عشق است دلاور و فدایی
تنهارو و فرد و یک قبایی
ای از شش و پنج مهره برده
آورده تو نرد دلربایی
یکتا شده خوش ز هر دو عالم
بربوده ز یک دلان دوتایی
آخر تو چه جوهر و چه اصلی
ای پاک ز جای از کجایی
در عالم کم زنان چه بیشی
در خطه دل چه جان فزایی
نتوان ز تو عشق صبر کردن
صبرا تو در این هوس نشایی
نادیده مکن چو دیدهای تو
بیگانه مرو چو آشنایی
تا ما ماییم جمله ابریم
بی ظلمت ما مها تو مایی
در پای غمش چه دیدی ای جان
کاین دست گشاده در دعایی
ای دل ز قضا چه رو نمودت
کز عشق تو طالب بلایی
رفتم بر عشق کاین به چند است
گفتا که نباشد این بهایی
الا بر شاه شمس تبریز
سر پای کنی به سر بیایی



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل به قدرت و عظمت عشق اشاره میکند و آن را دلاور و فدایی میداند که در دل انسانها خانه دارد. او به یکتایی و بینظیری عشق اشاره میکند و بر اهمیت آن در زندگی تأکید میکند. عشق را به گونهای توصیف میکند که صبر بر آن ممکن نیست و جدایی از آن به سختی حس میشود. شاعر همچنین به ارتباط عمیق و معنوی با عشق میپردازد و در نهایت به نام شاه شمس تبریز میرسد که به عنوان نماد عشق واقعی، مظهری از نهایت کمال و تعالی است.
هوش مصنوعی: عشق، شجاع و فداکار است و برای کسی که تنها و منحصر به فرد است، بسیار ارزشمند و حیاتی میباشد.
هوش مصنوعی: تو که با شش و پنج مهره، همیشه در بازی عشق برنده شدهای، دلها را به زیبایی جذب میکنی.
هوش مصنوعی: تو به خاطر زیبایی و خاص بودن، از هر دو عالم (عالم مادی و معنوی) واحد و یگانه شدهای و از دلهایی که به دو بخش تقسیم شدهاند، بهطور کامل جدا هستی.
هوش مصنوعی: تو چه نوع وجودی و چه اصلی داری، ای کسی که از هر آلودگی پاکی، از کجا آمدهای؟
هوش مصنوعی: در این دنیا زنان کماند، ولی آنها چقدر باارزش و موثر هستند و در دل انسان چقدر شادی و زندگی به وجود میآورند.
هوش مصنوعی: عشق به تو را نمیتوان با صبر تحمل کرد، ای صبر! تو خود در این آرزو گلها و زیباییها را میرویانی.
هوش مصنوعی: دوستی و آشنایی را فراموش نکن، چون اگر تو کسی را دیدهای، به بیگانگی او نرو، چرا که تو با او آشنا هستی.
هوش مصنوعی: ما همه در کنار هم مانند ابر هستیم و چون ظلمتی وجود ندارد، تو در دل ما هستی.
هوش مصنوعی: ای جان، در برابر غم او چه دیدی که این دستت در دعا (برای او) باز شده است؟
هوش مصنوعی: ای دل، چه چیزی از قضا و سرنوشت بر تو نمایان شده است که تو به خاطر عشق، آرزوی درد و رنج را داری؟
هوش مصنوعی: رفتم تا بفهمم عشق چه ارزشی دارد، اما گفت که عشق غیر قابل ارزشگذاری است و نمیتوان برای آن بهایی تعیین کرد.
هوش مصنوعی: ای کسی که بر شاه شمس تبریز (عشق و حقیقت الهی) توجه و تکیه میکنی، سر خود را به پای او بگذار و با تمام وجود به او نزدیک شو.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
میخواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
ای غره شده به پادشائی
بهتر بنگر که خود کجائی
آن کس که به بند بسته باشد
هرگز که دهدش پادشائی؟
تو سوی خرد ز بندگانی
[...]
ای جان و جهان من کجایی
آخر بر من چرا نیایی
ای قبلهٔ حسن و گنج خوبی
تا کی بود از تو بیوفایی
خورشید نهان شود ز گردون
[...]
با خاک در تو آشنایی
خوشتر ز هزار پادشایی
دیده رخ راز مه ببیند
بر عارض تو ز روشنایی
از نکتهٔ طوطی لب تو
[...]
سررشتهٔ قدرت خدایی
بر کس نکند گرهگشایی
ای مونس جان من کجائی
از دیده من چرا جدائی
چون دل دهدت که هر زمانی
صد باره به نزد من نیائی
در دل شغب و دغا چه داری
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
مرتبسازی حاشیهها: محبوبترین | جدیدترین | قدیمیترین
تا به حال ۳ حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.