شد خشک از گشودن لب آبروی من
آخر چو غنچه جام تهی شد سبوی من
خون می خورد کریم ز مهمان سیر چشم
داغ است عشق از دل بی آرزوی من
خون مشک در پیاله من خود به خود نشد
چون نافه شد سفید درین کار موی من
از تشنگی ز بس که شدم خشک چون سبو
تنگ از فشار دست نگردد گلوی من
در لعل آبدار ز برگشته طالعی
باشد همان چو نقش نگین خشک، جوی من
تا سر کشیده ام به گریبان خامشی
از خود چو غنچه باده برآرد سبوی من
گردد مرا گره چو صدف در دل از غرور
گوهر دهند اگر عوض آبروی من
صائب ز بس که درد مرا در میان گرفت
بیچاره شد ز چاره من چاره جوی من



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل از تباه شدن آبرو با گشودن لب به خواهش و از تشنگی و بخت برگشتگی خود مینالد. در برابر، خاموشی و سیرچشمی را مایهٔ فیض و عزت میداند و حاضر نیست آبرویش را حتی با گوهر سودا کند. در پایان میگوید دردش چنان فراگیر است که چارهگر نیز از درمان او درمانده شده است.
هوش مصنوعی: با گشودن لب به خواهش و سخن، آبرویم خشک و تباه شد؛ سرانجام سبوی من مانند غنچهای که شکفت و عطرش رفت، جامی تهی شد.
هوش مصنوعی: بخشنده از مهمانی که سیرچشم است و چیزی نمیخواهد رنج میبرد و خون دل میخورد؛ عشق نیز از دل بیآرزوی من داغ و دردمند است، چون دلم چیزی از او نمیطلبد.
هوش مصنوعی: خون دل من خود به خود در پیالهام به مشک بدل نشد؛ مانند نافهٔ آهو که با گذشت زمان مشک میپرورد، موی من در این راه سفید شد، یعنی عمری صرف آن کردم.
هوش مصنوعی: از شدت تشنگی چنان مانند سبو خشک و سخت شدهام که حتی فشار دست هم گلویم را تنگ نمیکند.
هوش مصنوعی: از بدبختی و بخت برگشتگی، حتی در لعلی که آب و درخشش دارد، جوی من مانند نقش کندهشده بر نگین خشک و بیآب میماند.
هوش مصنوعی: از وقتی سر در گریبان خاموشی فرو بردهام، سبوی من مانند غنچه که در بسته بودن عطر میپرورد، خود به خود باده بیرون میدهد؛ یعنی خاموشی مایهٔ جوشش و فیض درونی است.
هوش مصنوعی: اگر در برابر آبرویم گوهر هم بدهند، از غرور و عزت نفس مانند صدف گرهی در دلم پدید میآید و آن را نمیپذیرم.
هوش مصنوعی: صائب، درد چنان مرا در میان گرفته که کسی که در پی درمان من بود، از چارهکردن من درمانده و بیچاره شد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
ای برده آتش رخ تو آب روی من
رفته دل از محبت و رفته ز کوی من
با روی نیکوی تو نماندست هیچ بد
کز روی نیکوی تو نیامد بروی من
نی از تو هیچ وقت سلامی بنزد من
[...]
ای باد صبح دم گذری کن بکوی من
پیغام من ببر ببر ماه روی من
از عشق دوست بین که چه آمد به روی من
کز غم مرا بکشت و نیازرد موی من
از عشق یار روی ندارم که دم زنم
کز عشق روی او چه غم آمد به روی من
باری کبوترا تو ز من نامهای ببر
[...]
ای درد عشق دل شکنت، آرزوی من
عشق است عادت تو و دردست خوی من
جز درد عشق نیست مرا آرزو، مباد!
آن روز را که کم شود این آرزوی من
برخاستم ز کوی تو چون گرد، عشق گفت:
[...]
چین در جبین فکنده گذشتی به سوی من
زنجیر کرده ای در رحمت به روی من
از زخم ناخنم تن لاغر شد استخوان
باز آکه شد سفید ز هجر تو موی من
بود آرزوی خاطر من خط بر آن عذار
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.