همه بازان عجب ماندند در آهنگ پروازم
کبوتر همچو من دیدی که من در جستن بازم
به هر هنگام هر مرغی به هر پری همیپرد
مگر من سنگ پولادم که در پرواز آغازم
دهان مگشای بیهنگام و می ترس از زبان من
زبانت گر بود زرین زبان درکش که من گازم
به دنبل دنبه می گوید مرا نیشی است در باطن
تو را بشکافم ای دنبل گر از آغاز بنوازم
بمالم بر تو من خود را به نرمی تا شوی ایمن
به ناگاهانت بشکافم که تا دانی چه فن سازم
دهان مگشای این ساعت ازیرا دنبل خامی
چو وقت آید شوی پخته به کار تو بپردازم
کدامین شوخ برد از ما که دیده شوخ کردستی
چه خوانی دیده پیهی را که پس فرداش بگدازم
کمان نطق من بستان که تیر قهر می پرد
که از مستی مبادا تیر سوی خویش اندازم
یکی سوزی است سازنده عتاب شمس تبریزی
رهم از عالم ناری چو با این سوز درسازم



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل به بیان حال و هوای خودش میپردازد و به پرواز و جستجوی آزاد خود اشاره میکند. او با به کار بردن تصاویر مرغ و پرواز، نشان میدهد که همچون کبوتر با شوق و ذوق به پرواز در میآید، حتی اگر دیگران او را نادیده بگیرند. به رغم تهدید و ترسهایی که از زبان خود ابراز میکند، بر شدت و تاثیر کلامش تأکید میکند و میگوید که در زمان مناسب میتواند به کسی که او را بیاحترامی کرده، پاسخ مناسبی بدهد. همچنین، شاعر به حضور شمس تبریزی و سوز عشق او اشاره میکند که او را از عالم مادی جدا میکند و به سمت حقیقت سوق میدهد.
هوش مصنوعی: بازان، پرندگان شکاری هستند و در اینجا به اوج پرواز و توانایی پرواز اشاره دارد. همهٔ آنها در حیرتاند که پرواز من چگونه است، چون کبوتر مانند من را ندیدهاند که در اوج پرواز به جست و خیز بپرد.
هوش مصنوعی: در هر زمان و در برابر هر پرنده و پری، همه به پرواز میروند، اما من مانند سنگی از جنس فولاد هستم که نمیتوانم پرواز کنم و در تلاش برای پرواز آغازینم.
هوش مصنوعی: زبان خود را بیموقع باز نکن و از گفتههای من بترس؛ زیرا اگر زبان تو هم طلا باشد، من میتوانم با یک گاز آن را از بین ببرم.
هوش مصنوعی: این سطر به دنبل میگوید که درون تو نیشی وجود دارد که در باطن توست و من میخواهم آن را بشکافم. حتی اگر از ابتدا با هم خوب باشیم (و تو را نوازش کنم)، این نیش هنوز در تو هست.
هوش مصنوعی: من خود را با ملاطفت بر تو میمالم تا در ناگهانیهای زندگی ایمن شوی، و بگذار تا به تو بگویم چه هنری دارم.
هوش مصنوعی: این لحظه دهانت را باز نکن، زیرا در این حال، حرف ناپختهای بر زبان میآوری. وقتی زمان مناسب برسد، کارهایت را با دقت و پختگی انجام میدهم.
هوش مصنوعی: کدام یک از معشوقان ما، با این شیطنتش، ما را دچار حالت شادی و خوشی کرده است؟ چه میکنی با چشمی که آنقدر تماشایی است و قرار است از آن دل ببرم و بسوزانم؟
هوش مصنوعی: از من بخواه تا گفتارم را بگیر، زیرا ممکن است در حالت خشم، سخنی گفته و تیری به خودم پرتاب کنم که نشان از مستی داشته باشد.
هوش مصنوعی: سوزی وجود دارد که شمس تبریزی را با خشم و سرزنش میسازد و من از دنیای آتشین این سوز میخواهم درس بگیرم.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
میخواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
فغان از مردمِ چشمم که بیرون می دهد رازم
نمی یارم به کس دیدن چو این دیده ست غمّازم
به خاطر یاوه می رانم سخن با هر که می گویم
به باطن دوست می بینم نظر با هر که اندازم
چنان مستغرقِ شوقم که بی خود می کند ذوقم
[...]
ندانم کیست اندر دل که در جان می خلد بازم
چنان مشغول او گشتم که با خود می نپردازم
همه کس با بتی در خواب و من در کنج تنهایی
چه باشد گر شبی پوشیده گردد دیده بازم
غمت کشت و هنوز امشب ز اقبال خیال تو
[...]
نگشتی روز من تیره، ندانستی کسی رازم
اگر دردت رها کردی که من درمان خود سازم
مکن جور، ای بت سرکش، مزن در جان من آتش
که گر سنگم به تنگ آیم و گر پولاد بگدازم
تنم خستی و دل بستی و اندر بند جان هستی
[...]
بگفتی هم شبی جانا نظر بر حالت اندازم
ز روی مردمی یک دم به حال دوست پردازم
بیا دست دلم گیر و شبی از وصل ای دلبر
میان جان من بنشین که سر در پات اندازم
هوای کوی وصل او بلند افتاده است ای دل
[...]
اگر ساقی ز موجِ باده بندد رشتهٔ سازم
رساند قلقلِ مینا به رنگِ رفته آوازم
عروجِ خاکساران آنقدر کوشش نمیخواهد
چو گرد از جنبشِ پایی توان کردن سرافرازم
مباش ای آرمیدن از کمینِ وحشتم غافل
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال یک حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.