بر آن سری که بگیری ز لعل او کامی
شراب نوش که در عین پختگی خامی
به راه بادیه شرط است سر قدم کردن
اگر به کعبهٔ گوش به بندی احرامی
نسیم صبح خدا را تو محرم رازی
ببر ز ما به سر کوی دوست پیغامی
که آخر ای بت نامهربان من چه شود
که خواجهای برد از بنده بر زبان نامی
به خاک پای تو تا جان کنم نثار ای دوست
به سوی پرستش رنجور غم بنه گامی
میان حلقۀ زلفی فتاده دل که از او
پدید نیست نه آغازی و نه انجامی
رهت به صومعه ندهند زاهدان نیر
قدیم به دیر مغان نه که رند بدنامی



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل عاشقانه با دعوت عاشقِ خام به شراب و جانبازی در راه کوی یار آغاز میشود. سپس شاعر به نسیم صبح پیام میسپارد تا از معشوقِ بیمهر بخواهد نام بندهٔ خود را یاد کند و به عیادت او بیاید. آنگاه از گرفتاری دل در زلفِ بیآغاز و بیانجام یار میگوید و در پایان، خود را رندی بدنام میخواند که زاهدان به صومعه راهش نمیدهند و جایش در میکدهٔ مغان است.
هوش مصنوعی: تو که در پی آنی که از لب سرخ و لعلگون یار کام بگیری، شراب بنوش؛ زیرا با همهٔ ادعای پختگی، هنوز خام و ناآزمودهای.
هوش مصنوعی: اگر برای رسیدن به کعبهٔ کوی یار احرام ببندی، شرط این راه بیابانی آن است که سر را به جای پا کنی و با تمام وجود و جانبازی راه بسپاری.
هوش مصنوعی: ای نسیم صبحگاهی، تو را به خدا، تو که رازدار مایی، از ما پیامی به کوی دوست ببر.
هوش مصنوعی: پیام این است: ای معشوق بیمهر من، چه زیانی دارد اگر سروری نام بندهٔ خود را بر زبان بیاورد و از او یاد کند؟
هوش مصنوعی: ای دوست، قدمی به احوالپرسی این بیمار غم بگذار تا جانم را بر خاک پای تو نثار کنم.
هوش مصنوعی: دل من در میان حلقهٔ زلفی گرفتار شده است که نه آغازش پیداست و نه پایانش؛ یعنی رهایی از آن ممکن نیست.
هوش مصنوعی: ای نیر، زاهدان تو را به صومعه راه نمیدهند؛ پس قدم به میکدهٔ مغان بگذار، چون تو رندی بدنام هستی و جایت آنجاست.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
ز بامداد درآورد دلبرم جامی
به ناشتاب چشانید خام را خامی
نه بادهاش ز عصیر و نه جام او ز زجاج
نه نقل او چو خسیسان به قند و بادامی
به باد باده مرا داد همچو که بر باد
[...]
نه از ره ست که گوییم کبک خوش گامی
که کبک قهقهه بر خود زند چو بخرامی
ز شرم سر به گریبان فرو برد غنچه
اگر به باغ روی، کان چنان گل اندامی
چو ذره زیر و زبر می شوند مشتاقان
[...]
اگر بروی ترش کار فقر راست شدی
کدوی سرکه بدی با یزید بسطامی
و گر بخرقه ازرق تمام گشتی کار
تغار نیل بدی شیخ احمد جامی
و گر برقص کسی شهره و علم بودی
[...]
گر آفتاب نباشد تو ماه چهره تمامی
که آفتاب بلندی چو بر کناره ی بامی
کنون تو سرو خرامان بگاه جلوه ی طاوس
هزار بار سبق برده ئی بکبک خرامی
گرم قبول کنی همچو بندگان بارادت
[...]
چو گل به لطف نو زد ان نازک اندامی
درید پیرهن نیکوئی به بد نامی
دلم به شام سر زلف توست و میترسم
که باز بشکنی این آبگینه شامی
یکی که میبرد آرام دل به شیوه چشم
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.