گنجور

شمارهٔ ۱۵۴

 
حکیم نزاری
حکیم نزاری » غزلیات
 

مرا بی باده مستی بر دوام است

ز جایی دیگرم در سر مدام است

اگر عاشق به می مست است هیهات

هنوزش گر بجوشانند خام است

مرا باری ز ساقی هوش رفته ست

خنک او را که پروایش به جام است

کسی را دوست میدارم که نه می

که گر آبی خورم بی او حرام است

به ناکام از چه هجرت کردم از دوست

هنوزم بوی وصل اندر مشام است

چه میگویم که درعین وصالش

اگر من نیستم دل هست کام است

حجاب عاشقان زندان نفس است

که روزی چندشان در وی مقام است

از آن جا بگذری آری چه گویم

همین مقدار دانا را تمام است

خوشا اقلیم درویشی که دایم

چو ملک لایزالی بر نظام است

به همت ملک درویشی گرفتیم

کمال این است و بس دیگر کدام است

فراغت گوشه ایی از عالم عشق

به از ملک سحر تا ملک شام است

بنازم جان مستی را که گفته ست

چو عشق آمد چه جای ننگ و نام است

به جان مشتاق اویم تا شنودم

تو خورشیدی و سلطانت غلام است

دلم با من شبی گفت اندرین عهد

همام انصاف را صاحب کلام است

به دل گفتم مگر کز بدو فطرت

نزاری را تمنای همام است

با دو بار کلیک بر روی هر واژه می‌توانید معنای آن را در لغت‌نامهٔ دهخدا جستجو کنید.

شماره‌گذاری ابیات | وزن: مفاعیلن مفاعلین فعولن (هزج مسدس محذوف یا وزن دوبیتی) | شعرهای مشابه (وزن و قافیه) | منبع اولیه: منبع نزاری | ارسال به فیس‌بوک

این شعر را چه کسی در کدام آهنگ خوانده است؟

برای معرفی آهنگهایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است اینجا کلیک کنید.

حاشیه‌ها

تا به حال حاشیه‌ای برای این شعر نوشته نشده است. برای نوشتن حاشیه اینجا کلیک کنید.

کانال رسمی گنجور در تلگرام