گر لاش نمود راه قلاش
ای هر دو جهان غلام آن لاش
ای دیده جهان و جان ندیده
جانست جهان تو یک نفس باش
گردیست جهان و اندر این گرد
جاروب نهان شدست و فراش
این مشعله از کجاست بینی
آن روز که بشکنی چو خشخاش
عشقی که نهان و آشکارست
خون ریز و ستمگرست و اوباش
چون کشته شوی در او بمانی
من مات من الهوی فقد عاش
عشقست نه زر نهان نماند
العاشق کل سره فاش
لا حسن یلد حیث لا عشق
شاباش زهی جمال شاباش



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: در این غزل، مولانا به موضوع عشق و حقیقتهای پیرامون آن میپردازد. او عشق را نیرویی قدرتمند و در عین حال دردناک توصیف میکند که فرد را به مرگ و زندگی مجدد میکشاند. عشق نه تنها در ظواهر بلکه در عمق وجود انسانها است و باعث میشود تا اسرار درون آشکار شود. شاعر در ادامه به زیبایی و جمال عاشقانه اشاره میکند و بر این نکته تأکید میکند که عشق حقیقی هیچگاه پنهان باقی نمیماند و در دلها جاودانه است.
هوش مصنوعی: اگر بگویی که چهرهی زیبا بهخاطرِ فقر و قلاش (بیکسی و بیپولی) زشت میشود، بدان که هر دو عالم (دنیا و آخرت) بندهی آن زیبایی و زندگی میشوند.
هوش مصنوعی: ای دیدۀ تو که جهان را میبینید، حقیقتاً جان را نمیبینید؛ این جهان را در یک لحظه و در یک نفس درک کن.
هوش مصنوعی: جهان مادی با تمام زیباییها و جذابیتهایش مانند گرد و غبار است که در این گردابهٔ زندگی، چیزی پنهان شده و مانند یک خدمتکار در پس صحنه است.
هوش مصنوعی: این شعله از کجا میآید، روزی را ببین که تو هم چون خشخاش (که به آسانی میشکند) بشکنی و به حقیقت پی ببری.
هوش مصنوعی: عشقِ پنهان و آشکار به گونهای است که همچون خونریزی و ظلم و دسیسه عمل میکند و به شدت ویرانگر است.
هوش مصنوعی: وقتی که در عشق جان سپاری و بمیرى، عاشق میشوی و در آن عشق جاودانه باقی میمانی؛ بنابراین، کسی که در عشق غرق شود، به واقع عاشق است.
هوش مصنوعی: عشق چیزی نیست که مانند طلا بتوان آن را پنهان کرد؛ عشق واقعی در دل عاشق به وضوح و آشکار است و هیچ رازی در آن وجود ندارد.
هوش مصنوعی: به جایی که عشق وجود ندارد، هیچ زیبایی نیز نخواهد بود؛ در اینجا باید به جمال و زیبایی آفرین گفت.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
میخواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
چون گشت به عالم این سخن فاش
افتاد ورق به دست اوباش
در بزم قلندران قلاش
بنشین و شراب نوش و خوش باش
تا ذوق می و خمار یابی
باید که شوی تو نیز قلاش
در صومعه چند خود پرستی؟
[...]
ای خواجه تو عاقلانه میباش
چون بیخبری ز شور اوباش
آن چهره که رشک فخر فقرست
با ناخن زشت خویش مخراش
آن بت به خیال درنگنجد
[...]
تاگشت ز گفت و گوی اوباش
بر مادر لیلی این خبر فاش
ما رند و سبوکشیم و قلاش
بگرفته به سر سبوی می فاش
آشفتهٔ ساقیان سرمست
دیوانهٔ شاهدان جماش
در نقش بتان نشان توان یافت
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال یک حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.