تا به کی دل را سیاه از نعمت الوان کنی؟
چند در زنگار این آیینه را پنهان کنی؟
کشتی از دریای خون سالم به ساحل برده ای
صلح اگر بانان خشک از نعمت الوان کنی
می توانی خرمنی اندوخت از هر دانه ای
خرده خود صرف اگر در راه درویشان کنی
سرنمی پیچد ز فرمان تو گوی آفتاب
از عبادت قامت خود را اگر چوگان کنی
عاشقان خون از برای گریه کردن می خورند
تو ستمگر می خوری خون تا لبی خندان کنی
از عزیزی می شوی فرمانروای ملک مصر
صبر اگر بر چاه و زندان چون مه کنعان کنی
جوهر ذاتی ترا چون تیغ می گردد لباس
از لباس عاریت خود را اگر عریان کنی
چند از تیغ شهادت جان خود داری دریغ؟
تا به کی ضبط نفس در چشمه حیوان کنی؟
می شود از کیمیای صبر درمان دردها
چند صائب درد خودآلوده درمان کنی؟



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل اندرزی است دربارهٔ رها کردن لذتهای دنیا و پرخوری که دل را تیره میکند. شاعر قناعت به نان خشک، بخشش به درویشان، عبادت، صبر یوسفوار و رها کردن جامههای عاریتی را راه رسیدن به عزت و پیروزی معرفی میکند. در پایان به خود خطاب میکند که درمان راستین دردها صبر است، نه چارههای آلوده.
هوش مصنوعی: تا کی میخواهی با خوردن غذاهای رنگارنگ و لذتهای دنیا دلت را تیره کنی؟ تا چه وقت این دلِ آینهمانند را زیر زنگار پنهان میکنی؟
هوش مصنوعی: اگر به جای غذاهای رنگارنگ به نان خشک قناعت کنی، گویی کشتی خود را از دریای خون (خطرهای دنیا و نفس) به سلامت به ساحل رساندهای.
هوش مصنوعی: اگر اندک مال خود را در راه درویشان خرج کنی، از هر دانهای که میبخشی خرمنی پاداش به دست میآوری.
هوش مصنوعی: اگر قامتت را با عبادت (رکوع و سجود) خمیده چون چوگان کنی، خورشید مانند گویی از فرمان تو سرپیچی نمیکند و بر جهان چیره میشوی.
هوش مصنوعی: عاشقان خون دل میخورند تا بتوانند گریه کنند، اما تو ای ستمگر خون دیگران را میخوری تا لبت خندان شود.
هوش مصنوعی: اگر مانند یوسف، ماه کنعان، بر چاه و زندان صبر کنی، با عزت به فرمانروایی سرزمین مصر میرسی؛ یعنی صبر بر سختی به سربلندی میانجامد.
هوش مصنوعی: اگر خود را از جامهٔ عاریتی (تعلقات و ظواهر) برهنه کنی، گوهر ذاتیات مانند جوهر شمشیر برایت لباس و زینت میشود.
هوش مصنوعی: تا کی جانت را از شمشیر شهادت دریغ میداری؟ تا چه وقت در چشمهٔ آب حیات نفس خود را نگه میداری و به زندگی جاوید تنآسا دل میبندی؟ (مرگ در راه حق برتر از عمر جاوید است.)
هوش مصنوعی: دردها با کیمیای صبر درمان میشوند؛ ای صائب، تا کی درد خود را با درمانهای آلوده و ناپاک چاره میکنی؟
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
ای شکسته زلف یار از بسکه تو دستان کنی
دست دست تست اگر با ساحران پیمان کنی
گاه بر ماه دو هفته گرد مشک آری پدید
گاه مر خورشید را در غالیه پنهان کنی
گاه بی جوش از بر گلبرگ بر جوشی همی
[...]
ای نگار، از بس که اندر دلبری دستان کنی
هر زمان ما را به عشق خویش سرگردان کنی
عاشقی با تو خطر کردن بود با جان خویش
زانکه نپسندی تو دل تنها و قصد جان کنی
گه ز گرد مشک بر خورشید نقاشی کنی
[...]
دل بری ای زلف جانان و ستم بر جان کنی
از چه معنی خویشتن زنجیر نوشروان کنی
مشتری بسیار دیدم کاو ز شب میدان کند
شب تو را بینم همی کز مشتری میدان کنی
زهره پنهان کرد مر هاروت را زیر زمین
[...]
ای که نرخ بوسهات بر ما به نقد جان کنی
جان گران شد یا که خواهی بوسه را ارزان کنی
ظلم بر کتان کند مه لیکن ای نازکبدن
تو همان ماهی که بر خود ظلم از کتان کنی
تا کی از چوگان زلف و گوی سیمین ذقن
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.