چون فتنه شدم بر رخت، ای حور بهشتی
رفتی و مرا در غم خود زار بهشتی
با دست تو من پای فشارم به چه قوت؟
با روی تو من صبر نمایم به چه پشتی؟
بر خاک سر کوی تو یک روز بگریم
زان گونه که بیرون نتوان رفت به کشتی
دانم که: حسابی نبود روز قیامت
او را که بدین حال تو امروز بکشتی
پیش که توان برد خود این غصه؟ که پیشت
صد قصه نبشتم که جوابی ننبشتی
از خوی تو بس گل که به خونابه سرشتم
تا خود تو بدین خوی و نهاد از چه سرشتی؟
در خاطر خود جز تو خیالی نگذارد
آنرا که تو یکروز به خاطر بگذشتی
ای دل، که همی جویی ازین دام رهایی
آن روز که گفتیم چرا باز نگشتی؟
چون اوحدی از قامت او درد همی چین
کین میوهٔ آن شاخ بلندست که کشتی



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: عاشق از یاری زیبا چون حور مینالد که او را شیفتهٔ خود کرد و سپس رهایش ساخت و به نامههایش پاسخی نداد. از ناتوانی خود در برابر او، اشک فراوان و بدخویی معشوق شکایت میکند و کشتهٔ عشق او را بیحساب آمرزیده میداند. در پایان دل را سرزنش میکند که به هشدارها گوش نداد و این درد را حاصل عشقی میداند که خودش کاشته است.
هوش مصنوعی: ای زیبارویی که چون حور بهشتی هستی، همین که شیفتهٔ چهرهات شدم، رفتی و مرا در غم خودت زار و نالان رها کردی. «بهشتی» در مصراع دوم یعنی «گذاشتی» و با «بهشتی» در مصراع اول جناس دارد.
هوش مصنوعی: در برابر زور و قدرت تو با چه نیرویی میتوانم ایستادگی کنم؟ و با وجود چهرهٔ زیبای تو به پشتوانهٔ چه چیزی صبر کنم؟
هوش مصنوعی: روزی بر خاک کوی تو چنان گریه خواهم کرد که از سیل اشکم حتی با کشتی هم نتوان از آنجا بیرون رفت.
هوش مصنوعی: میدانم کسی که تو امروز او را با این حال از عشق کشتی، روز قیامت حسابی ندارد؛ یعنی کشتهٔ عشق تو بیحساب آمرزیده است.
هوش مصنوعی: این غصه را پیش چه کسی میتوان برد؟ برای تو صد نامه و شرح حال نوشتم و تو حتی یک جواب ننوشتی.
هوش مصنوعی: از بدخویی تو بسیار گِل را با اشک خونین خود سرشتهام؛ در شگفتم که تو با این خو و سرشت از چه چیزی آفریده شدهای.
هوش مصنوعی: کسی که تو یک روز از خاطرش گذشته باشی، دیگر جز خیال تو هیچ خیالی را در ذهن خود جای نمیدهد.
هوش مصنوعی: ای دل که اکنون در پی رهایی از این دام عشقی، آن روز که به تو هشدار دادیم چرا برنگشتی؟
هوش مصنوعی: شاعر به دل یا به خود میگوید: مانند اوحدی از قامت بلند یار درد بچین، زیرا این میوهٔ همان شاخهٔ بلندی است که خودت کاشتی؛ یعنی رنج امروز نتیجهٔ عاشق شدن خود توست.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
ای باد که بر خاک در دوست گذشتی
پندارمت از روضه بستان بهشتی
دور از سببی نیست که شوریده سودا
هر لحظه چو دیوانه دوان بر در و دشتی
باری مگرت بر رخ جانان نظر افتاد
[...]
آن غالیهخط گر سوی ما نامه نوشتی
گردون ورق هستی ما درننوشتی
هر چند که هجران ثمر وصل برآرد
دهقان جهان! کاش که این تخم نکِشتی
آمرزش نقد است کسی را که در این جا
[...]
گر کاتب قدرت به سر من ننوشتی
از صومعه دل میل نکردی به کنشتی
خرم دل آن کس که میسر شود او را
یاری و صراحی شراب و لب کشتی
گو بر سر خم می گلنار بمانید
[...]
هرگوشه چو مینا، صنم حور سرشتی
در زیر فلک نیست چو میخانه بهشتی
تنگ است چنان عرصه افلاک که گویی
چون خانه خم گشته بنا، بر سر خشتی
چون غنچه که باشد که گریبان نکند چاک؟
[...]
در جامة خوبی چه بلا حور سرشتی
چون بند قبا باز کنی طرفه بهشتی
هر کس که کند عیب کسی عیب سرشت است
جز زشت به آیینه که گفتهست که زشتی!
گفتی بهلم، روزی بوسی لب لعلم
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.