در گلشنی که مقدم آن گل رسیده است
از روی باغ رنگ چو شبنم پریده است
نقاش دست و بازوی خود بوسه می زند
گویا کمان ابروی او را کشیده است
ننهاده پا به خانه آئینه از حجاب
این ساده روی صورت خود را ندیده است
گل را گرفته بر در باغ ایستاده است
باد بهار آمدنش را شنیده است
هر کس نهاده پا به در اهل روزگار
بسیار همچو آبله در خون تپیده است
در باغ آرزو که نهالی نشانده یی
عمرت گذشت میوه او نارسیده است
می آمد از چمن مگر آن شوخ سیدا
مانند غنچه مرغ دلم آرمیده است



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل در وصف آمدن معشوق به باغ است: از شرم زیبایی او رنگ از رخ باغ میپرد، نقاش به کشیدن ابرویش مینازد و باد بهار برای پیشوازش گل به دست میگیرد. شاعر در میانهٔ غزل به پند روی میکند و خواری حاجت بردن به اهل دنیا و بیثمر ماندن نهال آرزو را یادآوری میکند. در بیت پایانی، سیدا آرام گرفتن دل خود را نشانهٔ آمدن معشوق از چمن میداند.
هوش مصنوعی: در باغی که آن معشوقِ گلمانند پا گذاشته، از شرم زیبایی او رنگ از چهرهٔ باغ پریده و مانند شبنم ناپدید شده است.
هوش مصنوعی: نقاش دست و بازوی خود را میبوسد و به خود آفرین میگوید؛ گویی کمانِ ابروی معشوق را کشیده و نقش کرده است. «کشیدن» هم به معنای نقاشیکردن است و هم به معنای کشیدن کمان.
هوش مصنوعی: معشوقِ سادهرو و بیآلایش از شرم و حیا هرگز پا به خانهٔ آینه نگذاشته و صورت زیبای خود را ندیده است.
هوش مصنوعی: باد بهار خبر آمدن معشوق را شنیده و برای پیشواز او گل به دست گرفته و بر در باغ ایستاده است.
هوش مصنوعی: هر کس به درِ اهل دنیا رفته و از آنان چیزی خواسته، بارها مانند تاول در خون غلتیده و رنج و خواری کشیده است.
هوش مصنوعی: نهالی که در باغ آرزو کاشتهای عمرت را گرفت و گذشت، ولی میوهاش هنوز نرسیده است؛ یعنی آرزوهای دنیایی هرگز به ثمر نمیرسند.
هوش مصنوعی: سیدا، گویا آن معشوق شوخ و شیرینکار از سوی چمن میآمد، که پرندهٔ دلم مانند غنچه آرام گرفته و در خود جمع شده است.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
کس مثل حسن مطلع خطّت ندیده است
کاین مطلع از مجرّد حسن آفریده است
عالم فروزی رخ تو تا بدید صبح
بر خود ز رشک روی تو جامه دریده است
ابروت حاجبی ست که بالین ناتوان
[...]
آمد بهار و موکب گلها رسیده است
لاله علم به کون و به صحرا کشیده است
بلبل سرود گفته، سر انداز گشته سرو
غنچه ز ذوق جُبهٔ خضرا دریده است
در چشم شوخ نرگس زو هیچ شرم نیست
[...]
جانا دو ابروی تو هلالی خمیده است
چون آن هلال دیدهٔ عقلم ندیده است
از حد مبر جفا و بیندیش از وفا
زان رو که خار جور تو در جان خلیده است
دانی که حال زار من خسته دل چه شد
[...]
آن خالقی که صورت خلق آفریده است
غیر مکرر اینهمه صورت کشیده است
مقبل کسی که شادی وصل تو دیده است
خرم دلی که از غم هجران رهیده است
شادست آنکه دولت غم های عشق تو
برجان و دل بملک دو عالم خریده است
آرد بدست دامن معشوق بیگمان
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.