دلبر صنمی دارم شکر لب و مرمر بر
مرمر ز برش خیزد شکر ز لبش بارد
عنبر به خم زلفش عبهر به دل چشمش
خنجر سر مژگانش عرعر به قدش ماند
.......................................
بتگر نکند چون او پیکر چو پری دارد
|
|
غیرفعال و فعال کردن دوبارهٔ حالت چسبانی نوار ابزار به بالای صفحات |
|
|
راهنمای نوار ابزار |
|
|
پیشخان کاربر |
|
|
اشعار و ابیات نشانشدهٔ کاربر |
|
|
اعلانهای کاربر |
|
|
ادامهٔ مطالعه (تاریخچه) |
|
|
خروج از حساب کاربری گنجور |
|
|
لغزش به پایین صفحه |
|
|
لغزش به بالای صفحه |
|
|
لغزش به بخش اطلاعات شعر |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن لغزش خودکار به خط مرتبط با محل فعلی خوانش |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن شمارهگذاری خطوط |
|
|
کپی نشانی شعر جاری در گنجور |
|
|
کپی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
همرسانی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
نشان کردن شعر جاری |
|
|
ویرایش شعر جاری |
|
|
ویرایش خلاصه یا برگردان نثر سادهٔ ابیات شعر جاری |
|
|
شعر یا بخش قبلی |
|
|
شعر یا بخش بعدی |
دلبر صنمی دارم شکر لب و مرمر بر
مرمر ز برش خیزد شکر ز لبش بارد
عنبر به خم زلفش عبهر به دل چشمش
خنجر سر مژگانش عرعر به قدش ماند
.......................................
بتگر نکند چون او پیکر چو پری دارد



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این چند بیت پراکنده از یک قصیده در وصف معشوق است. شاعر با تشبیههای پیاپی لب معشوق را به شکر، سینهاش را به مرمر، زلفش را به عنبر، چشمش را به عبهر، مژگانش را به خنجر و قدش را به عرعر مانند میکند. در پایان میگوید زیبایی او پریوار است و هیچ بتگری مانند او نمیتواند بسازد. مصراع نخست بیت آخر در دست نیست.
هوش مصنوعی: معشوقی زیبا چون بت دارم که لبش شیرین چون شکر و سینهاش سپید و صاف چون مرمر است؛ گویی مرمر از سینهاش برمیخیزد و شکر از لبش میبارد.
هوش مصنوعی: خوشبویی عنبر در پیچ زلف اوست و چشمش در میان به گل عبهر (نرگس) میماند؛ نوک مژگانش مانند خنجر تیز است و قامتش به درخت سرو کوهی (عرعر) شبیه است.
هوش مصنوعی: مصراع نخست افتاده است. در مصراع دوم میگوید: هیچ بتسازی نمیتواند پیکری مانند او بسازد، زیرا اندامی همچون پری دارد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
شمشیر به کف عمّر در قصد رسول آید
در دام خدا افتد وز بخت نظر یابد
گر در طلب اوئی ناگه به برت آید
ور گرد درش گردی او در به تو بگشاید
گر آینهٔ روشن اندر نظری آری
تمثال جمال او در آینه بنماید
آن به که تو عمر خود در عشق کنی صرفش
[...]
تا صوف مرقّع یافت سنجاب بزیر خود
دیدیم که از شادی در پوست نمیگنجد
هم دیدهٔ او باید تا حسن رخش بیند
آنجا که جمال اوست ابصار نمیگنجد
عیسای خرد بردار، شد از ستم اشرار
موسای عدالت خوار، از دولت قارون شد
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.