گنجور

شمارهٔ ۱۵۴

 
حکیم نزاری قهستانی
حکیم نزاری » غزلیات
 

مرا بی باده مستی بر دوام است

ز جایی دیگرم در سر مدام است

اگر عاشق به می مست است هیهات

هنوزش گر بجوشانند خام است

مرا باری ز ساقی هوش رفته ست

خنک او را که پروایش به جام است

کسی را دوست میدارم که نه می

که گر آبی خورم بی او حرام است

به ناکام از چه هجرت کردم از دوست

هنوزم بوی وصل اندر مشام است

چه میگویم که درعین وصالش

اگر من نیستم دل هست کام است

حجاب عاشقان زندان نفس است

که روزی چندشان در وی مقام است

از آن جا بگذری آری چه گویم

همین مقدار دانا را تمام است

خوشا اقلیم درویشی که دایم

چو ملک لایزالی بر نظام است

به همت ملک درویشی گرفتیم

کمال این است و بس دیگر کدام است

فراغت گوشه ایی از عالم عشق

به از ملک سحر تا ملک شام است

بنازم جان مستی را که گفته ست

چو عشق آمد چه جای ننگ و نام است

به جان مشتاق اویم تا شنودم

تو خورشیدی و سلطانت غلام است

دلم با من شبی گفت اندرین عهد

همام انصاف را صاحب کلام است

به دل گفتم مگر کز بدو فطرت

نزاری را تمنای همام است

🖰 با دو بار کلیک روی واژه‌ها یا انتخاب متن و کلیک روی آنها می‌توانید آنها را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.

🖐 شماره‌گذاری ابیات | وزن: مفاعیلن مفاعیلن فعولن (هزج مسدس محذوف یا وزن دوبیتی) | 🔍 شعرهای مشابه (وزن و قافیه) | منبع اولیه: منبع نزاری | ارسال به فیس‌بوک

این شعر را چه کسی در کدام آهنگ خوانده است؟

🎜 معرفی آهنگهایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است ...

📷 پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی، 📖 راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور

حاشیه‌ها

تا به حال حاشیه‌ای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 شما حاشیه بگذارید ...

برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور ثبت نام کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.