آیینه کی به چهره شبنم فشان رسد
چون آب ایستاده به آب روان رسد
ابروی شوخ اوست ز مژگان زننده تر
از تیر پیشتر به هدف این کمان رسد
خط تو مومیایی صد دلشکسته شد
حاشا که چشم زخم به این دودمان رسد
زینسان که کرده اند گرانبار خویش را
رهزن مگر به داد دل کاروان رسد
از عالم خسیس خسیسان برند فیض
تا هست سگ کجا به هما استخوان رسد
سختی است قسمت من ناکام از وطن
سنگم به بیضه از بغل آشیان رسد
ما را به عزم ناقص خود این امید نیست
این تیر کج مگر به غلط برنشان رسد
جایی که گل ز باغ دل پاره پاره برد
پیداست تا به ما چه ازین گلستان رسد
نبود ز فیض آب حیات سخن بعید
صائب اگر به زندگی جاودان رسد



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: غزلی در سبک هندی که با وصف چهره و ابرو و خط معشوق آغاز میشود و سپس به گلایه از دنیای پست و بهرهمندی فرومایگان، سختی دیدن از وطن و سستی ارادهٔ خود میپردازد. شاعر با تمثیلهایی چون سگ و هما و تیر کج، بینصیبی خود را نشان میدهد و در پایان امید جاودانگی را تنها در سخن و شعر خویش میجوید.
هوش مصنوعی: آینه هرگز به پای چهرهٔ عرقکردهٔ معشوق که چون گل شبنمزده است نمیرسد؛ همانگونه که آب ایستاده و راکد هرگز به لطافت و جلای آب روان نمیرسد.
هوش مصنوعی: ابروی شوخ و بیپروای او از مژگانش زخمزنندهتر است؛ شگفتا که این کمان (ابرو) زودتر از تیر (مژگان) به هدف، یعنی دل عاشق، میرسد.
هوش مصنوعی: خط تازهرستهٔ تو مرهم و مومیایی صدها دل شکسته شد؛ خدا نکند که چشمزخمی به این خاندان (خط و چهرهٔ تو) برسد.
هوش مصنوعی: اهل این کاروان چنان خود را با بار دنیا سنگین کردهاند که شاید فقط راهزن با ربودن بارشان به فریادشان برسد و سبکشان کند.
هوش مصنوعی: از این دنیای پست فقط فرومایگان بهره میبرند؛ تا سگ هست، استخوان به هما نمیرسد.
هوش مصنوعی: بهرهٔ من ناکام از وطن جز سختی نیست؛ مانند تخمی که سنگ از کنار همان آشیانه به آن میخورد، آزار من از نزدیکان و زادگاهم است.
هوش مصنوعی: با ارادهٔ ناقص و سستی که دارم امید رسیدن به مقصود ندارم؛ مگر این تیر کج از روی اتفاق و خطا به نشانه بخورد.
هوش مصنوعی: در جایی که خود گل با دلی پارهپاره و چاکچاک از باغ میرود، روشن است که از این گلستان (دنیا) چه نصیب ما خواهد شد.
هوش مصنوعی: صائب اگر به زندگی جاودان برسد، از برکت آب حیاتِ سخن دور نیست؛ یعنی شعرش او را جاودانه میکند.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
دانی که چون رسد بجهان نور آفتاب
انعام عام او بجهان همچنان رسد
کان خاک بر سرآرد و بحر آب در دهن
صیت سخای او چو بدریا و کان رسد
گر نه ز وصل تو دل ما را امان رسد
کار دل از فراق تو جانا به جان رسد
عقل از حیات دامن امید در کشد
زان پیش کز غم تو دمم بر دهان رسد
خونم چه می خوری؟ که ازین خون به عاقبت
[...]
گر مرغ دل ز مزتبه بر آسمان رسد
وز آسمان بپایه معراج جان رسد
ور سدره منتهای بلندی نبخشدش
شاید به خاکبوسی آن آستان رسد
مانامه را بطایر همت سپرده ایم
[...]
گاهی که سنگ حادثه از آسمان رسد
اول بلا به مرغ بلند آشیان رسد
ای باغبان ز بستن در پس نمیرود
غارتگر خزان چو به این گلسِتان رسد
حرف شب وصال که عمرش دراز باد
[...]
از خشم و کین نگاه تو کارم بجان رسد
گرنه تلافیی زنگاه نهان رسد
کم کن جفا که پیش تو حرف شکایتم
ترسم که رفته رفته زدل بر زبان رسد
در قتل ما که حسریتان شهادتیم
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.