داغی ز عشق بر دل فرزانه سوختیم
قندیل کعبه را به صنمخانه سوختیم
هرگز صدای بال و پر ما نشد بلند
آهسته همچو شمع درین خانه سوختیم
چیدندگل ز شمع حریفان دور گرد
ما در کنار شمع غریبانه سوختیم
عاشق کجا و جرأت بوس و کنار یار؟
ما بیدلان به آتش پروانه سوختیم
می شد هزار قافله را شوق ما دلیل
صد حیف ازین چراغ که در خانه سوختیم
گنج از گهر به تربت ما شمعها فروخت
ما همچو جغد اگر چه به ویرانه سوختیم
ای آب زندگی ز شبستان برون خرام
کز انتظار جلوه مستانه سوختیم
هنگامه گرم ساز ضرورست عشق را
ما و سپند هر دو حریفانه سوختیم
آب حیات می چکد از ابر نوبهار
اکنون که ما ز تشنه لبی دانه سوختیم
از یک پیاله خار و خس زهد خشک را
مستانه سوختیم و چه مستانه سوختیم!
از شمع، خوشه تخم شراری نبسته بود
روزی که بال خویش چو پروانه سوختیم
در زیر تیغ شمع نکردیم اضطراب
صائب درین بساط دلیرانه سوختیم



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل با ردیف «سوختیم» از سوختن خاموش و بیادعای عاشق سخن میگوید و خود را به شمع، پروانه، اسپند و جغد ویرانهنشین مانند میکند. او از بینصیبی در کنار معشوق و دیر رسیدن لطف گله دارد و از انتظار جلوهٔ یار مینالد. در پایان سوختن را با دلیری و بیتابینکردن میپذیرد و زهد خشک را با مستی عشق میسوزاند.
هوش مصنوعی: با عشق بر دل خردمند خود داغ نهادیم؛ گویی قندیل کعبه را در بتخانه سوزاندیم، یعنی عقل و دینداری را در راه عشقِ بتگونه از دست دادیم.
هوش مصنوعی: هرگز از سوختن ما بانگ و فریادی برنخاست؛ مانند شمع بیصدا و آرام در این خانه سوختیم.
هوش مصنوعی: رقیبانی که از شمع دور بودند از آن گل چیدند و بهره بردند، ولی ما که در کنار شمع بودیم غریب و بینصیب سوختیم.
هوش مصنوعی: عاشق کجا جرئت بوسیدن و در آغوش گرفتن یار را دارد؟ ما بیدلان مانند پروانه فقط با آتش سوختیم و به وصال نرسیدیم.
هوش مصنوعی: شوق ما میتوانست چراغ راهنمای هزار قافله شود؛ افسوس که این چراغ را در خانه پنهان سوزاندیم و کسی از آن بهره نبرد.
هوش مصنوعی: هرچند مانند جغد در ویرانه سوختیم، اما گنجِ نهفته در ویرانه با گوهرهایش بر مزار ما شمعها افروخت؛ یعنی سوختن ما در گمنامی بیحاصل نماند.
هوش مصنوعی: ای معشوقِ همچون آب حیات، از خلوتگاهت بیرون بیا، که از انتظار دیدن جلوهٔ مستانهات سوختیم.
هوش مصنوعی: عشق به کسی نیاز دارد که مجلس را گرم کند؛ ما و اسپند همراه و همپا با هم سوختیم و هنگامه را گرم کردیم.
هوش مصنوعی: اکنون که ما از تشنگی دانهٔ وجودمان سوخت، ابر بهاری آب حیات میباراند؛ یعنی لطف و یاری دیر و بیهنگام رسید.
هوش مصنوعی: خار و خاشاک زهد خشک را با یک پیاله شراب سوزاندیم، و چه مستانه و بیپروا سوزاندیم.
هوش مصنوعی: روزی که ما مانند پروانه بال خود را سوزاندیم، هنوز شمع خوشهٔ شرر نیاورده بود؛ یعنی عشق ما پیش از پیدایش آتش و پیش از همهٔ عاشقان بوده است.
هوش مصنوعی: صائب، در زیر تیغ شعلهٔ شمع بیتابی نکردیم و در این بساط عشق دلیرانه سوختیم.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
ما بهر ساقیان دل فرزانه سوختیم
مجموعه ی خیال بمیخانه سوختیم
آبی بر آتش دل ما هیچ کس نزد
چندانکه پیش محرم و بیگانه سوختیم
ما را کسی در انجمن خویش ره نداد
[...]
دردا که فاش در غم جانانه سوختیم
در داغ و درد محرم و بیگانه سوختیم
گو شمع برفروز به بزم طرب که ما
بیرون در ز غیرت پروانه سوختیم
با خون صد شهید مقابل نهاده اند
[...]
تا دل بر آتش غم جانانه سوختیم
از رشک، جان محرم و بیگانه سوختیم
ما را نه قرب شمع میسر، نه وصل گل
از اعتبار بلبل و پروانه سوختیم
افروختیم در حرم کعبه صد چراغ
[...]
پیش از ظهور جلوهٔ جانانه سوختیم
آتش به سنگ بود که ما خانه سوختیم
لب ناچشیده از نفس آتشین خویش
چون داغ لاله، باده به پیمانه سوختیم
دل بوده است محفل شمع طراز ما
[...]
چون شمع ما به کعبه و بتخانه سوختیم
هرجا به داغ حسرت جانانه سوختیم
امشب کز آتش غم جانانه سوختیم
آهی زدیم و بام و در خانه سوختیم
امشب چه حال بود که از یاد روی او
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.