تا دل بر آتش غم جانانه سوختیم
از رشک، جان محرم و بیگانه سوختیم
ما را نه قرب شمع میسر، نه وصل گل
از اعتبار بلبل و پروانه سوختیم
افروختیم در حرم کعبه صد چراغ
تا یک چراغ بر در میخانه سوختیم
خون جگر ز شیشه کشیدیم و از حسد
چون لاله، داغ بر دل پیمانه سوختیم
آتش زدیم در جگر عاقلان ز رشک
زین داغها که بر دل دیوانه سوختیم
خوبان نمیشوند به ما آشنا و ما
از اختلاط مردم بیگانه سوختیم
امشب که یاد روی تو مهمان دیده بود
تا روز، شمع ماه به کاشانه سوختیم
کردی به غیر گرمی و شد کار ما ز دست
ما هم به آتش دگری خانه سوختیم
قدسی ز حرف عشق نبستیم لب دمی
عمری دماغ بهر یک افسانه سوختیم



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: غزلی عاشقانه با ردیف «سوختیم» که عاشق در آن سوختن خود را در غم معشوق از جنبههای گوناگون وصف میکند: رشک بردن بر بلبل و پروانه، برتر دانستن میخانه از کعبه، و حسد عاقلان بر جنون عاشق. شاعر از بیوفایی خوبان و مهربانی معشوق با دیگران گله میکند و شبزندهداری در یاد روی یار را بازمیگوید. در پایان، قدسی همهٔ عمر خود را صرف یک افسانهٔ عشق میداند.
هوش مصنوعی: از وقتی که دل را بر آتش غم معشوق سوزاندیم، جان آشنا و بیگانه از رشک و حسرت بر حال ما سوخت.
هوش مصنوعی: ما نه به شمع نزدیک شدیم و نه به وصال گل رسیدیم؛ فقط از آبرو و منزلتی که پروانه و بلبل در عشق یافتهاند، از رشک سوختیم.
هوش مصنوعی: صد چراغ در حرم کعبه افروختیم تا توانستیم یک چراغ بر در میخانه روشن کنیم؛ یعنی خدمت در میخانه در نظر ما گرانتر و ارزشمندتر از صد عبادت در کعبه است.
هوش مصنوعی: خون جگر را همچون شراب از شیشه نوشیدیم و از حسد، مانند لاله که داغی سیاه در دل دارد، بر دل پیمانه داغ نهادیم.
هوش مصنوعی: با داغهایی که بر دل دیوانهٔ عاشق خود نهادیم، جگر عاقلان را از رشک سوزاندیم؛ یعنی عاقلان به سوز و جنون عاشقانهٔ ما حسد بردند.
هوش مصنوعی: زیبارویان با ما آشنا و همدم نمیشوند و ما از همنشینی با مردم بیگانه و نامحرم در رنج و سوزیم.
هوش مصنوعی: امشب که یاد چهرهٔ تو مهمان چشم ما بود، تا صبح ماه را همچون شمعی در خانه افروختیم و به یاد روی تو بیدار ماندیم.
هوش مصنوعی: تو با دیگری گرمی و مهربانی کردی و کار ما از دست رفت؛ ما نیز خانهٔ خود را با آتشِ عشق دیگری سوزاندیم.
هوش مصنوعی: ای قدسی، دمی از سخن عشق خاموش نشدیم و یک عمر مغز و اندیشهٔ خود را در راه یک افسانه، یعنی داستان عشق، فرسودیم.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
ما بهر ساقیان دل فرزانه سوختیم
مجموعه ی خیال بمیخانه سوختیم
آبی بر آتش دل ما هیچ کس نزد
چندانکه پیش محرم و بیگانه سوختیم
ما را کسی در انجمن خویش ره نداد
[...]
دردا که فاش در غم جانانه سوختیم
در داغ و درد محرم و بیگانه سوختیم
گو شمع برفروز به بزم طرب که ما
بیرون در ز غیرت پروانه سوختیم
با خون صد شهید مقابل نهاده اند
[...]
داغی ز عشق بر دل فرزانه سوختیم
قندیل کعبه را به صنمخانه سوختیم
هرگز صدای بال و پر ما نشد بلند
آهسته همچو شمع درین خانه سوختیم
چیدندگل ز شمع حریفان دور گرد
[...]
پیش از ظهور جلوهٔ جانانه سوختیم
آتش به سنگ بود که ما خانه سوختیم
لب ناچشیده از نفس آتشین خویش
چون داغ لاله، باده به پیمانه سوختیم
دل بوده است محفل شمع طراز ما
[...]
چون شمع ما به کعبه و بتخانه سوختیم
هرجا به داغ حسرت جانانه سوختیم
امشب کز آتش غم جانانه سوختیم
آهی زدیم و بام و در خانه سوختیم
امشب چه حال بود که از یاد روی او
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.