نگشتی روز من تیره، ندانستی کسی رازم
اگر دردت رها کردی که من درمان خود سازم
مکن جور، ای بت سرکش، مزن در جان من آتش
که گر سنگم به تنگ آیم و گر پولاد بگدازم
تنم خستی و دل بستی و اندر بند جان هستی
کنون با غیر بنشستی و من سر نیز در بازم
نخستم دانه میدادی که در دام آوری ناگه
به سنگم میزنی اکنون، که ممکن نیست پروازم
به خاک من تو را روزی پس از مرگ ار گذار افتد
به عذر خاک پای تو، کفن بر گردن اندازم
به صد چُستی دلم جُستی که بازش خسته گردانی
گرم زین گونه دل جویی، نبینی بعد ازین بازم
به عیب حال من چندین، تو ای زاهد، چه میکوشی؟
تو را زهدست، میورزی، مرا عشقست، میبازم
تنم را گر بپردازی ز جان در عشق او چندی
بپردازم تن از جان و دل از مهرش نپردازم
مرا پرسی که در گیتی چه بازی؟ نیک دانی تو
شکار دلبران گیرم، چو پرسیدی من این بازم
به راه اوحدی انداز، اگر خار جفا داری
مرا گل چهرهای باید، که مرغ بلبل آوازم



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: عاشق از ستم معشوق سرکش گله میکند که نخست با دانه او را به دام انداخت و اکنون که پرِ پرواز ندارد بر او سنگ میزند و با دیگران همنشین شده است. با این همه، او از مهر معشوق دست نمیکشد و جان را فدا میکند. در میانهٔ غزل زاهدِ عیبجو را پاسخ میدهد که کار او زهد است و کار من عشقبازی. در پایان، اوحدی خود را بلبلی میداند که برای رسیدن به گلروی، خار جفا را میپذیرد.
هوش مصنوعی: اگر درد عشق تو مرا رها میکرد تا خودم را درمان کنم، روزگارم سیاه نمیشد و کسی هم از راز عشقم باخبر نمیشد.
هوش مصنوعی: ای معشوق زیبا و سرکش، ستم مکن و جانم را آتش مزن. اگر از سنگ هم باشم به ستوه میآیم و اگر از پولاد باشم ذوب میشوم.
هوش مصنوعی: تنم را زخمی کردی، دلم را گرفتار کردی و اکنون در پی گرفتن جانم هستی. حالا که با دیگری همنشین شدهای، من سرم را هم در این بازی عشق میبازم.
هوش مصنوعی: اول به من دانه میدادی تا ناگهان در دامم بیندازی، و اکنون که دیگر نمیتوانم پرواز کنم و بگریزم، به من سنگ میزنی.
هوش مصنوعی: اگر روزی پس از مرگم از کنار گور من بگذری، برای عذرخواهی از خاک پایت کفن به گردن میاندازم و خود را تسلیم و گنهکار نشان میدهم.
هوش مصنوعی: با زیرکی و چالاکی بسیار دلم را به دست آوردی تا دوباره آن را زخمی کنی. اگر دلجوییات اینگونه است، از این پس دیگر مرا نخواهی دید.
هوش مصنوعی: ای زاهد، چرا اینقدر در عیبجویی از حال من میکوشی؟ تو زهد داری و آن را به کار میبندی، من عشق دارم و در آن هستی خود را میبازم.
هوش مصنوعی: اگر مدتی در عشق او تنم را از جان تهی کنی، من تن را از جان خالی میکنم اما دلم را از مهر او خالی نمیکنم.
هوش مصنوعی: از من میپرسی که در جهان چه بازیای میکنم؟ خودت خوب میدانی. حال که پرسیدی، من همان بازِ شکاریام که دل خوبرویان را شکار میکند.
هوش مصنوعی: اگر خار ستمی داری، آن را بر سر راه اوحدی بینداز. من معشوقی گلروی میخواهم، زیرا مانند بلبل خوشآوازم و بلبل خار را در کنار گل تحمل میکند.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
همه بازان عجب ماندند در آهنگ پروازم
کبوتر همچو من دیدی که من در جستن بازم
به هر هنگام هر مرغی به هر پری همیپرد
مگر من سنگ پولادم که در پرواز آغازم
دهان مگشای بیهنگام و می ترس از زبان من
[...]
فغان از مردمِ چشمم که بیرون می دهد رازم
نمی یارم به کس دیدن چو این دیده ست غمّازم
به خاطر یاوه می رانم سخن با هر که می گویم
به باطن دوست می بینم نظر با هر که اندازم
چنان مستغرقِ شوقم که بی خود می کند ذوقم
[...]
ندانم کیست اندر دل که در جان می خلد بازم
چنان مشغول او گشتم که با خود می نپردازم
همه کس با بتی در خواب و من در کنج تنهایی
چه باشد گر شبی پوشیده گردد دیده بازم
غمت کشت و هنوز امشب ز اقبال خیال تو
[...]
بگفتی هم شبی جانا نظر بر حالت اندازم
ز روی مردمی یک دم به حال دوست پردازم
بیا دست دلم گیر و شبی از وصل ای دلبر
میان جان من بنشین که سر در پات اندازم
هوای کوی وصل او بلند افتاده است ای دل
[...]
اگر ساقی ز موجِ باده بندد رشتهٔ سازم
رساند قلقلِ مینا به رنگِ رفته آوازم
عروجِ خاکساران آنقدر کوشش نمیخواهد
چو گرد از جنبشِ پایی توان کردن سرافرازم
مباش ای آرمیدن از کمینِ وحشتم غافل
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال یک حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.