دل معشوق سوزیده است بر من
وزان سوزش جهان را سوخت خرمن
بزد آتش به جان بنده شمعی
کز او شد موم جان سنگ و آهن
پدید آمد از آن آتش به ناگه
میان شب هزاران صبح روشن
به کوی عشق آوازه درافتاد
که شد در خانه دل شکل روزن
چه روزن کآفتاب نو برآمد
که سایه نیست آن جا قدر سوزن
از آن نوری که از لطفش برستهست
ز آتش گلبن و نسرین و سوسن
از آن سو بازگرد ای یار بدخو
بدین سو آ که این سوی است مؤمن
به سوی بیسوی جمله بهار است
به هر سو غیر این سرمای بهمن
چو شمس الدین جان آمد ز تبریز
تو جان کندن همیخواهی همیکن



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل از سوختن دل معشوق بر عاشق آغاز میشود و آتشی را وصف میکند که جان سخت را نرم میکند، در شب صبح میآفریند و در خانهٔ دل روزنهای به خورشیدی بیسایه میگشاید. سپس شاعر یار بدخو را فرا میخواند که از سوی سرمای جهان مادی به سوی «بیسو» بازگردد که همه بهار است. در پایان، آمدن شمس تبریزی را مایهٔ جان تازه میداند و طعنه میزند که با وجود او جان کندن و رنج بردن بیهوده است.
هوش مصنوعی: دل معشوق بر من سوخته و به حال من رحم آورده است، و از گرمای همین سوز و دلسوزی، خرمن هستی جهان آتش گرفت.
هوش مصنوعی: آن معشوق مانند شمعی به جان من آتش زد؛ شمعی که حتی جان سخت سنگ و آهن از گرمایش مانند موم نرم شد.
هوش مصنوعی: از آن آتش ناگهان در دل تاریکی شب هزاران صبح روشن پدیدار شد.
هوش مصنوعی: در کوی عشق این خبر پیچید که در خانهٔ دل روزنهای گشوده شده است و نور به آن راه یافته است.
هوش مصنوعی: آن روزنهٔ سادهای نیست؛ گویی خورشیدی تازه طلوع کرده که در آن جا به اندازهٔ سر سوزنی هم سایه و تاریکی باقی نمانده است.
هوش مصنوعی: از لطف آن نور است که از دل آتش، گلبن و نسرین و سوسن روییده است؛ اشاره به گلستان شدن آتش بر ابراهیم.
هوش مصنوعی: ای یار بدخو، از آن سوی که روی آوردهای برگرد و به این سو بیا، زیرا این سو جای ایمان و امان است.
هوش مصنوعی: در عالم بیسو، یعنی جهان بیجهت و فراتر از مکان، همه بهار است، و در هر سوی دیگر جز این، سرمای سخت بهمن حاکم است.
هوش مصنوعی: اکنون که شمسالدین که جانِ جان است از تبریز آمده، اگر تو باز هم میخواهی در رنج جان بکنی، هر چه میخواهی بکن؛ یعنی با آمدن او جای جان کندن نیست.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
میخواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
نگه کن آب و یخ در آبگینه
فروزان هر سه همچون شمع روشن
گدازیده یکی دو تا فسرده
بیک لون این سه گوهر بین ملون
غریبی می چه خواهد یارب از من؟
که با من روز و شب بسته است دامن
غریبی دوستی با من گرفتهاست
مرا از دوستی گشتهاست دشمن
ز دشمن رست هر کو جست لیکن
[...]
شبی گیسو فروهشته به دامن
پلاسین معجر و قیرینه گرزن
بکردار زنی زنگی که هرشب
بزاید کودکی بلغاری آن زن
کنون شویش بمرد و گشت فرتوت
[...]
همیدون شخّهای کوه قارن
به چشمش همچنان آید که گلشن
ز مویش خانه گردد سنبلستان
ز رویش بوستان گردد شبستان
چو مشگین زلف پیش باد دارد
شود زو باغ و بستان سنبلستان
سپاه مهر او بر من بتازد
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
مرتبسازی حاشیهها: محبوبترین | جدیدترین | قدیمیترین
تا به حال ۴ حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.