گنجور

غزل شمارهٔ ۴۰۷۱

 
صائب تبریزی
صائب تبریزی » دیوان اشعار » غزلیات
 

پوشیده یار اگر نه می ناب می خورد

این رنگ لاله گون ز کجا آب می خورد

چون تشنه ای که آب خورد در میان خواب

خونم چو آب چشم تو در خواب می خورد

موی میانش از نگه گرم عاشقان

از زلف مشکبار فزون تاب می خورد

پهلوی هر که کرد قناعت به خاک نرم

نیش از سمور وقاقم وسنجاب می خورد

این رشته زود خرج گره می شودتمام

از عشق اگر چنین رگ جان تاب می خورد

از کوزه سفال نخورده است آب سرد

از جام زر کسی که می ناب می خورد

هر قطره آب در جگرش می شود گهر

هر کس شمرده همچو صدف آب می خورد

غافل که می خورد دل خود را ز سادگی

از رشته آنچه گوهر سیراب می خورد

دل ایمن از گزند سر زلف یار نیست

چون ماهیی که طعمه ز قلاب می خورد

در نور کی رسد ید بیضا به نخل طور

پروانه خون خویش به مهتاب می خورد

صائب چو لاله هر که بود کاسه سرنگون

بی دردسر مدام می ناب می خورد



🖰 با دو بار کلیک روی واژه‌ها یا انتخاب متن و کلیک روی آنها می‌توانید آنها را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.

🖐 شماره‌گذاری ابیات | وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف) | منبع اولیه: ویکی‌درج | ارسال به فیس‌بوک

این شعر را چه کسی در کدام آهنگ خوانده است؟

🎜 معرفی آهنگهایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است ...

📷 پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی، 📖 راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور

حاشیه‌ها

تا به حال حاشیه‌ای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 شما حاشیه بگذارید ...

گنجور را در اینستاگرام دنبال کنید.