دی، مرغکی بمادر خود گفت، تا بچند
مانیم ما همیشه بتاریک خانهای
من عمر خویش، چون تو نخواهم تباه کرد
در سعی و رنج ساختن آشیانهای
آید مرا چو نوبت پرواز، بر پرم
از گل بسبزهای و ز بامی بخانهای
خندید مرغ زیرک و گفتش تو کودکی
کودک نگفت، جز سخن کودکانهای
آگاه و آزموده توانی شد، آن زمان
کگه شوی ز فتنهٔ دامی و دانهای
زین آشیان ایمن خود، یادها کنی
چون سازد از تو، حوادث نشانهای
گردون، بر آن رهست که هر دم زند رهی
گیتی، بر آن سر است که جوید بهانهای
باغ وجود، یکسره دام نوائب است
اقبال، قصهای شد و دولت، فسانهای
پنهان، بهر فراز که بینی نشیبهاست
مقدور نیست، خوشدلی جاودانهای
هر قطرهای که وقت سحر، بر گلی چکد
بحری بود، که نیستش اصلا کرانهای
بنگر، به بلبل از ستم باغبان چه رفت
تا کرد سوی گل، نگه عاشقانهای
پرواز کن، ولی نه چنان دور ز آشیان
منمای فکر و آرزوی جاهلانهای
بین بر سر که چرخ و زمین جنگ میکنند
غیر از تو هیچ نیست، تو اندر میانهای
ای نور دیده، از همه آفاق خوشتر است
آرامگاه لانه و خواب شبانهای
هر کس که توسنی کند، او را کنند رام
در دست روزگار، بود تازیانهای
بسیار کس، ز پای در آورد اسب آز
آن را مگر نبود، لگام و دهانهای



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شعر در گفتوگوی مرغکی با مادرش میگذرد که از تاریکی خانه و زندگی بدون پرواز احساس نارضایتی میکند و میخواهد آشیانهای بسازد. مادر مرغک با تجربیاتش به او یادآوری میکند که زندگی پربهرهتر از تلاش و آگاهی خواهد بود و نباید به آرزوهای کودکانه بسنده کند. او به فرزندش میگوید که هرچند پرواز و آرزوها زیبا هستند، اما باید از خطرات دنیای واقعی آگاه باشد و نمیتوان همیشه در خواب و خیال ماند. در نهایت، مادر نگران است که زندگی پر از چالش و خطرات است و جوان باید مراقب باشد تا از دامهای آن نجات یابد.
هوش مصنوعی: مرغکی به مادرش گفت که تا کی باید در این خانه تاریک بمانیم؟
هوش مصنوعی: من نمیخواهم عمر خود را به خاطر تلاش و زحمت برای ساختن آشیانه (محل سکونت) تلف کنم، مثل تو که چنین میکنی.
هوش مصنوعی: وقتی زمان پروازم فرا برسد، روی بالهای من از گل و سبزه زینت میشود و از بامی به خانهام میرسم.
هوش مصنوعی: مرغ زیرک به کودک میخندد و میگوید که تو هنوز فقط به حرفهای کودکانه و ساده میپردازی و بیشتر از این نمیفهمی.
هوش مصنوعی: تو زمانی میتوانی آگاه و باتجربه شوی که از فریب و دامهای دنیا دور بمانی و از وسوسههای آن، پرهیز کنی.
هوش مصنوعی: از آشیانهٔ امن و آرام خود خارج نشو و به خاطر بیاور که حوادث بر تو چه نشانههایی میگذارند.
هوش مصنوعی: آسمان همیشه در حال حرکت است و هر لحظه راهی برای رفتن به سرنوشتهای مختلف پیدا میکند، و این دنیا نیز در جستجوی دلیلی برای ادامهٔ حیات و تغییراتش است.
هوش مصنوعی: دنیا در حقیقت مانند باغی است که پر از تلهها و مشکلات است. خوشبختی و شانس به حالت یک داستان بیپایه درآمده و رفاه و سعادت فقط به عنوان یک افسانه محسوب میشود.
هوش مصنوعی: زندگی پر از فراز و نشیب است و نمیتوان همیشه خوشحال و شادمان بود؛ خوشدلی و شادکامی واقعی همیشه ممکن نیست و به راحتی به دست نمیآید.
هوش مصنوعی: هر قطرهای که صبح زود بر روی گل میریزد، مانند دریایی است که اصلاً کرانه یا پایانی ندارد.
هوش مصنوعی: به بلبل نگاه کن که به خاطر ظلم باغبان چه مصیبتهایی را تحمل کرد تا بتواند با عشق به گل نگاه کند و به او نزدیک شود.
هوش مصنوعی: پرواز کن، اما نه به اندازهای که از خانه و آشیان دور شوی. آرزوها و افکار نادانانه را فراموش کن.
هوش مصنوعی: در جهانی که چرخ (فلک) و زمین در حال نزاع هستند، تنها تو هستی که در مرکز این جنگ قرار داری و بیشتر چیزها اهمیتی ندارند.
هوش مصنوعی: ای نور چشم من، آرامگاه و مکانی که تو در آن خواب میخوابی از هر گوشه و جایی زیباتر و دلنشینتر است.
هوش مصنوعی: هر کسی که به زندگی و شرایط خود عادت کند، در برابر سختیها به آرامش میرسد، زیرا حوادث و چالشی که روزگار برای او به وجود میآورد، مانند تازیانهای است که او را به تسلیم و سازگاری وا میدارد.
هوش مصنوعی: بسیاری از افراد به خاطر شوق و هیجان بیش از حد، اسب خود را از کنترل خارج میکنند، اما اگر لگام و کنترل کنندهای وجود نداشته باشد، این وضعیت ممکن است به وقوع بپیوندد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
میخواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
انصاف دادهام که به خوبی یگانهای
واندر جهان به حیله و افسون فسانهای
پاکیزهتر ز غنچه گل بر بنفشهای
پوشیدهتر ز دانه در در خزانهای
شاخی است دلبری که تو آن را شکوفهای
[...]
ای از جمال حسن تو عالم نشانهای
مقصود حسن توست و دگرها بهانهای
نقاش را اگر ز جمال تو قبله نیست
مقصود او چه بود ز نقشی و خانهای
ای صد هزار شمع نشسته بدین امید
[...]
هرروز کآفتاب برآرد زبانهای
بیرون جهم ز کلبه غم عاشقانهای
نظاره بر رخ تو کنم گر ببینمت
باری ز چاوشان بخورم تازیانهای
از دوستی تو به سر کوی تو نماند
[...]
در کعبه گر ز دوست نبودی نشانهای
حاجی چه التفات نمودی به خانهای؟
مرغان آن هوا به زمین چون کنند میل؟
تا در میان دام نبینند دانهای
بویی ز وصل اگر به مشامش نمیرسید
[...]
مرغ دلم به زلف تو تا ساخت خانهای
یکباره کرد از من مسکین کرانهای
مرغ از برای دانه فتد در کمند شوق
زلفش کمند دل شد و آن خال دانهای
دل بستد از دو دستم و در پای غم فکند
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال یک حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.