شراب لعل می سازد عرق راروی گلگونش
قدح لبریز برمی گردد ازلبهای میگونش
ز طوق خویش سازد حلقه نام سرو راقمری
درآن گلشن که گردد جلوه گر شمشاد موزونش
غبارش لاله گون خیزد، نسیمش گلفشان باشد
به هر خاکی که افتد پرتو رخسار گلگونش
قدح را شوق آن لب شهپر پرواز می بخشد
به ساقی احتیاجی نیست در بزم همایونش
چه پروا دارد از سنگ ملامت دشت پیمایی
که از پیشانی واکرده باشد بر مجنونش
اگر شیرین ز ناز و سرکشی آتش عنان گردد
کند فرهاد راممنون به عذر لنگ، گلگونش
چه لازم دورکردن از حریم خود سپندی را
که بی آرامی دل می برد از بزم بیرونش
مرا رعنا غزالی می کشد درخاک و خون صائب
که جای گرد، مجنون خیزد از دامان هامونش



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل در وصف زیبایی معشوق است. چهره و لبش شراب و گل و لاله میآفرینند، قامتش سرو را از چشم قمری میاندازد و جام به شوق لبش بیساقی به پرواز درمیآید. در میانه با یاد مجنون و شیرین و فرهاد و اسپند، از بیپروایی عاشق در برابر ملامت و بیقراری او سخن میرود. در پایان صائب خود را کشتهٔ آهویی میداند که از بیابانش مجنون میروید.
هوش مصنوعی: عرقی که بر چهرهٔ سرخگون معشوق مینشیند به شراب لعلرنگ بدل میشود. پیاله هم وقتی به لبهای شرابگون او میرسد، بهجای خالی شدن لبریز برمیگردد.
هوش مصنوعی: در باغی که قامت موزون معشوق مانند شمشاد جلوه کند، قمری با طوق گردنش دور نام سرو خط میکشد. یعنی سرو را از یاد میبرد و از شمار خوبان بیرون میکند.
هوش مصنوعی: پرتو چهرهٔ گلگون معشوق بر هر خاکی بیفتد، گرد آن خاک لالهرنگ برمیخیزد و نسیمش گل میافشاند.
هوش مصنوعی: آرزوی رسیدن به لب معشوق به پیاله بال پرواز میدهد. از این رو در مجلس فرخندهٔ او نیازی به ساقی نیست، چون جام خود به سوی لبش میرود.
هوش مصنوعی: بیابانگردِ عاشقی که مجنونش پیشانی گشاده و خندان را سپر خود کرده باشد، از سنگ سرزنش مردم باکی ندارد. یعنی عاشق خوشرو و گشادهدل از ملامت نمیهراسد.
هوش مصنوعی: اگر شیرین از ناز و سرکشی بخواهد تند بتازد و دور شود، اسبش گلگون با بهانهٔ لنگیدن او را نگه میدارد و فرهاد را رهین منت خود میکند، چون شیرین نزد او میماند.
هوش مصنوعی: لازم نیست اسپند را از حریم خود دور کنی، چون بیقراری دلش خودبهخود او را از مجلس بیرون میبرد. کنایه از عاشق بیقراری است که خود از درگاه دور میشود و راندنش ضرورتی ندارد.
هوش مصنوعی: صائب، آهوی زیبا و خرامانی مرا در خاک و خون میکشد که از دامن بیابانش بهجای گرد، مجنون برمیخیزد. یعنی در قلمرو او عاشقان دیوانه فراواناند.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
خضر در کوی او ره گم کند زان شکل موزونش
تعالی الله مگر از آب حیوان ریخت بی چونش
مباد آن پای را دردی خرامان کرد، گو بگذر
تو می دانی که خاک است آن، ولی خونست معجونش
نثاری گر کند چشمم به پیشت پا مزن، جانا
[...]
به غایت تلخ گفتارست در می لعل میگونش
هزاران جان شیرین نقل در شبهای معجونش
هر آنگو با چنین میخواره صحبت آرزو دارد
ببینی عاقبت روزی که در ساغر بود خونش
شدم خاک درت وان ذره کز این خاک برخیزد
[...]
دلی دارم که می جوشد ز هر مو چشمهٔ خونش
نه آن خونی که بتوان از گرستن داد بیرونش
به افسون می کند آلوده درد عافیت بخشم
بیا ای مرگ و آزادی ببخش از ننگ افسونش
ز گلگون کی نهد منت به دوش کوهکن شیرین
[...]
به جوش آرد شراب شوق را رخسار گلگونش
گریبان می درد خمیازه از لبهای میگونش
اگر ذوق تماشای خودآن مغرور دریابد
که می آرد دگر از خانه آیینه بیرونش ؟
در آن وادی که من چون سیل فارغبال میگردم
[...]
ز بس داغست از رنگینی لبهای میگونش
بمثقب رگ زنی گر لعل را، ناید دگر خونش
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.