نیر تبریزی
»
لآلی منظومه
»
بخش ۱۵ - آمدن اهلبیت به مصرع شهدا و زبان حال از قول جناب زینب به حضرت سیدالشهداء
چون گرفتند ره کوی شهادت در پیش
زمرۀ خیل اسیران به هزاران تشویش
هر یکی نعش شهیدی به بر آورد چو جان
کرد با همدم خود شرح پریشانی خویش
زان میان زینب دلسوخته با ناله و زار
از ستمکاری آن طایفۀ کافرکیش
روی بر پای برادر بنهاد از سر شوق
گفت کی سینۀ مجروح مرا مرهم ریش
به چه عضو تو زنم بوسه نداند چه کند
بر سر سفرۀ سلطان چو نشنید درویش
این تویی با من و غوغای رقیبان از پس
وین منم بی تو گرفته ره صحرا در پیش
تو سفر کردی و در کار دلآزاری من
آسمان تیر جفا پاک بپرداخت ز کیش
هجر با صبر من آن کرد که بادی به غبار
خصم با جان من آن کرد که سیلی به حشیش
تو و من بعد نگهداری این قوم عزیز
من و من بعد پرستاری این جمع پریش
چارۀ هجر شکیب است و لیکن چه کنم
که بود درد فراق توام از حوصله پیش



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این بخش صحنهٔ رسیدن اسیران اهلبیت به قتلگاه کربلا را وصف میکند که هر کدام پیکر شهیدی را در آغوش میگیرند. سپس زبان حال زینب را میآورد که چهره بر پای برادرش، امام حسین، مینهد و از زخمهای بیشمار او، ستم دشمن و آوارگی پیش رو شکوه میکند. او یادآوری میکند که نگهبانی این خاندان، که پیشتر بر عهدهٔ برادر بود، اکنون بر دوش اوست، و میگوید که درد جدایی از برادر از صبر او بیشتر است.
هوش مصنوعی: هنگامی که گروه اسیران، با هزاران نگرانی و پریشانی، راه قتلگاه شهیدان را در پیش گرفتند.
هوش مصنوعی: هر یک از آنان پیکر شهیدی را مانند جان خود در آغوش گرفت و پریشانی و درد خود را برای عزیز ازدسترفتهاش بازگفت.
هوش مصنوعی: در میان آنان زینبِ دلسوخته، با ناله و زاری از ستم آن گروهِ کافرکیش...
هوش مصنوعی: از سر اشتیاق چهره بر پای برادرش نهاد و گفت: ای مرهمِ زخمِ سینهٔ مجروح من!
هوش مصنوعی: نمیدانم کدام عضو تو را ببوسم؛ مانند درویشی که بر سر سفرهٔ پادشاه بنشیند و نداند از کدام خوراک بخورد. در ضمن اشاره دارد که همهٔ پیکر او زخمی و بوسیدنی است.
هوش مصنوعی: اکنون تو اینجا با منی و هیاهوی دشمنان پشت سر ماست، و من بی تو باید راه بیابان را در پیش بگیرم.
هوش مصنوعی: تو رفتی، و آسمان برای آزردن من همهٔ تیرهای ستم را از تیردان خود رها کرد و تیردانش را خالی کرد.
هوش مصنوعی: دوری تو با صبر من همان کرد که باد با غبار میکند و آن را پراکنده میسازد، و دشمن با جان من همان کرد که سیل با گیاه خشک میکند.
هوش مصنوعی: تا کنون نگهداری این خاندانِ عزیز بر عهدهٔ تو بود، و از این پس پرستاری این جمعِ پریشان بر عهدهٔ من است.
هوش مصنوعی: درمان دوری، صبر است، اما چه کنم که درد جدایی از تو از تاب و تحمل من بیشتر است.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
تا تو آن خیش ببستی به سر اندر، پسرا
بر دلم گشت فزون از عدد ریشهش ریش
ماهرویا، به سر خویش، تو آن خیش مبند
نشنیدی که کند ماه تبه جامهٔ خیش ؟
رزبان تاختنی کرد به شهر از رز خویش
در رز بست به زنجیر و به قفل از پس و پیش
بود یک هفته به نزدیکی بیگانه و خویش
ز آرزوی بچهٔ رز، دل او خسته و ریش
این منم یافته مقصود و مراد دل خویش
با حوادث شده بیگانه و با دولت خویش
وین منم دیده و دل کرده پس از چندین سال
روشن و شاد به دیدار ولینعمت خویش
صدر اسلام عمادالدینْ بوبکر که هست
[...]
گردن افراشتهام بر فلک از طالع خویش
کاین منم با تو گرفته ره صحرا در پیش
عمرها بودهام اندر طلبت چارهکنان
سالها گشتهام از دست تو دستاناندیش
پایم امروز فرورفت به گنجینه کام
[...]
اشتیاقی به مرادی نفروشد درویش
ور بود تشنه جگر چشمهٔ حیوان در پیش
لذت آب ز سیراب نباید پرسید
این سخن خوش بود از تشنه جیحون اندیش
ذوق آن حال کسی راست که از نوش وصال
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.