تا فراقت دیدهام خون میچکاند دیدهام
برکَن از سر دیدهام گر جز خیالت دیدهام
رحم کن بر من که بیرویت ز پا افتادهام
سر مپیچ از من که چون زلفت به سر گردیدهام
بارها پیشت ز غربت نامهها بنوشتهام
و اندرین مدّت سلامی از کسی نشنیدهام
یادِ من بر خاطرت نگذشت تا باز آمدم
بر من ار بادی گذر کرد از تو واپرسیدهام
بر تو آسان است از من پرس کاندر هر شبی
تا به روز آوردهام سد ره به خون غلتیدهام
چون دلت بر من نبخشاید که من با عجزِ خویش
نیمجانی داشتم از غم به غم بخشیدهام
گر قبولم میکنی ورنه چه گویم حاکمی
کارِ من عشق است باری من ترا بگزیدهام
پیش ازین بودم نزاری بعد ازین آن نیستم
تا به تو پیوستهام از خویشتن ببریدهام
بر لبم کس خندهای هرگز ندید الّا مگر
در میان گریه بر احوال خود خندیدهام



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: عاشقی که از غربت بازگشته، از بیاعتنایی معشوق شکوه میکند. میگوید نامهها نوشته و از هر بادی خبر او را پرسیده، اما معشوق یادی از او نکرده است. در پایان خود را تسلیم حکم معشوق میداند و میگوید با پیوستن به او از خود و حتی از نام خود، نزاری، جدا شده است. غزل با خندهای تلخ در میان گریه بر حال خویش پایان مییابد.
هوش مصنوعی: از وقتی جدایی تو را دیدهام، چشمم خون میگرید. اگر جز خیال تو چیزی دیده باشم، چشمم را از سر بیرون بکش.
هوش مصنوعی: بر من رحم کن که بی دیدن رویت از پا افتادهام. از من روی برنگردان، چون مانند زلف تو سرگشته و سرگردان شدهام.
هوش مصنوعی: بارها در غربت برایت نامه نوشتهام، اما در این مدت از هیچکس سلام و پیامی از تو نشنیدهام.
هوش مصنوعی: تا وقتی بازگشتم، هرگز به یاد من نیفتادی. اما من هر بادی را که بر من گذشت، از حال تو پرسیدهام.
هوش مصنوعی: برای تو آسان است که از خودم بپرسی؛ هر شب تا صبح صد بار در خون غلتیدهام.
هوش مصنوعی: چرا دلت بر من رحم نمیکند؟ من با همهٔ ناتوانی، نیمجانی داشتم و آن را هم از سر اندوه به غم عشق تو بخشیدهام.
هوش مصنوعی: چه مرا بپذیری چه نپذیری، چه بگویم؟ فرمان در دست توست. کار من فقط عاشقی است و به هر حال تو را برگزیدهام.
هوش مصنوعی: شاعر خطاب به خود میگوید: پیش از این نزاری بودم، اما دیگر آن نیستم؛ از وقتی به تو پیوستهام، از خودم بریدهام.
هوش مصنوعی: هیچکس هرگز خندهای بر لب من ندیده است، مگر وقتی که در میان گریه به حال زار خودم خندیدهام.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
یک نظر دوش از شکنج زلف او دزدیدهام
زیر هر تار شکنجی صد جهان جان دیدهام
دوش از آن سودا که جانم ز آن میان گوئی کجاست
مرغ و ماهی آرمید و من نیارامیدهام
بیمیانجی زبان و زحمت گوش آن زمان
[...]
هر که گوید کان چراغ دیدهها را دیدهام
پیش من نه دیدهاش را کامتحان دیدهام
چشم بد دور از خیالش دوشمان بس لطف کرد
من پس گوش از خجالت تا سحر خاریدهام
گرچه او عیار و مکار است گرد خویشتن
[...]
چشم خود را دوست میدارم که رویش دیدهام
عاشقم بر گوش خود کآواز او بشنیدهام
ای حریفان من در این مذهب نه امروز آمدم
عشق او در مجلس روحانیان ورزیدهام
چون سماع عاشقانش گرم شد روز الست
[...]
تا منور شد ز خورشید رخ او دیدهام
در همه اشیا ظهور صورت او دیدهام
از مذاق جان من بوی دم عیسی نرفت
تا چو موسی نطق آن شیریندهان بشنیدهام
کافرم گر، دیدهام بیعشق او چندان که من
[...]
تا چو گل خندان تو را در روی هر خس دیده ام
غنچه وار از رشک آن برخود بسی پیچیده ام
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.