بی حجابانه به آغوش کجا می آیی؟
که به صد ناز در اندیشه ما می آیی؟
مگر از سیر خود ای ماه لقا می آیی؟
که عجب در نظر من به صفا می آیی؟
می چکد خون ز دم تیغ نگاهت امروز
مگر از طوف مزار شهدا می آیی؟
کیست زان جلوه مستانه نگردد بیهوش؟
که ز سر تا به قدم هوش ربا می آیی
می توان یافت ز رخساره گندم گونت
کز بهشت ای صنم حورلقا می آیی
که به رخسار تو گستاخ نظر کرده، که باز
شسته رو از عرق شرم و حیا می آیی
سر خونریز که داری، که ز خلوتگه ناز
مست و خنجر به کف و لعل قبا می آیی
چون نثار قدمت خرده جان را نکنم؟
که روان بخش تر از آب بقا می آیی
چون کنند از تو نهان راز دل خود عشاق؟
که به رخساره اندیشه نما می آیی
کرده ام هاله صفت قالب خود را خالی
گر به آغوش من ای ماه لقا می آیی
در بساطم نگه بازپسینی مانده است
گر به سر وقت من ای سست وفا می آیی
می کنی خون به دل باغ بهشت از تمکین
تو به غمخانه عشاق کجا می آیی؟
گشت خوشید جهانتاب ز مغرب طالع
کی ز مشرق بدر ای ماه لقا می آیی؟
روی چون آینه پنهان مکن از سوختگان
که ز خاکستر دلها به جلا می آیی
مشکبو گشت ز جولان غزال تو زمین
می توان یافت که از ناف ختا می آیی
برخوری چون گل ازان چهره خندان یارب!
که به آغوش من آغوش گشا می آیی
باش چندان که دل رفته به جا باز آید
گر به دلجویی این بی سر و پا می آیی
بی سبب خضر خط سبز دلیل تو شده است
کی تو سرکش به ره از راهنما می آیی؟
گر بدانی که چه خون می خورم از دوری تو
تا به غمخانه من پا به حنا می آیی
گر بدانی چه قدر تشنه دیدار توایم
عرق آلود به سر منزل ما می آیی
آنقدرها ننشینی که به گردت گردیم
بعد عمری که به ویرانه ما می آیی
رو به خلوتگه اغیار جلوریز روی
به سر وعده ما رو به قفا می آیی
نیست چون فاصله درآمدن و رفتن تو
ای جگر خون کن عشاق چرا می آیی؟
ای صبا بوی تو امروز جنون می آرد
مگر از سلسله زلف دو تا می آیی؟
نکشی پای ز ویرانه صائب هرگز
گر بدانی که چه مقدار بجا می آیی



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: عاشق در این غزل با ردیف «میآیی» معشوقِ نازآفرین را خطاب میکند و هر بار از ظاهر آمدن او نشانهای میخواند: نگاه خونین، چهرهٔ گندمگون، بوی مشک و خنجر به دست. در نیمهٔ دوم، ستایش جای خود را به گلایه میدهد؛ از دیر آمدن، زود رفتن، گرمی با اغیار و بیمیلی در وعدهٔ عاشق شکوه میکند. سرانجام میگوید اگر معشوق میدانست آمدنش به ویرانهٔ صائب چه اندازه بجاست، هرگز از آنجا نمیرفت.
هوش مصنوعی: تو که حتی به خیال و اندیشهٔ ما هم با صد ناز و کرشمه میآیی، کجا بیپرده و بیحجاب به آغوش ما خواهی آمد؟
هوش مصنوعی: ای ماهرو، مگر از گردش و تفرج خود برمیگردی که امروز در چشم من اینقدر شگفتانگیز پاک و درخشان جلوه میکنی؟
هوش مصنوعی: امروز از لبهٔ شمشیر نگاهت خون میچکد؛ مگر از زیارت و طواف آرامگاه شهیدان میآیی؟ یعنی نگاهت عاشقان بسیاری را کشته است.
هوش مصنوعی: کیست که از آن جلوهٔ مستانه بیهوش نشود، وقتی تو از سر تا پا هوشربا میآیی؟
هوش مصنوعی: ای بت حورچهره، از رخسار گندمگونت میتوان فهمید که از بهشت میآیی؛ اشاره به گندم و ماجرای بیرونآمدن آدم از بهشت.
هوش مصنوعی: چه کسی گستاخانه به چهرهات نگاه کرده که باز با رویی شسته از عرق شرم و حیا میآیی؟
هوش مصنوعی: چه قصد خونریزی در سر داری که از خلوتگاه ناز، مست و خنجر به دست و با قبای سرخ لعلگون بیرون میآیی؟
هوش مصنوعی: چگونه جان ناچیزم را نثار قدمت نکنم، وقتی تو جانبخشتر از آب حیات میآیی؟
هوش مصنوعی: عاشقان چگونه راز دلشان را از تو پنهان کنند، وقتی چهرهات مانند آینه اندیشهها را آشکار میکند؟
هوش مصنوعی: ای ماهرو، اگر به آغوشم میآیی، من مانند هاله که میانش برای ماه خالی است، کالبد خود را از خود تهی کردهام.
هوش مصنوعی: ای سستپیمان، اگر به دیدارم میآیی زود بیا، که از زندگیام جز یک نگاه واپسین چیزی نمانده است.
هوش مصنوعی: تو با وقار و بیاعتناییات حتی بهشت را دلخون میکنی و به آن نمیروی؛ پس کجا به غمخانهٔ عاشقان خواهی آمد؟
هوش مصنوعی: خورشید از مغرب طلوع کرد و قیامت فرا رسید؛ ای ماهرو، پس تو کی از مشرق برمیآیی؟ یعنی انتظار به درازای عمر جهان کشیده است.
هوش مصنوعی: روی آینهمانندت را از دلسوختگان پنهان مکن، زیرا تو از خاکستر دلهای سوخته صیقل و جلا مییابی؛ چنانکه آینه را با خاکستر صیقل میدهند.
هوش مصنوعی: از تاختوتاز آهوی وجود تو زمین مشکبو شده است؛ میتوان فهمید که از سرزمین ختا و نافهٔ مشک آن میآیی.
هوش مصنوعی: خدایا، از آن چهرهٔ خندان مانند گل بهرهمند باشی، که با آغوش گشوده به آغوش من میآیی؛ دعای خیر برای معشوق.
هوش مصنوعی: اگر برای دلجویی از این بیسروسامان آمدهای، چندان بمان که دلِ از دست رفتهام به جای خود بازگردد.
هوش مصنوعی: بیهوده خط سبز عارضت مانند خضر راهنمای تو شده است؛ تو سرکش کی با راهنمایی کسی به راه میآیی؟
هوش مصنوعی: اگر بدانی از دوری تو چه خونی میخورم، به غمخانهام میآیی و پایت از خون آن، گویی حنابسته میشود؛ یا حتی بیدرنگ و با پای حنابسته میشتابی.
هوش مصنوعی: اگر بدانی چه اندازه تشنهٔ دیدار توایم، شتابان و عرقریزان به منزل ما میآیی.
هوش مصنوعی: پس از عمری که به ویرانهٔ ما میآیی، آنقدر هم نمینشینی که به گردت بگردیم و فدایت شویم.
هوش مصنوعی: به خلوتگاه بیگانگان با جلوه و شکوه فراوان میروی، اما بر سر وعدهٔ ما با بیمیلی و رو به عقب میآیی.
هوش مصنوعی: ای کسی که جگر عاشقان را خون میکنی، وقتی میان آمدن و رفتنت هیچ فاصلهای نیست، اصلاً چرا میآیی؟
هوش مصنوعی: ای باد صبا، بوی تو امروز دیوانگی میآورد؛ مگر از میان زنجیر زلف دوتای یار میآیی؟
هوش مصنوعی: اگر بدانی آمدنت چه اندازه بجا و مایهٔ شادی است، هرگز پا از ویرانهٔ صائب بیرون نمیکشی.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
باز، ای سرو خرامان، ز کجا می آیی؟
کز برای دل دیوانه ما می آیی
می کشد هجر و ره آمدنت می طلبم
چیست فرمان تو، جانا، به کجا می آیی؟
گر ز جا می روی از خویش نباشد عجبی
[...]
بس که از روی نزاکت بر ما می آیی
همچو گلبرگ، به امداد صبا می آیی
کو زبانی که چو آیی، به تو گویم که ز بزم
شب کجا رفتی و اکنون ز کجا می آیی
گریه آید چو مرا، خنده زنان وجه مپرس
[...]
گل به سر بر زده و پا به حنا می آیی
سرو من از چمن نشو و نما می آیی
هر که از دور تو را دید جوان می گردد
تازه روز چون خضر از آب بقا می آیی
گل کند غنچه صفت خنده خود را پنهان
[...]
دگر ای باد صبا روحفزا میآیی
نکهت زلف که داری ز کجا میآیی
خانهٔ مدعیان طرفه خرابست ز رشک
زینکه گاهی تو به ویرانه ما میآیی
بس که اندیشهٔ اغیار گرفته است تو را
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
مرتبسازی حاشیهها: محبوبترین | جدیدترین | قدیمیترین
تا به حال ۲ حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.