ای از جمال حسن تو عالم نشانهای
مقصود حسن توست و دگرها بهانهای
نقاش را اگر ز جمال تو قبله نیست
مقصود او چه بود ز نقشی و خانهای
ای صد هزار شمع نشسته بدین امید
گرد تنور عشق تو بهر زبانهای
ای حلقههای زلف خوشت طوق حلق ما
سازید مرغ روح در آن حلقه لانهای
گویی میان مجلس آن شاه کی رسم
نی آن کرانه دارد و نی این میانهای
این داد کیست مفخر تبریز شمس دین
زان دولتی که داد درختی ز دانهای



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل به ستایش جمال و محبوبیت معشوق میپردازد و میگوید که زیبایی او نشانهای از عالم است. او اشاره میکند که هدف اصلی نقاش خلق زیبایی معشوق است و دیگر چیزها تنها بهانهای بیشتر نیستند. عشق به معشوق مانند شمعی است که در کنار تنور عشق میدرخشد و در آن حلقههای زلف، روح شاعر لانه کرده است. همچنین او تصوری از حضور در مجلسی دارد که در آن، دسترسی به محبوب غیرممکن است و در نهایت به شمسالدین تبریزی اشاره میکند و از او به عنوان مظهر قدرت و معنویت یاد مینماید.
هوش مصنوعی: ای کسی که جمال زیباییات نشانهٔ عالم است، هدف از زیبایی تو خود تو هستی و دیگران فقط بهانههایی برای جلب توجه به تو هستند.
هوش مصنوعی: اگر نقاشی را از زیبایی تو الهام نمیگیرد و تو را قبله خود قرار نمیدهد، پس هدف او از خلق آثار و تصاویری که میسازد چیست و چه نیازی به خلق آنها دارد؟
هوش مصنوعی: ای صد هزار شمع که به این امید نشستهاید که در کنار عشق تو، شعلهای روشن کنید.
هوش مصنوعی: ای حلقههای خوش زلف تو، مانند طوقی ما را احاطه کنید؛ روح من در آن حلقهها لانه و آرامش دارد.
هوش مصنوعی: به نظر میرسد در مجلس آن شاه (شمس) حسی از جاذبه و زیبایی وجود دارد که خود را به دو سوی مجلس (کرانه و میانه) محدود نمیکند و در هر دو طرف جاری است. این حالتی است که هیچکدام از آنها نمیتوانند به آن دست یابند.
هوش مصنوعی: این داد در واقع اشاره به نعمتی دارد که به شخصی به نام شمسالدین (شمس دین تبریزی) داده شده است. شمس به عنوان فردی برجسته و با فضیلت، به خاطر مقامات و فضائلش مورد ستایش قرار میگیرد و نعمتهای الهی به او عطا شده است، همانطور که درختی از دانهای میروید.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
میخواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
انصاف دادهام که به خوبی یگانهای
واندر جهان به حیله و افسون فسانهای
پاکیزهتر ز غنچه گل بر بنفشهای
پوشیدهتر ز دانه در در خزانهای
شاخی است دلبری که تو آن را شکوفهای
[...]
ای عشق کز قدیم تو با ما یگانهای
یک یک بگو تو راز چو از عین خانهای
از بیم آتش تو زبان را ببستهایم
تا خود چه آتشی تو و یا چه زبانهای
هر دم خرابیی است ز تو شهر عقل را
[...]
هرروز کآفتاب برآرد زبانهای
بیرون جهم ز کلبه غم عاشقانهای
نظاره بر رخ تو کنم گر ببینمت
باری ز چاوشان بخورم تازیانهای
از دوستی تو به سر کوی تو نماند
[...]
در کعبه گر ز دوست نبودی نشانهای
حاجی چه التفات نمودی به خانهای؟
مرغان آن هوا به زمین چون کنند میل؟
تا در میان دام نبینند دانهای
بویی ز وصل اگر به مشامش نمیرسید
[...]
مرغ دلم به زلف تو تا ساخت خانهای
یکباره کرد از من مسکین کرانهای
مرغ از برای دانه فتد در کمند شوق
زلفش کمند دل شد و آن خال دانهای
دل بستد از دو دستم و در پای غم فکند
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.