کسی که عیب ترا پیش چشم بنگارد
ببوس دیده او را که بر تو حق دارد
ز فوت مطلب جزئی مشو غمین که فلک
ستاره می برد و آفتاب می آرد
به دست غم نشود مبتلا گریبانش
کسی که دامن شب را ز دست نگذارد
به جای خون ز رگ و ریشه اش برآرد دود
به دست درد، دلی را که عشق بفشارد
کسی است صاحب خرمن درین تماشاگاه
که غیر اشک دگر دانه ای نمی کارد
بزرگ اوست که بر خاک همچو سایه ابر
چنان رود که دل مور را نیازارد
میان اهل سخن گفتگوی اوست تمام
که هیچ طایفه را بی نصیب نگذارد
تو برخلاف بدان تخم نیکنامی کار
که هرکس آن درود از جهان که می کارد
چو دور عقده گشایی به من رسد صائب
به ناخن مه نو چرخ پشت سر خارد



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل مجموعهای از اندرزهای اخلاقی و عرفانی است: قدر عیبگو را دانستن، غم نخوردن برای از دست رفتن چیزهای کوچک، شبزندهداری، ارزش اشک و سوز عشق، و بیآزاری بزرگان. شاعر سپس به قانون مکافات میرسد و توصیه میکند تخم نیکنامی بکاریم، زیرا هرکس همان را درو میکند که کاشته است. در پایان با طنزی تلخ از بخت خود گله میکند که چون نوبت گرهگشایی به او میرسد، آسمان با ناخن ماه نو پشت سر میخاراند و درمیماند.
هوش مصنوعی: کسی که عیب تو را جلوی چشمت میآورد و آشکار میکند، چشمش را ببوس، زیرا با این کار حقی بر گردن تو دارد و به تو خدمت کرده است.
هوش مصنوعی: از دست رفتن خواستهای کوچک غمگینت نکند، زیرا آسمان ستاره را میبرد و به جایش خورشید را میآورد؛ یعنی از دست دادن چیزی کمارزش ممکن است مقدمهٔ رسیدن به چیزی بزرگتر باشد.
هوش مصنوعی: کسی که دامن شب را رها نکند، یعنی شبزندهداری و عبادت و راز و نیاز شبانه را ادامه دهد، گریبانش گرفتار دست غم نمیشود.
هوش مصنوعی: دلی که عشق آن را با دست درد بفشارد، به جای خون، از رگ و ریشهاش دود برمیخیزد؛ یعنی چنان سوخته است که دیگر خونی در او نمانده است.
هوش مصنوعی: در این تماشاگاه جهان، تنها کسی صاحب خرمن و حاصل است که جز اشک دانهٔ دیگری نکارد؛ یعنی حاصل واقعی از گریه و سوز به دست میآید.
هوش مصنوعی: بزرگ واقعی کسی است که مانند سایهٔ ابر بر زمین چنان سبک و نرم بگذرد که حتی دل موری را نیازارد.
هوش مصنوعی: در میان سخنوران، سخنِ کامل از آنِ کسی است که هیچ گروهی را از بهرهاش بینصیب نگذارد و سخنش برای همه سودمند باشد.
هوش مصنوعی: تو برخلاف بدکاران، بذر نیکنامی بکار، زیرا هرکس در این جهان همان را درو میکند که کاشته است.
هوش مصنوعی: صائب، وقتی نوبت گرهگشایی روزگار به من میرسد، آسمان با ناخنِ ماه نو پشت سرش را میخاراند؛ یعنی دستدست میکند و درمیماند و گره کار مرا باز نمیکند.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
خدایگانرا از چشم زخم ملک چه باک
چو بخت آتش فتح و سپند میآرد
هنوز ماه ز تایید تو همی تابد
هنوز ابر ز انعام تو همی بارد
ز خشکسال حوادث چگونه خشک شود
[...]
که میرود به شفاعت که دوست بازآرد
که عیش خلوت بی او کدورتی دارد
که را مجال سخن گفتن است به حضرت او
مگر نسیم صبا کاین پیام بگزارد
ستیزه بردن با دوستان همین مثلست
[...]
نه بخت با منِ مسکین سری به ره دارد
نه یارم از منِ بی چاره یاد می آرد
بیا و بر ورقِ رویِ زعفرانم بین
که دیده ژاله به رخ بر چو لاله می بارد
مراد حاصل و من غافل و همین باشد
[...]
ضیاء دولت و دین ایکه ما در ارکان
بصد قران چو تو فرزند نامور نارد
بخشکسال کرم بر سر نهال امید
ز ابر دست تو باران جود میبارد
کمینه چاکرت امروز با سه چاریار لطیف
[...]
قدح بدور لیت پر ز خون دلی دارد
غمش میاد کز اینسان دلی بدست آرد
زمینه به جرعه بده آب و نخم عشرت کار
که خواجه آن درود از جهان که میکارد
میان زاهد و رندان ز باده دریاهاست
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.