|
|
غیرفعال و فعال کردن دوبارهٔ حالت چسبانی نوار ابزار به بالای صفحات |
|
|
راهنمای نوار ابزار |
|
|
پیشخان کاربر |
|
|
اشعار و ابیات نشان‌شدهٔ کاربر |
|
|
اعلان‌های کاربر |
|
|
ادامهٔ مطالعه (تاریخچه) |
|
|
خروج از حساب کاربری گنجور |
|
|
لغزش به پایین صفحه |
|
|
لغزش به بالای صفحه |
|
|
لغزش به بخش اطلاعات شعر |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن لغزش خودکار به خط مرتبط با محل فعلی خوانش |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن شماره‌گذاری خطوط |
|
|
کپی نشانی شعر جاری در گنجور |
|
|
کپی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
همرسانی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
نشان کردن شعر جاری |
|
|
ویرایش شعر جاری |
|
|
ویرایش خلاصه یا برگردان نثر سادهٔ ابیات شعر جاری |
|
|
شعر یا بخش قبلی |
|
|
شعر یا بخش بعدی |
چو ساقی خام خم در جام جم ریخت
تو گفتی آب با آتش در آمیخت
کُمیت باده چون در گردش آمد
سمند عقل همچون باد بگریخت
درون جام مینا بادهٔ لعل
چو روئین تن که با رستم در آمیخت
چو از می قطره‌ای افتاد بر خاک
میان سنگ و آهن آتش انگیخت
به یاد یار ناصر جرعهٔ می
همی خورد از قدح وز دیده می‌ریخت
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل به وصف حالت روحی و احساسی خود در مواجهه با باده و یاد یار می‌پردازد. او به تصویر کشیدن زیبایی و تأثیر باده بر عقل و وجود اشاره می‌کند و در عین حال به قدرت و اثرگذاری لحظات زیبای عشق می‌پردازد. یاد یار برای او تداعی‌گر لذتی عمیق است که همچون رستی از خویش می‌گریزد. در نهایت، این شعر حسی پر از شوق و دلتنگی را به تصویر می‌کشد که می‌تواند در هر جرعه از می تجربه شود.
هوش مصنوعی: وقتی ساقی شراب خام را در جام جم ریخت، گویی آبی با آتش ترکیب شده است.
هوش مصنوعی: باده‌ای که جان‌افزا بود، در میان آمد و اسب عقل همچون باد، از آن دور شد.
هوش مصنوعی: درون جام مینا، شراب قرمز رنگی وجود دارد که مانند تنۀ رستم، همچنان که با او در هم آمیخته است.
هوش مصنوعی: وقتی که یک قطره شراب بر زمین می‌افتد و در میان سنگ‌ها و آهن‌ها قرار می‌گیرد، آتش را روشن می‌کند.
هوش مصنوعی: به خاطر یاد معشوق، یک جرعه از می‌پر می‌نوشد و اشک‌هایش را بر روی آن می‌افشاند.
در حال بارگذاری آرایه‌های ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
زمانه زردْ گُل بر رویِ من ریخت
همان مُشکم به کافورَ انْدَر آمیخت
وزین شیوه سخن‌هایی برانگیخت
که از جان‌پروری با جان درآمیخت
چو شیخ آن حال دید از دور، بگریخت
بسی با خود در آن قصه بر آویخت
ز مژگان اشک خونین بر زمین ریخت
ز روی مهربانی در من آویخت
سهی سرو از دو نرگس ژاله انگیخت
گلابی چند بر برگ سمن ریخت
معرفی ترانه‌هایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیه‌ای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور نام‌نویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.