تمام اوست که فانی شدست آثارش
به دوستگانی اول تمام شد کارش
مرا دلیست خراب خراب در ره عشق
خراب کرده خراباتیی به یک بارش
بگو به عشق بیا گر فتاده میخواهی
چنان فتاد که خواهی بیا و بردارش
میا به پیش ز دورش ببین که میترسم
ز شعلهها که بسوزی ز سوز اسرارش
وگر بگیردت آتش به سوی چشم من آ
که سیل سیل روانست اشک دربارش
حدیث موسی و سنگ و عصا و چشمه آب
ز اشک بنده ببینی به وقت رفتارش
برآر بانگ و بگو هر کجا که بیماریست
صلای صحت و دولت ز چشم بیمارش
برآ به کوه و بگو هر کجا که خفته دلیست
صلای بینش و دانش ز بخت بیدارش
که نور« من شرح الله صدره» شمعیست
که در دو کون نگنجد فروغ انوارش



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: مولانا در این غزل از فنای عاشق آغاز میکند و دل خود را ویرانهٔ عشقی میداند که خراباتیِ مست آن را به یک باره ویران کرده است. سپس از سوزِ رازهای این دل هشدار میدهد و اشکِ چشمهوار خود را، چون چشمههای سنگِ موسی، درمان این آتش میشمارد. در پایان بیماران و دلخفتگان را به تندرستی و بیداری از چشم و بخت معشوق فرا میخواند و نور سینهٔ گشادهٔ خود را بزرگتر از دو جهان میداند.
هوش مصنوعی: انسان کامل کسی است که نشانههای هستیاش نابود شده باشد؛ کار او با نخستین جامِ دوستی (بادهٔ عشق) به کمال رسید.
هوش مصنوعی: من در راه عشق دلی یکسره ویران دارم؛ یک خراباتیِ مست (معشوق) آن را به یک باره ویران کرد.
هوش مصنوعی: به عشق بگو اگر افتاده و درمانده میخواهی، بیا؛ دل من همانگونه که تو میخواهی از پا افتاده است، بیا و آن را از زمین بردار.
هوش مصنوعی: خطاب به شنونده میگوید: جلو نیا و از دمِ در این دل تماشا کن، زیرا میترسم از شعلههای سوزِ رازهای آن بسوزی.
هوش مصنوعی: و اگر آتش در تو گرفت، به سوی چشم من بیا، زیرا اشک مانند مروارید از آن سیلآسا روان است و آتش را خاموش میکند.
هوش مصنوعی: داستان موسی که با عصا به سنگ زد و چشمههای آب جوشید، در هنگام روان شدن اشک این بنده دیده میشود؛ یعنی از دل سنگشده من چشمههای اشک میجوشد.
هوش مصنوعی: بانگ برآور و به هر بیماری که هست بگو: از چشم خمارِ (بیمارگونِ) معشوق دعوتِ تندرستی و اقبال داده شده است.
هوش مصنوعی: بر کوه برو و به هر دلِ خفتهای بگو: از بخت بیدار معشوق دعوتِ بینایی و دانایی رسیده است.
هوش مصنوعی: زیرا نور من شمعی است از آن روشنی که خداوند سینه را به آن گشاده میکند (اشاره به آیهٔ «شرح الله صدره»)، و پرتو آن در دو جهان نمیگنجد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
میخواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
چو رو نمود به منصور وصل دلدارش
روا بود که رساند به اصل دل دارش
من از قباش ربودم یکی کلهواری
بسوخت عقل و سر و پایم از کلهوارش
شکستم از سر دیوار باغ او خاری
[...]
دل شکسته که مرهم نهد دگربارش؟
یتیم خسته که از پای برکند خارش؟
خدنگ درد فراق اندرون سینهٔ خلق
چنان نشست که در جان نشست سوفارش
چو مرغ کشته قلم سر بریده میگردد
[...]
اگر تو محرم عشقی مگوی اسرارش
چو جان خویش ز خلق جهان نگهدارش
ز سر عشق خبر دار نیست هر عاشق
حدیث عشق ز منصور پرس و از دارش
چو لاله تا ز غمش داغ بر جگر دارم
[...]
ازین که پشت به دشمن دهد چه آزارش
سپاهیی که تو باشی سپاهسالارش
به خون تپیدن خورشید پر مکرر شد
به یک کرشمه دیگر تمام کن کارش !
مرید مولوی روم تانشد صائب
نکرد در کمر عرش دست گفتارش
گهر ز شرم عرق می کند به بازارش
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
مرتبسازی حاشیهها: محبوبترین | جدیدترین | قدیمیترین
تا به حال ۴ حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.