بس که از روی نزاکت بر ما می آیی
همچو گلبرگ، به امداد صبا می آیی
کو زبانی که چو آیی، به تو گویم که ز بزم
شب کجا رفتی و اکنون ز کجا می آیی
گریه آید چو مرا، خنده زنان وجه مپرس
گل نپرسیده ز باران که چرا می آیی
|
|
غیرفعال و فعال کردن دوبارهٔ حالت چسبانی نوار ابزار به بالای صفحات |
|
|
راهنمای نوار ابزار |
|
|
پیشخان کاربر |
|
|
اشعار و ابیات نشانشدهٔ کاربر |
|
|
اعلانهای کاربر |
|
|
ادامهٔ مطالعه (تاریخچه) |
|
|
خروج از حساب کاربری گنجور |
|
|
لغزش به پایین صفحه |
|
|
لغزش به بالای صفحه |
|
|
لغزش به بخش اطلاعات شعر |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن لغزش خودکار به خط مرتبط با محل فعلی خوانش |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن شمارهگذاری خطوط |
|
|
کپی نشانی شعر جاری در گنجور |
|
|
کپی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
همرسانی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
نشان کردن شعر جاری |
|
|
ویرایش شعر جاری |
|
|
ویرایش خلاصه یا برگردان نثر سادهٔ ابیات شعر جاری |
|
|
شعر یا بخش قبلی |
|
|
شعر یا بخش بعدی |
بس که از روی نزاکت بر ما می آیی
همچو گلبرگ، به امداد صبا می آیی
کو زبانی که چو آیی، به تو گویم که ز بزم
شب کجا رفتی و اکنون ز کجا می آیی
گریه آید چو مرا، خنده زنان وجه مپرس
گل نپرسیده ز باران که چرا می آیی



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: عاشق در این ابیات برگزیده لطافت معشوق را به برگ گلی تشبیه میکند که با نسیم صبا میآید. سپس از اینکه زبان گلایه ندارد تا بپرسد معشوق شب از مجلس کجا رفته است سخن میگوید. در پایان از معشوق میخواهد که خندان علت گریهٔ او را نپرسد، زیرا رابطهٔ گریهٔ عاشق و خندهٔ معشوق مانند رابطهٔ باران و گل طبیعی است.
هوش مصنوعی: از بس لطیف و نازک هستی، وقتی نزد ما میآیی گویی مانند برگ گل با یاری باد صبا میآیی؛ یعنی چنان سبک و ظریفی که خودت توان آمدن نداری و نسیم تو را میآورد.
هوش مصنوعی: کجاست زبانی که وقتی میآیی از تو بپرسم دیشب از مجلس ما کجا رفتی و اکنون از کجا میآیی؟ عاشق از هیبت معشوق یا از حیرت توان گلایه و پرسیدن ندارد.
هوش مصنوعی: وقتی گریهام میگیرد، تو خندان علتش را از من مپرس؛ چنانکه گل هرگز از باران نمیپرسد چرا میباری. گریهٔ عاشق مانند باران مایهٔ شکفتن و خندهٔ معشوق است و پرسیدن ندارد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
باز، ای سرو خرامان، ز کجا می آیی؟
کز برای دل دیوانه ما می آیی
می کشد هجر و ره آمدنت می طلبم
چیست فرمان تو، جانا، به کجا می آیی؟
گر ز جا می روی از خویش نباشد عجبی
[...]
بی حجابانه به آغوش کجا می آیی؟
که به صد ناز در اندیشه ما می آیی؟
مگر از سیر خود ای ماه لقا می آیی؟
که عجب در نظر من به صفا می آیی؟
می چکد خون ز دم تیغ نگاهت امروز
[...]
گل به سر بر زده و پا به حنا می آیی
سرو من از چمن نشو و نما می آیی
هر که از دور تو را دید جوان می گردد
تازه روز چون خضر از آب بقا می آیی
گل کند غنچه صفت خنده خود را پنهان
[...]
دگر ای باد صبا روحفزا میآیی
نکهت زلف که داری ز کجا میآیی
خانهٔ مدعیان طرفه خرابست ز رشک
زینکه گاهی تو به ویرانه ما میآیی
بس که اندیشهٔ اغیار گرفته است تو را
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.