نقطه خال لبت خط بر سویدا میکشد
در گوشت حلقه در گوش ثریا میکشد
حسن را در عشق میجوید دل بینای ما
بوی یوسف از گریبان زلیخا میکشد
داغ سودا میزند چشمک به برگ لالهام
ناله زنجیر، شوقم را به صحرا میکشد
چون حبابم چشم بر سر جوش صاف باده نیست
قسمت من انتظار درد مینا میکشد
تا به فردای جزا زهر ندامت میخورد
هرکه امروز انتظار عیش فردا میکشد
ابر چشمم چون به میدان جگرداری رود
قطره اشک مرا بر روی دریا میکشد
صائب از افسانه زلف دراز او مگو
آخر این سر رشته افسون به سودا میکشد



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل عاشقانه با ستایش خال و گوشوارهٔ معشوق آغاز میشود و سپس از دلی سخن میگوید که زیبایی را تنها از راه عشق درمییابد. شاعر از کشش خود به جنون و صحرا، قناعتش به دُرد شراب و فراوانی اشکش میگوید. در میانه، پندی دربارهٔ غنیمت شمردن امروز میآورد و در پایان به خود هشدار میدهد که حکایت زلف معشوق به دیوانگی میانجامد.
هوش مصنوعی: خال سیاه کوچک لب تو بر سویدا، یعنی نقطهٔ سیاه درون دل، خط بطلان میکشد و آن را از ارزش میاندازد. مروارید گوشوارهٔ تو هم حلقهٔ بندگی در گوش ستارهٔ ثریا میاندازد، یعنی ثریا غلام زیبایی توست.
هوش مصنوعی: دل بینای ما زیبایی را در عشق جستوجو میکند. مانند کسی که بوی یوسف را از گریبان زلیخا میشنود، یعنی زیبایی معشوق را از راه عشقِ عاشق میشناسد.
هوش مصنوعی: داغ جنون و سودا، مانند داغ سیاه لاله، بر دل من به من چشمک میزند و مرا به دیوانگی فرا میخواند. نالهٔ زنجیرِ دیوانگان شوق مرا به سوی صحرا میکشاند.
هوش مصنوعی: من مانند حباب چشم به بخش صاف و نخستینِ شراب ندارم. سهم من این است که چشمبهراه دُردِ ته شیشه بمانم؛ یعنی به کمترین بهره قانعم.
هوش مصنوعی: هر کس امروز را از دست بدهد و چشمبهراه خوشیِ فردا بماند، تا روز قیامت زهر پشیمانی خواهد خورد.
هوش مصنوعی: هرگاه ابرِ چشمم به میدان دلیری و تابآوری قدم بگذارد، یک قطره اشکم با دریا هماوردی میکند و بر آن چیره میشود. مقصود فراوانیِ بیاندازهٔ اشک شاعر است.
هوش مصنوعی: شاعر به خود میگوید: ای صائب، از داستان زلف بلند او سخن مگو. سرانجامِ این رشتهٔ جادو به دیوانگی میرسد. «سودا» هم به معنای جنون است و هم به سیاهی، که با زلف سیاه تناسب دارد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
دشمن خویشیم و یار آنک ما را میکشد
غرق دریاییم و ما را موج دریا میکشد
زان چنین خندان و خوش ما جان شیرین میدهیم
کان ملک ما را به شهد و قند و حلوا میکشد
خویش فربه مینماییم از پی قربان عید
[...]
عین دریاییم و ما را موج دریا میکشد
وین دل دریا دل ما سوی مأوا میکشد
مشکل ما چون که حلوای لبش حل میکند
دور نبود خاطر ما گر به حلوا میکشد
دست ما و دامن او آب چشم و خاک راه
[...]
جان فدای آنکه ما را بیمحابا میکشد
کشته را جان میدهد پنهان و پیدا میکشد
تیر دلدوز خدنگ غمزه خونریز خود
سوی دیگر میکشد آن شوخ و ما را میکشد
آن قد و بالا بلای جان عاشق شد بلی
[...]
هرشبی زلفش مرا در بند سودا میکشد
لیک آن بدعهد را خاطر دگر جا میکشد
ما ز گریه غرق آب دیده گشتیم و هنوز
همچو سرو آن شوخ هردم دامن از ما میکشد
دردمندان را ز رنج دل کشیدن چاره نیست
[...]
زنده میسازد لب او خلق و ما را میکشد
وای بر جان کسی کورا مسیحا میکشد
کاش یوسف در میان ناید که آن دست و ترنج
دیگران را میبرد دست و زلیخا میکشد
یک نفس از صید دلها چشم او آسوده نیست
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.