقعی رسیده باشد.
هوش مصنوعی: سوگ یاران از دسترفته عیش تو را تلخ نکرد؛ نفهمیدی که همین عیش و خوشی پیامآور مرگ و ماتم است.
هوش مصنوعی: در طول عمر مال میاندوزی، اما از آن جز گرفتاری و گناه و اندوه بهرهای نمیبری.
هوش مصنوعی: تو با رنج مال گرد آوردی، و کسی که هیچگاه مرهم زخم تو نبود آن را آسوده خورد.
هوش مصنوعی: آن وارث هرگز نمیگوید که صاحب این مال مرد و به سبب او وسایل زندگی من فراهم شد؛ یعنی هیچ یادی و سپاسی از تو نمیکند.
هوش مصنوعی: هیچ به یاد نمیآوری که وقتی کردارت در آخرت مجسم شود، حاصل هستی تو چه خواهد بود.
هوش مصنوعی: هیچ نمیدانی که انسان در حقیقت چیست که بر همهٔ آفریدهها برتری و پیشی دارد.
هوش مصنوعی: هر موجودی، پیدا یا پنهان، که از هستی بهره یافت، جایگاه و مرتبهٔ خود را گرفت.
هوش مصنوعی: ستارگان و آسمانها در مسیر خویش میگردند و اسب سپید و اسب سیاه نیز بر گام خود میروند؛ یعنی هر چیز بر قاعدهٔ خود است.
هوش مصنوعی: این همه هست، اما شگفتتر از نقش آفرینش، اندیشهٔ نقاش آن یعنی آفریدگار و حکمت استوار او را بنگر.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
صاحب عادل وزیر شاه معظم
صدر خجسته پی عزیز مکرم
سرور عالم که هست از نیت نیک
عالمیانرا بشفقت پدر و عم
خرم و خوش باش کز قبل اوست
[...]
اذا کنت قوت النفس ثم هجرتها
فلم تلبث النفس التی انت قوتها
جان و جهانم تویی و گرت نبینم
یکسر بد روز باد جان و جهانهم.
چون چنبر عنبرین بنفشه در هم
گاهیش قدم فرق و گهی فرق قدم
هست امیدم که خاک پای تو گردم
بار خدایا بدین امید رسانم
گر سلسلهٔ زلفت در دور چنان پیچد
در پیچِ نماز خود دوزخ به دعا خواهم
روی سیه و موی سفید آوردم
چشمی گریان، قدی چو بید آوردم
چون خود گفتی که ناامیدی کفر است
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.