به خون تپیدن خورشید پر مکرر شد
به یک کرشمه دیگر تمام کن کارش !
مرید مولوی روم تانشد صائب
نکرد در کمر عرش دست گفتارش
گهر ز شرم عرق می کند به بازارش
چگونه آب نگردد دل خریدارش؟
مرا به دام کشیده است نازک اندامی
که هم زموی میان خودست زنارش
کجابه اهل نظر بنگرد خودآرایی
که صبح آینه سازد ز خواب بیدارش
به گرمسیر فنارسم سرد مهری نیست
بغل گشاده به منصور می دود دارش
شهید لاله عذاری شوم که تا دم خط
نرفت شرم ز بالین چشم بیمارش
برهنه پا سر گلگشت وادیی دارم
که دشنه بر جگر برق می زند خارش
که یک گل از چمن روزگار بر سر زد؟
که همچو صبح پریشان نگشت دستارش



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل در وصف ناز و زیبایی محبوب و جانبازی عاشق است. شاعر از غمزهٔ کشندهٔ معشوق، دندانِ شرمسارکنندهٔ مروارید، کمر باریک و خودآرایی او سخن میگوید. سپس به استقبال فنا اشاره میکند و از داستان منصور حلاج و وادی پرخار عشق یاد میکند. در پایان یادآور میشود که شادی دنیا پریشانی به همراه دارد و شعر خود را مدیون پیروی از مولوی میداند.
هوش مصنوعی: خورشید بارها از رشکِ روی تو در خون غلتیده است (در طلوع و غروب سرخرنگ میشود). با یک ناز و غمزهٔ دیگر کارش را تمام کن و از پا درش بیاور.
هوش مصنوعی: صائب تا مرید مولوی رومی نشد، سخنش به بلندای عرش نرسید و دستش به کمر عرش بند نشد. پیروی از مولانا شعر او را به اوج رساند.
هوش مصنوعی: در بازار آن محبوب، مروارید از شرمِ دندان و سخن او عرق میکند. پس چگونه دلِ خریدارِ او از شوق آب نشود؟
هوش مصنوعی: نازکاندامی مرا به دام عشق انداخته که کمرش چنان باریک است که موی میانش خود زنّار اوست و کمربندی جز آن ندارد.
هوش مصنوعی: آن خودآرایی که صبح هنگامِ بیدار شدنش برای او آینه میشود، کی به اهل نظر و عاشقان نگاه میکند؟ او چنان به خود مشغول است که به دیگران اعتنایی ندارد.
هوش مصنوعی: در سرزمینِ گرمِ فنا، سردی و بیمهری رسم نیست. در آنجا دار با آغوش باز به سوی منصور حلاج میدود.
هوش مصنوعی: آرزو دارم کشتهٔ لالهرویی شوم که تا هنگام رستن خطِ عارضش، شرم و حیا از چشمِ خمار و بیمارش دور نشد.
هوش مصنوعی: آرزو دارم با پای برهنه در وادیای گردش کنم که خارش چون دشنه بر جگر برق فرو میرود. این وادیِ دشوارِ عشق است.
هوش مصنوعی: چه کسی گلی از باغ روزگار بر سر زد و دستارش مانند صبح پریشان نشد؟ هر کس از شادی دنیا بهره برد، به آشفتگی و پریشانی گرفتار شد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
تمام اوست که فانی شدست آثارش
به دوستگانی اول تمام شد کارش
مرا دلیست خراب خراب در ره عشق
خراب کرده خراباتیی به یک بارش
بگو به عشق بیا گر فتاده میخواهی
[...]
دل شکسته که مرهم نهد دگربارش؟
یتیم خسته که از پای برکند خارش؟
خدنگ درد فراق اندرون سینهٔ خلق
چنان نشست که در جان نشست سوفارش
چو مرغ کشته قلم سر بریده میگردد
[...]
اگر تو محرم عشقی مگوی اسرارش
چو جان خویش ز خلق جهان نگهدارش
ز سر عشق خبر دار نیست هر عاشق
حدیث عشق ز منصور پرس و از دارش
چو لاله تا ز غمش داغ بر جگر دارم
[...]
ازین که پشت به دشمن دهد چه آزارش
سپاهیی که تو باشی سپاهسالارش
نشد ز سیلی خط چشم مست، هشیارش
دگر که می کند از خواب ناز بیدارش
چگونه عاشق ازان روی چشم بردارد؟
که آب، رو به قفا می رود ز گلزارش
ز جان و دل شود از جمله پرستاران
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.