نست چون مژگان بلند و پست در گفتار من
تیر یک ترکش ز همواری بود افکار من
پیش من طوطی ز خجلت سبز نتواند شدن
گوشها را تنگ شکر می کند گفتار من
اشک نیسان را که در چشم صدف گرداند آب
مهره گل می شمارد گوهر شهوار من
خواب شیرینی که مردم جا به چشمش می دهند
می کند کار نمک با دیده بیدار من
از غزل پر کن بود دیوان من صائب تهی
سبزه بیگانه را ره نیست در گلزار من



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: صائب در این غزل به ستایش شعر خود میپردازد. او سخن خود را یکدست و هموار، شیرینتر از گفتار طوطی و شکر، و گرانبهاتر از مروارید نیسان میداند. از بیداری شبهای خود یاد میکند که خواب شیرین برایش چون نمک در چشم است، و در پایان میگوید دیوانش از بیتهای پرکن و بیگانه پاک است.
هوش مصنوعی: در سخن من مانند مژگان، بلند و پست و ناهمواری نیست؛ اندیشههای من از هموار و یکدست بودن، مانند تیرهای یک ترکشاند.
هوش مصنوعی: طوطی در برابر من از شرمندگی نمیتواند سرسبز و شاداب شود (یا نمیتواند لب به سخن بگشاید)؛ سخن من گوشها را مانند تنگهای شکر پر از شیرینی میکند.
هوش مصنوعی: گوهر شاهوار من (شعر گرانبهای من) قطرهٔ باران نیسانی را که در دل صدف به مروارید تبدیل میشود، در برابر خود مهرهای گلین و بیارزش میشمارد.
هوش مصنوعی: خواب شیرینی که مردم با رغبت آن را به چشم خود راه میدهند، برای چشم بیدار من مانند نمک است که در چشم بریزند و آن را بسوزاند؛ یعنی من خواب را برنمیتابم و همواره بیدارم.
هوش مصنوعی: صائب، دیوان من از غزلهای پرکن و بیمایه خالی است؛ همانگونه که در گلزار من سبزهٔ بیگانه و خودرو راه ندارد، در دیوانم بیت سست و ناهمگون نیست.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
مجلس سامیّ مجد الدّینی ای کان هنر
چونی از رنج و صداع و زحمت بسیار من
چون ز من هرگز ندید آزار طبع نازکت
بی سبب شاید که جوید طبع تو ازار من؟
تو به دفع کار من مشغول و من فارغ که خود
[...]
هر چه آن سرخوش کند بویی بود از یار من
هر چه دل واله کند آن پرتو دلدار من
خاک را و خاکیان را این همه جوشش ز چیست
ریخت بر روی زمین یک جرعه از خمار من
هر که را افسرده دیدی عاشق کار خود است
[...]
چون مرا غمناک بیند شاد گردد یار من
زان سبب شادی نمیگردد به گرد کار من
اشک چشمم سر دل یک یک به رخها بر نبشت
گوییا با اشک بیرون میرود اسرار من
رخت ازین شهرم به صحرا برد میباید که شب
[...]
بت پرستی را شعار خود کنم تا یار من
از خدای خود نترسد چون کند آزار من
سر ز تقوی پا ز مسجد دست از طاعت کشم
تا شود آن نامسلمان راضی از اطوار من
کوشم اندر معصیت چندان که گردم کشتنی
[...]
چون زند موج حلاوت کلک شکر بار من
پسته خندان شود لب بسته از گفتار من
دامن فکر من است از دامن گل پاکتر
چشم شبنم می پرد در حسرت گلزار من
چون صدف دریادلان را باز می ماند دهن
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.