به گلزاری که در وی سرو قدی نیست خاموشم
ز طوق قمریان انداختند این حلقه در گوشم
مرید غنچه ام از جا گریبان چاک می خیزم
گرانی می کند چون گل قبای تازه بر دوشم
کنار من ندیده روی مطلب از تهیدستی
در این وادی کمند نارسا افتاده آغوشم
کنند از غنچه چیدن گلفروشان دست خود کوته
ز چشم منفعت جویای بازار فراموشم
رخ دریادلی در خواب و بیداری نمی بینم
حبابم چشم خود گه می گشایم گاه می پوشم
به بزم هوشیاران گر روم ساقی مکن عیبم
به خود میخانه می سازم گمان از بس که بی هوشم
ز شب تا روز دلجویی کنم ارباب صحبت را
دم آبی که از بالانشینان بود می نوشم
در این کو سیدا آواز پایی از که می آید
صدای خیر مقدم می برآید از لب گوشم



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل از تنهایی، تهیدستی و بیقدری خود در جهان مینالد. او خود را به قمری خاموشِ بیسرو، غنچهٔ گریبانچاک، حباب و کالای فراموششدهٔ بازار مانند میکند. در بیتهای پایانی از مستی و بیخودی و سهم ناچیزش در مجلس سخن میگوید و با انتظار پرشوق آمدن یار، غزل را به پایان میبرد.
هوش مصنوعی: در باغی که سروقامتی (معشوقی) در آن نیست، خاموش و بیسخن میمانم. این حلقهٔ بندگی و سکوت را از طوق گردن قمریان در گوش من انداختهاند؛ یعنی مانند قمری فقط با دیدن سرو به نوا میآیم.
هوش مصنوعی: پیرو و مرید غنچهام و مانند او با گریبان چاکشده از جا برمیخیزم. همچون گل، جامهٔ نو بر دوشم سنگینی میکند و تاب پوشیدنش را ندارم.
هوش مصنوعی: از تهیدستی، آغوش من هرگز روی مراد و مطلوب را ندیده است. در این راه، آغوشم مانند کمندی کوتاه است که به هدف نمیرسد.
هوش مصنوعی: گلفروشان دیگر از چیدن غنچه دست کشیدهاند. من از نظر سودجویان بازار فراموش شدهام؛ یعنی کالای بیمشتری و بیسودی هستم.
هوش مصنوعی: نه در خواب و نه در بیداری روی انسانی دریادل و بخشنده را نمیبینم. مانند حبابم که گاه چشم میگشاید و گاه میبندد و در هر دو حال چیزی نمییابد.
هوش مصنوعی: ای ساقی، اگر به مجلس هشیاران بروم مرا سرزنش نکن. از بس بیهوش و مستم، آنجا را هم میخانه میپندارم.
هوش مصنوعی: از شب تا صبح دل همنشینان را به دست میآورم و از آنان دلجویی میکنم. با این همه، فقط جرعه آبی را مینوشم که از بالانشینان مجلس باقی مانده است؛ یعنی سهم من تهماندهٔ دیگران است.
هوش مصنوعی: سیدا از خود میپرسد که در این کوی صدای پای چه کسی میآید. از شدت انتظار آمدن یار، از لب گوشم صدای «خوش آمدی» برمیخیزد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
من آن رندم که کفر و دین به جام باده بفروشم
به یاد یار بی درد، سرِ اغیار می نوشم
بر آرم دوزخ از سینه، که در جنت زنم آتش
اگر از شوق دیدارت به روز حشر بخروشم
چنانت دوست میدارم که با خود گشتهام دشمن
[...]
من آن رند خراباتم که هشیارانه می نوشم
من آن قلاش رسوایم که دایم مست و بیهوشم
من آن دردی کشم که نام و ناموس دو عالم را
ز بیباکی و استغنا بجام باده بفروشم
منم آن بحر بی پایان که صد دریا و صحرا را
[...]
گوارا باد آیات تجلی بر لب هوشم
اگر بخشد ثوابش را به دوزخ دیده و گوشم
همه دردم همه داغم همه آهم افغان
محبت کاش سازد در دل یاران فراموشم
مهیا میکنم از بهر خویش اسباب ناکامی
[...]
چنان برد اختیار از دست آن سرو قباپوشم
که آید در نظرها خشک چون محراب آغوشم
ز بوی خون دل نظارگی را آب میسازم
به ظاهر چون لب تیغ از شکایت گرچه خاموشم
جنون من شد از زخم زبان ناصحان افزون
[...]
بغل بر هم نمیآید ز ذوق آن برو دوشم
چه حسرتها به بر دارد خوشا اقبال آغوشم
من از یاد تو نادانسته هم بیرون نیارم رفت
که می ترسم کنی دانسته از خاطر فراموشم
به راه بیخودیها آمد و رفت خوشی دارم
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.