رخ برافروخته دیگر به نظر میآیی
از شکار دلگرم که دگر میآیی؟
از صدف گوهر شهوار نیاید بیرون
به صفایی که تو از خانه به در میآیی
میچکد آب حیات از گل رخسار ترا
چشم بد دور که خوش تازه و تر میآیی
کیست گستاخ به روی تو تواند دیدن؟
که عرقناک ز آیینه بدر میآیی
اثر از دین و دل و هوش خرامت نگذاشت
دیگر از خانه به امید چه برمیآیی؟
چون کسی از تو برد سر به سلامت چو حباب؟
که سبکبالتر از موج خطر میآیی؟
من به یک چشم کدامین سر ره را گیرم؟
که تو در جلوه ز صد راهگذر میآیی
چه عجب عاشق یکرنگ اگر نیست ترا؟
که تو هردم به نظر رنگ دگر میآیی
کشته ناز تو در روی زمین کیست که نیست؟
که چو خورشید تو با تیغ و سپر میآیی
آنقدر باش که چون نی شوم از خود خالی
گر به آغوش من ای تنگ شکر میآیی
برنیامد مه رویت به می از پرده شرم
کی دگر از ته این ابر تو برمیآیی؟
از حیاتم نفس پا به رکابی مانده است
میرود وقت، به بالینم اگر میآیی
ثمر از بید و گل از سرو نمایان گردید
کی تو ای سرو گلاندام به بر میآیی؟
شود آن حسن گلوسوز یکی صد چو شرار
به کنار من دلسوخته گر میآیی
وحشت از صحبت عاشق مکن ای تازهنهال
که ز پیوند نکوتر به ثمر میآیی
جان نو در عوض جان کهن مییابد
هرکه را در دم رفتن تو به سر میآیی
به چه تدبیر کسی از تو برومند شود؟
نه به زاری، نه به زور و نه به زر میآیی
این لطافت که ترا داده خدا، حیرانم
که چه سان اهل نظر را به نظر میآیی
گشت خورشید جهانتاب ز مغرب طالع
کی تو ای سنگدل از خانه به در میآیی؟
جان ز شوق تو رسیده است به لب صائب را
هیچ وقتی به ازین نیست اگر میآیی



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: غزلی عاشقانه در خطاب به معشوقی زیبا و شرمگین و دیریاب است. شاعر نخست طراوت و جلوه و ناز ویرانگر معشوق را میستاید و از بیثباتی و دسترسناپذیری او گله میکند. سپس به خواهش میرسد: از او میخواهد پیش از آنکه آخرین نفسش برآید به بالینش بیاید، چون جان صائب از شوق به لب رسیده و زمانی بهتر از اکنون نیست.
هوش مصنوعی: امروز با چهرهای برافروخته و سرخ دیده میشوی؛ باز دل چه کسی را شکار کردهای که اینچنین گرم و سرخروی بازمیگردی؟
هوش مصنوعی: مروارید شاهوار با آن پاکی و درخششی از صدف بیرون نمیآید که تو از خانه بیرون میآیی.
هوش مصنوعی: از گل چهرهٔ تو آب حیات میچکد؛ چشم بد از تو دور باد که چنین تازه و شاداب پیدا میشوی.
هوش مصنوعی: چه کسی جسارت دارد که بیپروا به روی تو بنگرد، وقتی خودت از دیدن چهرهات در آینه از شرم عرق میکنی؟
هوش مصنوعی: راه رفتن ناز تو اثری از دین و دل و هوش عاشقان باقی نگذاشته است؛ دیگر به امید ربودن چه چیزی از خانه بیرون میآیی؟
هوش مصنوعی: چگونه کسی میتواند مانند حباب جان سالم از تو به در برد، وقتی تو سبکبالتر و تندتر از موج خطرناک فرا میرسی؟
هوش مصنوعی: من با یک چشم چشمبهراه کدام سر راه باشم، در حالی که تو در جلوهگری از صد گذرگاه پیدا میشوی؟
هوش مصنوعی: عجیب نیست اگر عاشق یکرنگ و وفادار نداری، چون خودت هر لحظه به رنگی دیگر جلوه میکنی و بیثباتی.
هوش مصنوعی: کیست در روی زمین که کشتهٔ ناز تو نباشد، وقتی تو مانند خورشید با تیغ و سپر (پرتو و قرص) میآیی؟
هوش مصنوعی: ای سرشار از شیرینی، اگر به آغوش من میآیی، آنقدر بمان که من مانند نی از خود تهی شوم و از خودی رها گردم.
هوش مصنوعی: ماه روی تو حتی با شراب هم از پردهٔ شرم بیرون نیامد؛ دیگر کی از زیر این ابر حیا آشکار خواهی شد؟
هوش مصنوعی: از زندگیام تنها یک نفس آمادهٔ رفتن مانده است؛ اگر به بالین من میآیی، وقت میگذرد، زود بیا.
هوش مصنوعی: حتی بید بیثمر میوه داد و سرو بیگل گل آورد؛ ای سرو گلاندام، تو کی به آغوش من میآیی و ثمر میدهی؟
هوش مصنوعی: اگر به کنار من دلسوخته بیایی، آن زیبایی سوزان تو مانند شراره صدچندان میشود.
هوش مصنوعی: ای نهال تازه، از همنشینی عاشق نترس و دوری مکن، زیرا مانند درختی که پیوند میخورد، از این پیوند بهتر به بار مینشینی.
هوش مصنوعی: هرکس که در لحظهٔ مرگ تو بر بالینش بیایی، به جای جان کهنه جانی تازه مییابد.
هوش مصنوعی: با چه چارهای کسی میتواند از تو بهرهمند شود، وقتی نه با زاری و التماس، نه با زور و نه با زر به دست میآیی؟
هوش مصنوعی: از این لطافتی که خدا به تو داده حیرانم که چگونه اهل بینش میتوانند تو را ببینند؛ چنان لطیفی که در دیده نمیگنجی.
هوش مصنوعی: حتی خورشید جهانافروز از مغرب طلوع کرد (کار ناممکن شد)؛ ای سنگدل، تو کی از خانه بیرون میآیی؟
هوش مصنوعی: جان صائب از شوق تو به لب رسیده است؛ اگر قصد آمدن داری، هیچ زمانی بهتر از اکنون نیست.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
شمع بزمی و چو یوسف به نظر میآیی
از کدام انجمن ای جان پدر می آیی
نیست مرغان چمن را خبر از آمدنت
بس که چون بوی گل و باد سحر میآیی
سرو چون سایه نفس سوخته در دنبالت
[...]
گه به رو میدوی و گاه به سر میآیی
نیستی اشک چرا اینهمه تر میآیی
درد فرصت ز هجوم املت باز نداشت
سنگها بسته به دامان شرر میآیی
زین تخیل که فشردهست دماغ هوست
[...]
ای که از شاخ گل آراسته تر می آیی
طرفه آیین بهاری به نظر می آیی
نکهت از غنچه ی تصویر شود چهره گشا
به حجابی که تو از پرده به در می آیی
محو تمکین به سر لطف چو آیی با ما
[...]
باز سرگرمتر از رقص شرر میآئی
شعلهسان بر زده دامن به کمر میآئی
عرق آلودهتر از لاله تر میآئی
رخ برافروخته دیگر به نظر میآئی
کو بشیری که بگوید ز سفر میآیی
خرم آن روز که بینم تو ز در میآیی
مردم دیده نیابد به نظر مردم را
تو پری مردم چشم و به نظر میآیی
سرخوش از وصل زلیخا و عزیزی در مصر
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.