پیش جوش عفو بیحد تو شاه
توبه کردن از گناه آمد گناه
بس که گمره را کنی بس جست و جو
گمرهی گشتهست فاضلتر ز راه
منطقم را کرد ویران وصف تو
راه گفتن بسته شد ماندهست آه
آه دردت را ندارم محرمی
چون علی اه میکنم در قعر چاه
چه بجوشد نی بروید از لبش
نی بنالد راز من گردد تباه
بس کن ای نی ز آنک ما نامحرمیم
زان شکر ما را و نی را عذر خواه



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شعر به بیان عشق و شوق شاعر به خداوند و قدرت بی اندازه او میپردازد. شاعر از عفو و بخشش پروردگار سخن میگوید و توبه را به عنوان گناههایی میداند که حتی در تلاش برای بازگشت به مسیر درست، انسان را گمراهتر میکند. او در وصف زیباییهای الوهیت و نقش آن در ویرانی عقل و منطق خود، احساس یأس و تنهایی را نیز مطرح میکند. در نهایت، شاعر از نی میخواهد که از رازهای دل او سخن نگوید، زیرا او در حالت نامحرمی قرار دارد و نگران از نامناسب بودن بیان احساساتش است.
هوش مصنوعی: در برابر فیض و بخشش بیپایان تو، ای پادشاه، توبه از گناه لازم نیست، چرا که گناه به خودی خود آمده و گناهکار در حال خطاست.
هوش مصنوعی: چقدر تو میتوانی گمراهان را جستوجو کنی! گمراهی آنها به قدری افزایش یافته که در این مسیر، از افرادی که به سوی حقیقت میروند، بیشتر به نظر میرسند.
هوش مصنوعی: عشق و زیبایی تو منطق و گفتار مرا نابود کرده و اکنون نمیتوانم چیزی دربارهات بگویم؛ تنها حسرت و آه در دل دارم.
هوش مصنوعی: من کسی را ندارم که درد و غم تو را بفهمد و با من همدردی کند، مثل علی که در سختیها صبوری و دلسوزی میکرد. من فقط آه میزنم و در عمیقترین دردهای خود غرق شدهام.
هوش مصنوعی: وقتی نی (نیچیز، نیحس) از لب خودش به صدا در میآید، چه بر افرازندگی میکند؛ اما اگر فقط ناله کند، راز من به نابودی میانجامد.
هوش مصنوعی: ای نی، بس کن و ناله نکن، زیرا ما به یکدیگر نامحرم هستیم و شکر ما که میگوید، هیچ عذری برای ما و نی وجود ندارد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
میخواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
روی هر یک چون دو هفته گرد ماه
جامهشان غفه، سموریشان کلاه
ای ممالک را مبارک پادشاه
ای سزای خاتم و تخت و کلاه
تیغ خونخوارت پذیرفتار فتح
عفو جانبخشت خریدار گناه
روز کوشش بحر گردون کر و فر
[...]
گنج عمری داشتی خاقانیا
کم کم از گنج تو کم شد آه آه
شد سیاهی دیدهٔ دولت سپید
شد سپیدی چهرهٔ سَلوَت سیاه
در زیان عمر یکسانند خلق
[...]
باز یونس را نگر گم گشته راه
آمده از مه به ماهی چند گاه
ای جهانت بر جهانداری دلیل
وی خدایت بر خداوندی گواه
وی ز مهر سایه ات خورشید روی
در جهان، آورده هر روزی پگاه
هم جهان جاه را انصاف و امن
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال یک حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.