گذشتی مست با غیر و زدی آتش به داغ من
کجا رفتی بیا ای شبنم گلهای باغ من
به سوی کلبه من پاگذار و خانه روشن کن
پریده رنگ چون پروانه از روی چراغ من
به هر جا می روم بوی کباب آید ز اعضایم
نمی دانم که افگندست این آتش به داغ من
ز شب تا روز بر گرد سرم کاشانه می گردد
ز سنگ آسیا آورده آتش را چراغ من
به بوی سنبل زلفش نفس پرورده مغزم را
پریشانی نخواهد رفت بیرون از دماغ من
تو را چون بوی گل کردست در بر غنچه ام پنهان
منادی می کند باد صبا در کوچه باغ من
به سوی کلبه ام دیشب نظر کردی و بگذشتی
زیارتگاه شد پروانه را پای چراغ من
بسروقتم نمی آییی خزان گشتم نمی پرسی
بهشت من بهار من گل رعنای باغ من
چه کردم من چه گفتم من چه دیدی از چه رنجیدی
مه من کوکب من نور چشم من چراغ من
تکلم نی تبسم نی نگاهی نی ادایی نی
گل من شبنم من غنچه من بیدماغ من
به رخسارت عرق را سیدا دیدست می گوید
نگردد تا قیامت دور آب از روی باغ من



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: عاشق از معشوقی گله میکند که مست و همراه رقیب از کنارش گذشته و به کلبهاش سر نمیزند. او سوختن و پریشانی خود را با تصویرهای چراغ و پروانه و کباب و سنبل زلف وصف میکند. سپس با پرسشهای پیاپی دلیل رنجیدن و خاموشی معشوق را میپرسد. در پایان، سیدا دیدن عرق بر روی یار را مایهٔ طراوت همیشگی باغ وجود خود میداند.
هوش مصنوعی: مست و همراه رقیب از کنارم گذشتی و داغ عشقم را شعلهورتر کردی. کجا رفتی؟ برگرد، ای که برای گلهای باغ وجودم مانند شبنم طراوتبخشی.
هوش مصنوعی: به کلبهٔ من قدم بگذار و خانهام را روشن کن، زیرا رنگ از چهرهٔ چراغ من مانند پروانه پریده است و بیتو بیفروغ است.
هوش مصنوعی: هر جا میروم از اندامم بوی سوختن و کبابشدن برمیخیزد. نمیدانم چه کسی این آتش را به داغ من انداخته است.
هوش مصنوعی: از شب تا صبح خانهام مانند سنگ آسیا به دور سرم میچرخد. گویی چراغ من آتش خود را از سنگ آسیا گرفته است؛ یعنی از غم عشق شبها سرگشته و بیقرارم.
هوش مصنوعی: نفسم مغزم را با بوی زلف معشوق که چون سنبل است پرورده است، پس این پریشانی هرگز از سرم بیرون نمیرود. زلف پریشان معشوق پریشانی خاطر عاشق را پدید آورده است.
هوش مصنوعی: تو را مانند بوی گل در آغوش غنچهٔ خود پنهان کردهام، اما باد صبا در کوچهباغ من این راز را جار میزند و فاش میکند.
هوش مصنوعی: دیشب نگاهی به کلبهام انداختی و گذشتی. همین یک نگاه چنان برکتی داشت که پای چراغ من زیارتگاه پروانهها شد.
هوش مصنوعی: به سراغم نمیآیی و حالا که مانند خزان پژمرده شدهام حالم را نمیپرسی، ای که بهشت و بهار و گل زیبای باغ منی.
هوش مصنوعی: عاشق با التماس از معشوق میپرسد: چه کردم، چه گفتم، چه از من دیدی و از چه رنجیدی، ای ماه و ستاره و نور چشم و چراغ من؟
هوش مصنوعی: نه سخنی میگویی، نه لبخندی میزنی، نه نگاهی و نه نازی داری، ای گل و شبنم و غنچهٔ من که با من دلتنگ و بیحوصلهای.
هوش مصنوعی: سیدا عرق را بر چهرهٔ تو دیده است و میگوید تا قیامت آب و طراوت از روی باغ من دور نخواهد شد؛ یعنی دیدار روی شبنمزدهٔ تو مایهٔ همیشگی طراوت من است.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
مجو ای دل بخور از بهر ترتیب دماغ من
مگر آگه نیی شبهای هجر از درد و داغ من
دلم کز داغ هجران شد سیه منما ره وصلش
که هرگز سوی بستان ره نخواهد بر در زاغ من
به داغ بی کسی ز انسان گرفتارم که گر سوزم
[...]
به هم پیوسته از بس در حریم سینه داغ من
تماشایی ندارد رنگ از گلگشت باغ من
چنان از آفتاب عشق می جوشد دماغ من
که پهلو می زند با چشمه خورشید داغ من
مرا برده است وحشت از جهان آب و گل بیرون
[...]
بهار سوختن بخشیده سامانی به داغ من
که هر سو شعله ای گلدسته می بندد ز باغ من
عجب رسواییی سر در پی گمنامیم دارد
شود هر نقش پا آیینه راه سراغ من
صبا بیگانه بود از رنگ و بوی گلشن هستی
[...]
غریبم نیست همچون لاله دلسوزی به داغ من
ز شب تا روز بی پروانه می سوزد چراغ من
گل نشکفته ام عمریست سر در پیرهن دارم
تماشای چمن رفتست بیرون از دماغ من
به تکلیفم اگر آید برون از راه برگردد
[...]
بههر جا پرتو حسنت برافروزد چراغ من
سیاهی افکند در خانهٔ خورشید داغ من
به بو یی زپن بهارم وا نشد آغوش استغنا
عیار شرمگیرید از تریهای دماغ من
به رنگ نشئهٔ می رفتهام زین انجمن اما
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.