دلی دارم که می جوشد ز هر مو چشمهٔ خونش
نه آن خونی که بتوان از گرستن داد بیرونش
به افسون می کند آلوده درد عافیت بخشم
بیا ای مرگ و آزادی ببخش از ننگ افسونش
ز گلگون کی نهد منت به دوش کوهکن شیرین
که ساق عرش غیرت می برد بر پای گلگونش
اگر در جلوه گاه حسن آید عشق بی پرده
شود معلوم بر لیلی، که لیلی بود مجنونش
نمی دانم چه امیدم به آن لب هاست، می دانم
که دارد خنده بر امید من، لب های میگونش
به تیر غمزه اش نازم که صد جا بشکند در دل
به دست معجز عیسی اگر آرند بیرونش
چنان حسن قبولی در ملامت نیست عرفی را
که هر ساعت در آغوش آورد بیدادگر دونش



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: عرفی در این غزل از دلی پرخون سخن میگوید که گریه هم آن را سبک نمیکند، و از نیرنگِ درمانگرِ دردش به مرگ پناه میبرد. سپس با یادکرد شیرین و فرهاد و لیلی و مجنون، از قدرت عشق میگوید که حتی معشوق را عاشق میکند. در ادامه از امید بیحاصل به لب معشوق و تیر غمزهای که از دل بیرون نمیآید سخن میگوید و در پایان با طنزی تلخ، ستم پیوستهٔ روزگار را نشانهٔ محبوبیت خود در ملامت میشمارد.
هوش مصنوعی: دلی دارم که از هر مویش چشمهای از خون میجوشد؛ اما این خون از آن نوعی نیست که بتوان با گریستن بیرونش ریخت و سبک شد.
هوش مصنوعی: آن که دردم را درمان میکند و عافیت میبخشد، با افسون و نیرنگ این کار را میکند و مرا آلوده میسازد؛ ای مرگ، بیا و مرا از ننگ این افسون آزاد کن.
هوش مصنوعی: شیرین کی بر دوش فرهاد کوهکن منت میگذارد که او را با اسبش گلگون حمل کرده است؟ زیرا پایهٔ عرش هم به پای گلگونِ او رشک میبرد؛ یعنی عاشق آنقدر مشتاق است که بردن معشوق را افتخار خود میداند.
هوش مصنوعی: اگر عشق بیپرده در جلوهگاه زیبایی ظاهر شود، لیلی خواهد فهمید که در حقیقت خود او مجنونِ مجنون بوده است؛ یعنی عشق حقیقی معشوق را نیز عاشق میکند.
هوش مصنوعی: نمیدانم به آن لبها چه امیدی بستهام؛ فقط میدانم که لبهای شرابگون او به امید من میخندند و آن را ریشخند میکنند.
هوش مصنوعی: به تیر غمزهٔ او مینازم که اگر حتی با دست معجزهگر عیسی هم بخواهند آن را از دلم بیرون بکشند، در صد جای دل میشکند و بیرون نمیآید.
هوش مصنوعی: عرفی در ملامتکشیدن چنان محبوب و پسندیده است که فلک ستمگر هر لحظه او را در آغوش میگیرد؛ یعنی روزگار پیوسته بر او ستم میکند.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
خضر در کوی او ره گم کند زان شکل موزونش
تعالی الله مگر از آب حیوان ریخت بی چونش
مباد آن پای را دردی خرامان کرد، گو بگذر
تو می دانی که خاک است آن، ولی خونست معجونش
نثاری گر کند چشمم به پیشت پا مزن، جانا
[...]
به غایت تلخ گفتارست در می لعل میگونش
هزاران جان شیرین نقل در شبهای معجونش
هر آنگو با چنین میخواره صحبت آرزو دارد
ببینی عاقبت روزی که در ساغر بود خونش
شدم خاک درت وان ذره کز این خاک برخیزد
[...]
به جوش آرد شراب شوق را رخسار گلگونش
گریبان می درد خمیازه از لبهای میگونش
اگر ذوق تماشای خودآن مغرور دریابد
که می آرد دگر از خانه آیینه بیرونش ؟
در آن وادی که من چون سیل فارغبال میگردم
[...]
ز بس داغست از رنگینی لبهای میگونش
بمثقب رگ زنی گر لعل را، ناید دگر خونش
به گلزاری که در رفتار آید سرو موزونش
برافرازد پی نظاره قامت بید مجنونش
که نظاره از بس نازکی مژگان بهم سودن
کم از دندان فشردن نیست بر لبهای میگونش
زده بر گوشهٔ دامان محشر تکیهٔ راحت
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.