تا سیر سرو و سوری آن سیم تن کنم
حاشا که یاد سرو و هوای سمن کنم
هر کین که می کشد فلک از من ولی دگر
محکم به مهر آن مه پیمان شکن کنم
صد پیرهن قبا کنم امروز تا شبی
با دوست جایگه به یکی پیرهن کنم
خاک در تو گردم اگر آسمان ز رشک
راضی شود که بر سر کویت وطن کنم
چندان به زخم تیغ تو شادم که وقت نیست
تا فکر چاره دل خونین بدن کنم
در دست دلبر است دل اما قیاس حال
از درد و داغ لاله گلگون کفن کنم
کو فرصتی که با غم عشق و خیال دوست
تدبیر حال شیفته خویشتن کنم
صد جام زهر بی تو فرو ریزدم به کام
هر دم که یاد آن لب نوشین دهن کنم
گر دل قدم برون نهد از خط بندگیت
بر گردنش از آن خم گیسو رسن کنم
جان خار تن صفایی و تن خاک راه باد
با او اگر مضایقه از جان و تن کنم



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: عاشق در این غزل از دلبستگی کامل خود به یار سخن میگوید: با دیدن قامت و رخسار او از سرو و گل بینیاز است و با وجود ستم فلک و پیمانشکنی یار، مهرش را استوارتر میکند. او زخم تیغ معشوق را با شادی میپذیرد، حال دلش را به لالهٔ داغدار مانند میکند و دوری از یار را چون زهر میچشد. در پایان سوگند میخورد که هرگز از دادن جان و تن در راه یار دریغ نکند.
هوش مصنوعی: تا وقتی که به قامت سروگونه و چهرهٔ گلسرخمانند آن یار سیماندام چشم دوختهام، هرگز به یاد سرو باغ نمیافتم و هوس گل یاسمن نمیکنم. زیبایی یار مرا از زیباییهای طبیعت بینیاز کرده است.
هوش مصنوعی: آسمان هر کینه و ستمی که از من بکشد، من با این همه پیوند مهرم را با آن یار ماهروی پیمانشکن محکمتر میکنم.
هوش مصنوعی: امروز از شوق صد پیراهن بر تن میدرم تا شاید شبی با دوست در یک پیراهن جای بگیرم، یعنی تنگ در آغوشش باشم.
هوش مصنوعی: اگر آسمان از سر حسادت رضایت دهد که در کوی تو خانه کنم، خاک درگاه تو میشوم.
هوش مصنوعی: چنان از زخمی که شمشیر تو بر من زده شادمانم که فرصت نمیکنم به فکر درمان دل خونین خود باشم.
هوش مصنوعی: دلم در دست دلبر است و از آن خبری ندارم، اما حال آن را از درد و داغ لالهٔ سرخکفن قیاس میکنم؛ یعنی دلم مانند لاله داغدار و غرق در خون است.
هوش مصنوعی: با وجود غم عشق و خیال دوست که همهٔ وجودم را گرفته، کجا فرصتی دارم که به فکر چارهای برای حال آشفتهٔ خودم باشم؟
هوش مصنوعی: هر بار که بی تو به یاد لب شیرین تو میافتم، گویی صد جام زهر در کامم ریخته میشود.
هوش مصنوعی: اگر دلم پا از حد بندگی تو بیرون بگذارد، از پیچوخم گیسوی تو طنابی بر گردنش میاندازم و آن را به بند میکشم.
هوش مصنوعی: صفایی میگوید: اگر از نثار جان و تن در راه یار دریغ کنم، جانم خار و تنم خاک راه باد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
شد وقت آنکه باز هوای چمن کنم
آمد بهار و فکر شراب کهن کنم
حاشا که با جمال جهانگیر عارضت
نظاره جانب گل و برگ سمن کنم
در دوزخ از خیال توام دست میدهد
[...]
هر گه به سیر لاله نظر در چمن کنم
یاد از علی اکبر گلگون کفن کنم
اوراق گل چو بنگرم آمود خاک و خون
نسبت به نعش قاسم خونین بدن کنم
شاخی چو سبز و تازه ز نخلی فتد جدا
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.