بس که در منظر تو حیرانم
صورتت را صفت نمیدانم
پارسایان ملامتم مکنید
که من از عشق توبه نتوانم
هر که بینی به جسم و جان زندهست
من به امید وصلِ جانانم
به چه کار آید این بقیت جان؟
که به معشوق برنیفشانم
گر تو از من عنان بگردانی
من به شمشیر برنگردانم
گر بخوانی، مقیمِ درگاهم
ور برانی، مطیعِ فرمانم
من نه آنم که سست باز آیم
ور ز سختی به لب رسد جانم
گر اجابت کنی و گر نکنی
چارهٔ من دعاست، میخوانم
سهل باشد صعوبت ظلمات
گر به دست آید آب حیوانم
تا کی آخر جفا بری سعدی؟
چه کنم؟ پایبند احسانم
کار مردان تحمل است و سکون
من کیام؟ خاک پای مردانم



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل از حیرت و شگفتی خود نسبت به زیبایی معشوق سخن میگوید و در عشق عمیق و پایدارش به او اعتراف میکند. او از ملامت پارسایان خسته است و میگوید که نمیتواند از عشق توبه کند. شاعر بیان میکند که از امید به وصال معشوق زنده است و هیچ ترسی از سختیها و مشکلات ندارد. در نهایت، او با تعهد و وفاداری خود به معشوق اشاره میکند و میگوید که در هر شرایطی پیروی فرمان او خواهد بود و برای رسیدن به وصالش دعا میکند.
هوش مصنوعی: چنان در زیبایی و魅魅 تو حیران و شگفتزدهام که نمیتوانم تو را با صفات و ویژگیها توصیف کنم.
هوش مصنوعی: پارسایان (مردم پاکسرشت و بزرگوار)، مرا ملامت نکنید؛ زیرا من قادر نیستم از عشق دل بکنم و به آن پشت کنم.
هوش مصنوعی: هر کس را که میبینی زنده و سرزنده است، من فقط به خاطر امید دیدار محبوبم زندهام.
هوش مصنوعی: این باقیماندهٔ زندگی به چه دردی میخورد اگر نتوانم آن را برای معشوقم فدای او کنم؟
هوش مصنوعی: اگر تو از من دور شوی و کنترل را برگردانی، من هرگز با شمشیر به سراغ تو نخواهم آمد.
هوش مصنوعی: اگر تو مرا بخوانی، در کنار درگاهت میمانم و اگر مرا برانی، مطیع دستورات و احکام تو هستم.
هوش مصنوعی: من آدمی نیستم که در برابر سختیها تسلیم شوم و بخواهم برگردم، حتی اگر جانم به لب برسد.
هوش مصنوعی: اگر به دعای من جواب بدهی یا ندهی، راه نجات من همین دعاست و من آن را میخوانم.
هوش مصنوعی: اگر به من آب حیات برسد، سختی و تاریکیهای زندگی هم برایم آسان خواهد بود.
هوش مصنوعی: سعدی از کسی میپرسد که تا کی باید به او ظلم کند و میگوید چه کاری از او برمیآید، چون او کسی است که به لطف و نیکی دیگران وابسته است.
هوش مصنوعی: مردان واقعی کسانی هستند که صبر و آرامش را برمیگزینند، اما من کی هستم که حتی به پای آن مردان هم میارزم؟
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
میخواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
آرزومند روی جانانم
برود زار زو همی جانم
آرزو را و درد دوری را
بجز از صبر چیست درمانم
همه چیزی همی توانم کرد
[...]
من که مسعود سعد سلمانم
در کف جود تو گروگانم
میزبانیست تازه روی سخات
من بر او عزیز مهمانم
به همه وقت بار شکر تو را
[...]
به صفت گر چه نقشِ بیجانم
به نگاری و عاشقی مانم
گه چو عشاق جفت صد ماتم
گه چو معشوق جفت صد جانم
به دور نگم چو روی و موی نگار
[...]
ره فراکار خود نمیدانم
غم من نیستت به غم زانم
عاشقم بر تو و همی دانی
فارغی از من و همی دانم
نکنی جز جفا که نشکیبی
[...]
منم آنکس که عقل را جانم
منم آنکس که روح را مانم
دعوی فضل را چو معنایم
معنی عقل را چو برهانم
گلشن روح را چو صد برگم
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
مرتبسازی حاشیهها: محبوبترین | جدیدترین | قدیمیترین
تا به حال ۲ حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.