در پردهٔ حُسن روی تو شد پردهدر مرا
ای وای اگر ز پرده درآید به در مرا
جز خون دل که ریزدم از دیده بر کنار
حاصل نشد ز نخل محبت ثمر مرا
سر بر نگیرم از درت ار فیالمثل به سر
ریزند سنگ طعنه ز هر بام و در مرا
گم گشت دل به ظلمت زلفش خدای را
کو خضر رهروی که شود راهبر مرا؟
دست طلب نمیکشم از پایبوس تو
خواهد اگر به کوی تو فرسود سر مرا



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل عاشقانه از زبان عاشقی است که زیبایی پنهان معشوق رسوایش کرده و از عشق جز اشک خونین بهرهای نبرده است. با این همه، عاشق پایداری خود را اعلام میکند: نه سنگ طعنهٔ مردم او را از درگاه معشوق دور میکند و نه فرسوده شدن سرش در کوی یار. در میانهٔ غزل، دل خود را گمشده در تاریکی زلف معشوق میبیند و راهنمایی چون خضر میجوید.
هوش مصنوعی: زیبایی روی تو که هنوز در پرده و پنهان است، پردهٔ آبرو و راز مرا دریده و رسوایم کرده است. وای بر من اگر این زیبایی از پرده بیرون بیاید و آشکار شود؛ آنگاه حال من چه خواهد شد.
هوش مصنوعی: از درخت محبت، جز خون دل که از چشمانم بر دامن و کنارم میریزد، هیچ میوهای به دست نیاوردم. حاصل عشق برای من فقط گریهٔ خونین بوده است.
هوش مصنوعی: اگر، برای نمونه، از هر بام و دری سنگ طعنه و سرزنش بر سرم ببارند، باز سر از آستان تو برنمیدارم و از درگاهت دور نمیشوم.
هوش مصنوعی: دلم در تاریکی زلف معشوق گم شده است. برای خدا، کجاست رهبری مانند خضر که راه را به من نشان دهد و از این گمراهی بیرونم آورد؟ خضر راهنمای گمشدگان در ظلمات است.
هوش مصنوعی: حتی اگر سرم در کوی تو فرسوده و نابود شود، دست از طلب و آرزوی بوسیدن پای تو برنمیدارم.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
آزرده کرد کژدم غربت جگر مرا
گوئی زبون نیافت ز گیتی مگر مرا
در حال خویشتن چو همی ژرف بنگرم
صفرا همی برآید از انده به سر مرا
گویم: چرا نشانهٔ تیر زمانه کرد
[...]
ای کرده در جهان غم عشقت سمر مرا
وی کرده دست عشق تو زیر و زبر مرا
از پای تا به سر همه عشقت شدم چنانک
در زیر پای عشق تو گم گشت سر مرا
گر بیتو خواب و خورد نباشد مرا رواست
[...]
دیوانه کرد زلف تو در یک نظر مرا
فریاد ازان دو سلسله مشک تر مرا
سنگین دل تو سخت تر از سنگ مرمر است
کوه غم است بر دل ازان سنگ، مر مرا
دی غمزه تو کرد اشارت به سوی لب
[...]
ای سوخته ز آتش عشقت جگر مرا
وی برده درد عشق تو از خود بدر مرا
عشق تو چون قضای ازل خواهدم بکشت
معلوم شد ز عالم غیب این قدر مرا
عمرم گذشت و از تو خبر هم نیافتم
[...]
آن چشم نرگس به سر آن پسر مرا
چون لاله ساخت غرقه به خون جگر مرا
نیک و بدی چو هست به تقدیر چون کنم
زاهد رسید هم زقضا این قدر مرا
دردی است در دلم که مداوا لبان اوست
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.