از دخول هر غری افسردهای در کار من
دور بادا وصف نفس آلودشان از یار من
دررمید از ننگ ایشان و خبیثیها و مکر
از وظیفه مدح یارم این دل هشیار من
خاک لعنت بر سر افسوس داری بدرگی
کو کند از خاکساری درهم این هنجار من
ای بریده دست دزدی کو بدزدد حکمتم
و آنگهی دکان بگیرد بر سر بازار من
شرم ناید مر ورا از روی من شرم از کجا
ای حرامش باد هر تعلیم از اسرار من
آن حرامی کز شقاوت تا رود گمره رود
یا رب و ای ذوالجلال از حرمت دلدار من
خاطرش از زیرکی یا آن ضمیرش از صفا
بر فراز عرش رفتی یاد کردی یار من
ای دل مسکین من از شرکت ناکس مرم
زانک این سنت ز نااهلان بود ناچار من
گر غران و ملحدان مر آب و نان را می خورند
خوردن نان هیچ نگذارم پی این عار من
صبر کن تا دررسد یک مژدهای زان مه لقا
صبر کن تا رو نماید ابر گوهردار من
صبر آن باشد دلا کز مدح آن بحر صفا
رو نگردانی بلی و بشنوی گفتار من
گیرم از لطف معانی رفت تمییز از جهان
کی رود بوی دل و جان یم دربار من
ور رود از دیگران بو از خدیوم کی رود
از شهنشه شمس دین آن تا ابد تذکار من
کز شراب جان من رویدهمی تبریز در
لالهها و گلبنان بر شیوه رخسار من
ای خداوند این همه غیرت ز رشک سر توست
ای هوای نازنین و شاه بیآزار من
من قیاسی کردهام رشک تو را در حق او
لیک اندر رشک تو باطل بود پرگار من
ای شهنشه شمس دین دانم که از چندین حجاب
بشنود بیداریت این لابههای زار من
بینش تو بیند این کز پرتو رشک خداست
سنگها از هر طرف بر سینه سگسار من
از کرم مپسند این را کاین سوار جان من
جز به خرگاهت فرود آید از این رهوار من
ور فروآید به جز خرگاه تو من از خدا
من فنای محض خواهم ای خدایا بار من
دوش دیدم کز هوس صد تخم مار اندر رگی
درفکندم امتحان را تا چه گردد مار من
دیدمش ماری شده او هر زمان در می فزود
من پشیمان گشتهام زان صنعت و کردار من
من پشیمان قصد او کردم و او از خشم خود
بر زمین می زد همی دندان پرزهرار من
کاین چنین شاگردکی بدفعل و بدرگ سر کشد
ای خدا ضایع مکن این رنج و این ادرار من



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل از احساساتی عمیق نسبت به یار و دشمنان و غریبهها سخن میگوید. او از ننگ و بدیهای دیگران بیزار است و عشق به یار را برای دلش آرامش میداند. شاعر به خداوند دعا میکند تا او را از شر دشمنان و بدخواهان دور نگهدارد و بر وفاداریاش به یار تأکید میکند. همچنین، او نسبت به خود و اعمال منفیاش احساس پشیمانی میکند و خواستار توجه و رحم الهی است تا رنج و مشکلاتش را نادیده نگیرد. احساس شرم و غم ناشی از روابط و مشکلات شخصی او را به تفکر درباره پاکی و درستی در عشق و رابطهاش میکشاند.
هوش مصنوعی: هر نوع غریبی که وارد کار من میشود، باید از آن دور باشد، زیرا وصف نفس آلوده آنها به یار من آسیب میزند.
هوش مصنوعی: دل هشیار من از ننگ و زشتیهای آن افراد و فریبکاریهایشان به شدت میهراسد و میخواهد از داشتن وظیفه در ستایش یارم دور بماند.
هوش مصنوعی: لعنت بر کسی که افسوس دارد و به خاطر زشتکاریهایش باید سر او را خالی از خاک و سرافکندگی کند، زیرا این وضعیت زشت و ناپسند مرا خرد کرده است.
هوش مصنوعی: ای کسی که دست از کار دزدی کشیدهای، کجا رفتهای تا حکمت مرا بدزدی و سپس در بازار من مغازهای برپا کنی؟
هوش مصنوعی: او از ملاقات و چهرهٔ من شرم نمیکند، اما نمیداند که شرم از کجا باید بیاید، زیرا هر چیزی که از رازهای من میآموزد، حرام است.
هوش مصنوعی: این بیت به معشوق اشاره دارد که به خاطر بدبختی و شقاوتش، از راه راست منحرف شده است. گوینده از خدا درخواست میکند تا به خاطر حرمت دلدارش، به این وضعیت توجه کند و او را ببخشد.
هوش مصنوعی: خاطر او به خاطر زیرکیاش و یا ضمیرش به دلیل پاکیاش به عرش بالا رفت و تو او را به یاد محبوب من انداختی.
هوش مصنوعی: ای دل بیچاره من، از ارتباط با انسانهای ناتوان و فاقد ارزش دوری کن، زیرا این عادت و رویه مربوط به افراد بیصلاحیت است و من ناگزیر از این وضع هستم.
هوش مصنوعی: اگر کافران و ملحدان در زندگی خود به خوشی و راحتی آب و نان میخورند، من هرگز اجازه نخواهم داد که به خاطر این وضعیت، نسبت به ننگ و عاری که دارم بیتوجهی کنم.
هوش مصنوعی: صبر کن تا مژدهای از آن معشوق به تو برسد و صبر کن تا ابر گوهری که من دارم، بر تو ظاهر شود.
هوش مصنوعی: صبر به این معناست که، ای دل، نباید از ستایش آن دریا (خداوند) که مظهر پاکی و صفا است، روی بگردانی و باید سخنان مرا بشنوی.
هوش مصنوعی: اگر بپذیرم که معانی لطیف و زیبا از ذهن و دل جدا شوند، دیگر بوی عشق و محبت از عالم برنمیخیزد و یاد من در این دنیا حفظ نخواهد شد.
هوش مصنوعی: اگر بوی خوشی از دیگران هم بیاید، اما بوی خدای من چگونه میتواند بیاید؟ شمسالدین، که همواره یاد و نامش در دل من باقی است، به هیچوجه فراموش نخواهد شد.
هوش مصنوعی: از شراب جان من، عطر و بویی چون عطر لالهها و گلهای تبریز بر چهرهام میپیچد.
هوش مصنوعی: ای خداوند، همه این احساسات شدید غیرت و حسد من از عشق و افتادگیای است که به تو دارم، ای معشوق نازنین و بیگناه من.
هوش مصنوعی: من از روی عشق و محبت، احساس میکنم که غیرت و حسادت تو نسبت به دیگری، بیشتر از حد است و در این قیاس که چه اندازه تو باید به او حسادت کنی، فهمیدم که در واقع نظرم نسبت به این موضوع نادرست بوده و ثمرهای ندارد.
هوش مصنوعی: ای آفتابْ شمسِ دین، میدانم که باوجود حجابهای زیاد، صدای نالهها و درخواستهای بیقرار من را میشنوی و بیداریات را از این دردها حس میکنی.
هوش مصنوعی: بینش و دید تو این است که این حالت ناشی از نور و درخشش خداوند است و سنگها از هر طرف به سینهٔ دیوانهام میزنند.
هوش مصنوعی: از روی لطف و بزرگواریات نپسند که این سوار جان من، جز به آستان تو فرود آید از این راهی که به آن میرود.
هوش مصنوعی: اگر به غیر از خرگاه تو فرود آیم، از خداوند وجودم را به کلی فنا میخواهم. ای خدا، بار سنگین وجودم را بر دوش میکشم.
هوش مصنوعی: دیشب دیدم که از هوس، صد تخم مار در رگ من ریختند و میخواهم ببینم این امتحان چه سرنوشتی برای مار من (هوسها و تمایلاتم) بهوجود میآورد.
هوش مصنوعی: شخصی را دیدم که در هر لحظه به ماری تبدیل میشود و من از کار و رفتار خود پشیمان شدم.
هوش مصنوعی: من از تصمیمی که دربارهٔ او گرفتم پشیمان شدهام و او با خشم، دندانهای زهرآگینش را بر زمین میزند.
هوش مصنوعی: من این شاگرد بدعمل و بدسرشت را به خداوند میسپارم؛ ای خدا، این رنج و زحمتی که من کشیدهام را نادیده مگیر.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
میخواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
مجلس سامیّ مجد الدّینی ای کان هنر
چونی از رنج و صداع و زحمت بسیار من
چون ز من هرگز ندید آزار طبع نازکت
بی سبب شاید که جوید طبع تو ازار من؟
تو به دفع کار من مشغول و من فارغ که خود
[...]
هر چه آن سرخوش کند بویی بود از یار من
هر چه دل واله کند آن پرتو دلدار من
خاک را و خاکیان را این همه جوشش ز چیست
ریخت بر روی زمین یک جرعه از خمار من
هر که را افسرده دیدی عاشق کار خود است
[...]
چون مرا غمناک بیند شاد گردد یار من
زان سبب شادی نمیگردد به گرد کار من
اشک چشمم سر دل یک یک به رخها بر نبشت
گوییا با اشک بیرون میرود اسرار من
رخت ازین شهرم به صحرا برد میباید که شب
[...]
بت پرستی را شعار خود کنم تا یار من
از خدای خود نترسد چون کند آزار من
سر ز تقوی پا ز مسجد دست از طاعت کشم
تا شود آن نامسلمان راضی از اطوار من
کوشم اندر معصیت چندان که گردم کشتنی
[...]
چون زند موج حلاوت کلک شکر بار من
پسته خندان شود لب بسته از گفتار من
دامن فکر من است از دامن گل پاکتر
چشم شبنم می پرد در حسرت گلزار من
چون صدف دریادلان را باز می ماند دهن
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.