ای دل! بلا بکش چو دلت مبتلای اوست
خوشنود شو بدانچه مراد و رضای اوست
تن در جفای او نه و از غم مدار باک
کاین غصه و جفا همه عین وفای اوست
قدر قدر چه داند و قاضی هر قضا
آن دل که او نه قابل قدر و قضای اوست
دنیی و دین برای وصالش دهیم و جان
زانرو که دل ز جمله صلاحی برای اوست
فوتی نمی شود اگرش جان فدا کنم
چون جان بود یکی، صد از این جان فدای اوست
چندین بلا ز قامت و بالای پر بلاش
گر می رسد به جان بکشم چون بلای اوست
راهم نمای ای دل! اگر رهبری مرا
تا بگذرم از آنکه نه میل و هوای اوست
بر گرد گرد دامن مردی اگر رسم
جان ها بها دهم که دلم بی بهای اوست
ای غم! دگر به سوی نسیمی گذر مکن
کاین حجره های جان و دلش، خاصه جای اوست



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر دل خود را به تسلیم و رضا در برابر معشوق فرامیخواند و میگوید جفا و بلای او را باید عین وفا دانست. او حاضر است دنیا و دین و جان را برای وصال او فدا کند و از هر چه جز خواست اوست بگذرد. در پایان به غم میگوید که دیگر سراغ نسیمی نیاید، چون جان و دل او یکسره جای معشوق شده است.
هوش مصنوعی: ای دل، چون گرفتار اوست، رنج و بلا را تحمل کن. به هر چه خواست و خشنودی او در آن است راضی باش.
هوش مصنوعی: به ستم او تن بده و از اندوه نترس، زیرا این غصه و جفا در حقیقت همان وفاداری و لطف اوست.
هوش مصنوعی: دلی که پذیرای تقدیر و حکم او نیست، چگونه میتواند ارزش تقدیر را بفهمد و داورِ هر حکمی را بشناسد؟
هوش مصنوعی: دنیا و دین و جان را برای رسیدن به وصال او میدهیم، زیرا دل از میان همهٔ چیزها تنها برای او شایسته و آماده است.
هوش مصنوعی: اگر جانم را فدای او کنم چیزی از دست نمیرود. من یک جان بیشتر ندارم، اما اگر صد جان هم داشتم همه فدای او بود.
هوش مصنوعی: اگر از قامت بلند و فتنهانگیز او بلاهای بسیار به جانم برسد، تحملش میکنم، چون آن بلا از اوست. شاعر میان «بالا» و «بلا» بازی لفظی کرده است.
هوش مصنوعی: ای دل، اگر راهنمای منی، راه را نشانم بده تا از هر چه خواست و هوای او در آن نیست بگذرم.
هوش مصنوعی: اگر به گرد دامن مردی حقیقی و کامل برسم، جانها را بهای آن میدهم، زیرا دلم از آنِ آن بیبهاست.
هوش مصنوعی: شاعر به غم میگوید دیگر به سوی نسیمی نیا، زیرا خانههای جان و دل او جای خاص معشوق است و جایی برای غم نمانده است.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
خاقانیا چو آب رخت رفت در سال
مستان نوال کس که وبال آشنای اوست
بر خستگی دل مطلب مرهم قبول
نه دل نه مرهمی که جراحت فزای اوست
آن را که بشکنند نوازش کنند باز
[...]
کردارهای خصم تو اندر قفای اوست
تا در کنار او نهد آنچ آن سزای اوست
آن را که جای نیست همه شهر جای اوست
درویش هر کجا که شب آید سرای اوست
بیخانمان که هیچ ندارد به جز خدای
او را گدا مگوی که سلطان گدای اوست
مرد خدا به مشرق و مغرب غریب نیست
[...]
جانم فدایِ آن که دلم مبتلای اوست
جان و جهان و هر چه دگر از برای اوست
آبِ حیات در قدحِ جان فزایِ او
انفاسِ روح در دمِ معجز نمایِ اوست
هرگز دگر خلاص و نجاتش کجا بود
[...]
آن بت وفا نکرد، که دل در وفای اوست
و آن یار سر کشید که تن خاک پای اوست
گر زانکه عاشقی به مثل خاک دوست شد
ما خاک آن سگیم که پیش سرای اوست
سازی ندیدهایم و نوایی ازو، مگر
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.