عشق پرشور است و ما پراضطراب
یار بی رحم است و ما بی آب و تاب
دوش زلفش در خیال من گذشت
تا سحر شب مار می دیدم به خواب
چشم او را در نظر آورده ام
می توانم کرد عالم را خراب
می روم از هوش و می گوید دلم
یا شراب و یا شراب و یا شراب
قصد جان دارد بت عیار من
کافری را می کشد بهر ثواب
شام گفتا صبح می آیم برون
ای خدایا کی برآید آفتاب؟
می پرستی از جوانان عیب نیست
طرفه ایامی است ایام شباب
جملهٔ آیات قرآن نازل است
از برای مدح آن عالی جناب
از می عشق آنچه می خواهی بنوش
هیچ کس را نیست دست احتساب
این غزل بر وزن بیت مثنوی است
«خشم مردان خشک گرداند سحاب»
خود دعای خود سعیدا می کند
شاه ما بادا ز جانان کامیاب



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل از بیقراری عاشق در برابر یار بیرحم سخن میگوید. زلف یار در خیال او به کابوس مار بدل میشود و چشمش فتنهای جهانسوز است. عاشق در انتظار دیدار، شب را به صبح میرساند و از شراب و بادهنوشی در جوانی دفاع میکند. در پایان شاعر میگوید غزل را بر وزن بیتی از مثنوی سروده و برای کامیابی «شاه» از جانان دعا میکند.
هوش مصنوعی: عشق پر از شور و هیجان است و ما سراسر بیقرار و نگرانیم. یار بیرحم است و ما دیگر توان و رمقی نداریم.
هوش مصنوعی: دیشب زلف یار به خیالم آمد و از آن پس تا صبح در خواب مار میدیدم. زلف سیاه و پیچان به مار تشبیه شده و یادش مایهٔ آشفتگی و کابوس شده است.
هوش مصنوعی: چشم مست و فتنهانگیز یار را پیش چشم آوردهام و با همین تصور توانایی آن را دارم که جهان را ویران کنم. یعنی چشم یار چنان فتنهگر است که یاد آن هم آشوب میآفریند.
هوش مصنوعی: از خود بیخود میشوم و دلم پیوسته فقط شراب میخواهد و جز شراب چیزی نمیطلبد.
هوش مصنوعی: معشوقِ زیبای حیلهگر و بیباکِ من قصد جانم را دارد. او مرا که در عشقش کافر شمرده میشوم میکشد و این کار را مایهٔ ثواب میداند.
هوش مصنوعی: یار شامگاه گفت که صبح بیرون خواهم آمد. خدایا، پس کی آفتاب طلوع میکند؟ این بیت بیتابی عاشق را در انتظار دیدار نشان میدهد.
هوش مصنوعی: بادهپرستی برای جوانان عیب شمرده نمیشود، چون دوران جوانی روزگاری شگفت و خوش است.
هوش مصنوعی: همهٔ آیههای قرآن برای ستایش آن بزرگوار نازل شده است. منظور احتمالاً پیامبر یا امام است، یا شاعر با اغراق معشوق را چنین ستوده است.
هوش مصنوعی: از شراب عشق هر قدر که میخواهی بنوش، زیرا هیچکس اجازه و توان بازخواست و مجازات کردن تو را ندارد.
هوش مصنوعی: این غزل بر وزن آن بیت از مثنوی سروده شده است که میگوید: «خشم مردان، ابر را خشک میگرداند».
هوش مصنوعی: سعیدا خودش برای خودش دعا میکند که شاه ما از معشوق کامروا باشد. مقصود از «شاه» ممکن است خود عاشق، یعنی شاعر، باشد یا پادشاه زمانه.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
این جهان خواب است، خواب، ای پور باب
شاد چون باشی بدین آشفته خواب؟
روشنییْ چشم مرا خوش خوش ببرد
روشنیش، ای روشنائییْ چشم باب
تاب و نور از روی من میبرد ماه
[...]
آفتاب از روی تو بر دست تاب
خود ازین رویست فخر آفتاب
در سحاب از جود تو آمد اثر
زان بود خیرات عالم در سحاب
زور و تاب خسروان سهم تو بود
[...]
من عجب دارم همی از شاعران
تا چرا گویند راد است آفتاب
گرد صحرا سال و مه گردد همی
تا کجا در یابد او یک قطره آب
برخورد آن آب و آنگه میدهد
[...]
کافران را داده مهلت در عقاب
نا فرستاده به عهد او عذاب
هیچ میدانی چه میگوید رباب؟
ز اشک چشم و از جگرهای کباب
پوستیام دور مانده من ز گوشت
چون ننالم در فراق و در عذاب
چوب هم گوید بُدم من شاخ سبز
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.