دگرباره شه ساقی رسیدی
مرا در حلقه مستان کشیدی
دگرباره شکستی توبهها را
به جامی پردهها را بردریدی
دگربار ای خیال فتنه انگیز
چو می بر مغز مستان بردویدی
بیا ای آهو از نافت پدید است
که از نسرین و نیلوفر چریدی
همه صحرا گل است و ارغوان است
بدان یک دم که در صحرا دمیدی
مکن ای آسمان ناموس کم کن
که از سودای ماه من خمیدی
بگو ای جان وگر نی من بگویم
که از شرم جمالش ناپدیدی
بگویم ای بهشت این دم به گوشت
که بیاو بستهای و بیکلیدی
چو خاتونان مصری ای شفق تو
چو دیدی یوسفم را کف بریدی
بدیدم دوش کبریتی به دستت
یقین کردم که دیکی میپزیدی
تو هم ای دل در آن مطبخ که او بود
پس دیوار چیزی میشنیدی
نه عیدی که دو بار آید به سالی
به رغم عید هر روزی تو عیدی
خداوندا به قدرت بینظیری
که حسنی لانظیری برتنیدی
چنین نوری دهی اشکمبهای را
جنینی را گزافه کی گزیدی
بگو ای گل که این لطف از که داری
نه خار خشک بودی میخلیدی
تو هم ای چشم جنس خاک بودی
بگفتی من چه بینم ؟هم بدیدی
تو هم ای پای ،برجا مانده بودی
دوانیدت دواننده دویدی
دم عیسی و علمش را عدوی
عجب ای خر بدین دعوت رسیدی
چو مال این علم ماند مرده ریگت
نه تو مانی نه علمی که گزیدی
جهان پیر را گفتم جوان شو
ببین بخت جوان تا کی قدیدی
بیا امید بین که نیک نبود
در این امید بیحد ناامیدی
بدو پیوندم از گفتن ببرم
نبرم زان شهی که تو بریدی



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل به وصف حال و هوای مستی و عشق میپردازد و اشاره میکند که چگونه عشق دوباره او را به سمت خود کشیده است. او از «ساقی» که نماد عشق و نوشیدن است میخواهد که زندهاش کند و توبههای پیشینش را بشکند. شاعر به زیبایی و جذابیت معشوق اشاره کرده و میگوید که همه دنیا زیبایی و گلهای رنگین به دنبال این حضور است. او همچنین در عین حال از آسمان میخواهد که ناموس خود را کم کند و به شگفتیهایی که عشق و جمال محبوبش به ارمغان میآورد، اشاره میکند. غزل سرشار از تصویرسازی و بیانی لطیف از چالشها و لذایذ عشق است.
هوش مصنوعی: دوباره ای ساقی، به سراغم آمدی و مرا در جمع جوانان شاداب و مست کشاندی.
هوش مصنوعی: بار دیگر عهد و پیمانها را شکستی و با سروصدای جام، حجابها و پردههای بین انسان و حقیقت را دریدی.
هوش مصنوعی: ای خیال فریبنده و وسوسهآور، دوباره مانند شراب که ذهن مستها را مجذوب میکند، به دل و روح ما نفوذ کردی.
هوش مصنوعی: ای آهو، بیا که از بوی تو پیداست که از گلهای نسرین و نیلوفر چرا کردهای.
هوش مصنوعی: تمام صحرا پر از گل و گیاه و زیبایی است، چون تو یک لحظه در آن زمان دمیدی.
هوش مصنوعی: ای آسمان، تو هم حیا کن و با زیبایی ماه من رقابت نکن، زیرا تو به خاطر عشق او به زانو درآمدهای.
هوش مصنوعی: ای جان، اگر تو همچه زیبایی را ببینی، در حضور او از شرم و زیباییاش پنهان میشوی.
هوش مصنوعی: ای بهشت، بگویم به تو که این لحظه بیآنکه او را داشته باشی، دربسته و بدون کلید هستی.
هوش مصنوعی: ای شفق (طلعت صبح) تو مانند زنان مصری هستی که وقتی یوسف را دیدند، دستانشان را بریدند.
هوش مصنوعی: شب گذشته تو را با کبریتی در دست دیدم و از این دیدن، یقین پیدا کردم که در حال پختن دیگی هستی.
هوش مصنوعی: دل، تو هم در آن آشپزخانهای که او بود، پس از دیوار صداهایی میشنیدی.
هوش مصنوعی: نه اینکه عید فقط یک بار در سال میآید، بلکه به خاطر خوشی و شادیای که تو به زندگی من میآوری، هر روز برای من مانند عید است.
هوش مصنوعی: خدای بزرگا، تو با قدرتی بینظیر و زیبایی خاصی که بر تن آفرینش بخشیدهای، انسانها را آفریدهای.
هوش مصنوعی: خداوندا، چطور میتوانی نوری به اشک و به جنینی که هنوز به دنیا نیامده است، ببخشی؟ این کار، بیدلیلی و بیملاحظه است.
هوش مصنوعی: ای گل، بگو که این زیبایی و محبت را از کجا آوردهای؟ تو که مانند یک خار خشک بیفایده بودی، پس چگونه به این زیبایی رسیدهای؟
هوش مصنوعی: هم تو ای چشم، که از خاک هستی، از خودت نمیدانی چه میبینی، ولی در واقع همه چیز را میبینی.
هوش مصنوعی: ای پای تو که بر جای خود ایستاده بودی، اکنون دوانده شدهای و باید بدویی.
هوش مصنوعی: این بیت به نقد انسانی میپردازد که با ویژگیهای خاص خود، همچون عیسی که صاحب علم و معجزه بود، در بین افراد معمولی و بیخبر از علم قرار گرفته است. منظور این است که حتی اگر دعوتی خاص وجود داشته باشد، برخی افراد با نادانی و عدم درک مناسب، به آن پاسخ نمیدهند و به شکل نامناسبی حاضر میشوند.
هوش مصنوعی: اگر این علم مانند مال و دارایی باشد، مثل خاکی مرده خواهد ماند، در نتیجه نه خودت باقی میمانی و نه علمی که انتخاب کردهای.
هوش مصنوعی: به جهان پیر (سالخورده) گفتم که جوان شو و ببین بخت جوان (نیکبختی) تا چه زمانی بر تو سپری میشود.
هوش مصنوعی: بیا و امید را ببین که در این انتظار بیپایان ناامیدی، خوب نیست.
هوش مصنوعی: من رابطهٔ خود را با او چنان قطع کنم که نه بتوانم از او سخن بگویم و نه او را فراموش کنم، زیرا او (معشوق) به دست تو، یعنی به خواست تو، از من دور شده است.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
میخواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
کنون کاین بزم دامادی بدیدی
سرود و آفرین هر دو شنیدی
دلم بردی نگارا وارمیدی
جزاکالله خیرا رنج دیدی
به جان چاکرت ار قصد کردی
بحمدالله بدان نهمت رسیدی
خطا گفتم من از عشقت به حکمت
[...]
چو بانگ سبز در سبزش شنیدی
ز باغ زرد سبزه بر دمیدی
ولی هر کس که روی او بدیدی
بصد دل عشق روی او خریدی
چه بد کردم؟ چه شد؟ از من چه دیدی؟
که ناگه دامن از من درکشیدی
چه افتادت که از من برشکستی؟
چرا یکبارگی از من رمیدی؟
به هر تردامنی رخ مینمایی
[...]
معرفی ترانههای دیگر
مرتبسازی حاشیهها: محبوبترین | جدیدترین | قدیمیترین
تا به حال ۴ حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.