بسوزانیم سودا و جنون را
درآشامیم هر دم موج خون را
حریف دوزخآشامانِ مستیم
که بشکافند سقف سبزگون را
چه خواهد کرد شمع لایزالی
فلک را؟ وین دو شمع سرنگون را؟
فروبُرّیم دست دزد غم را
که دزدیدهست عقل صد زبون را
شراب صرف سلطانی بریزیم
بخوابانیم عقل ذوفنون را
چو گردد مست، حد بر وی برانیم
که از حد بُرد تزویر و فسون را
اگر چه زوبع و استاد جملهست
چه داند حیلهٔ ریب المنون را؟
چنانش بیخود و سرمست سازیم
که چون آید، نداند راه چون را
چنان پیر و چنان عالِم فنا به
که تا عبرت شود لایعلمون را
کنون عالِم شود کز عشق جان داد
کنون واقف شود علم درون را
درون خانه دل او ببیند
ستون این جهان بیستون را
که سرگردان بدین سرهاست گر نه
سکون بودی جهان بیسکون را
تنِ باسَر نداند سرّ کن را
تن بیسر شناسد کاف و نون را
یکی لحظه بنه سر ای برادر
چه باشد از برای آزمون را؟
یکی دم رام کن از بهر سلطان
چنین سگ را، چنین اسب حرون را
تو دوزخ دان خود آگاهی عالم
فنا شو کم طلب این سرفزون را
چنان اندر صفات حق فرورو
که برنایی نبینی این برون را
چه جویی ذوق این آب سیه را؟
چه بویی سبزه این بام تون را؟
خمش کردم نیارم شرح کردن
ز رشک و غیرت هر خام دون را
نما ای شمس تبریزی کمالی
که تا نقصی نباشد کاف و نون را



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل به بررسی حالاتی میپردازد که در آن انسان باید از شایعات و جنونهای دنیوی فاصله بگیرد و به عشق و مستی حقیقی دست یابد. او به شور و شوق برای نوشیدن شراب عشق اشاره میکند که عقل را معطل و سرمست میسازد. در این راه، شاعر به دزدی غم و رویدادهای بنیادین زندگی اشاره میکند و به عشق به عنوان راهی برای درک عمیقتر واقعیت دعوت میکند. در انتهای شعر، شاعر با بیان نام شمس تبریزی خواهان ظهور کمال و تجلی حق و حقیقت در زندگی است.
هوش مصنوعی: با درد و جنون خود، باید این احساسات را بسوزانیم و هر لحظه از شور و شوق زندگیمان بنوشیم.
هوش مصنوعی: ما با دوستانی هستیم که مانند دیوانگان در حال نوشیدن و شادی هستند و میخواهیم سقف سبز سقف دوزخ را بشکافیم.
هوش مصنوعی: شمع لایزال فلک (که به نور و روشنایی اشاره دارد) چه تأثیری میتواند بر کهکشان داشته باشد؟ و این دو شمع (اشاره به دو شمع دیگر، که میتوانند انسانها یا احساسات انسانی باشند) که سرنگون شدهاند، چه سرنوشتی خواهند داشت؟
هوش مصنوعی: ما باید دستان دزد غم را قطع کنیم، زیرا او عقل را که به صد زبان سخن میگوید، دزدیده است.
هوش مصنوعی: باید شراب مخصوصی را که برای پادشاهان است بریزیم تا عقلهای با تجربه و دانشمند را به خواب ببریم.
هوش مصنوعی: زمانی که کسی مست میشود، باید حد و مرز را برای او مشخص کنیم، زیرا او از مرزهای حقیقت و فریب و جادو عبور کرده است.
هوش مصنوعی: اگرچه او ز مبانی و معارف آگاه است و برتری دارد، اما چطور میتواند از نیرنگ و فریب زمانه باخبر باشد؟
هوش مصنوعی: ما آنقدر او را مست از عشق و بیخود کنیم که وقتی به خود بیاید، نتواند مسیر را بشناسد و نگوید کجاست.
هوش مصنوعی: بهتر است که انسان در کنار یک پیر (راهنما) و عالِمِ فانی باشد تا اینکه او را دانسته و عاقل ببینیم، زیرا این وضعیت به مرور زمان باعث عبرت و پندآموزی برای آن کسانی میشود که نمیدانند.
هوش مصنوعی: اکنون عالمی که به خاطر عشق جان خود را فدای عشق کرده، حالا به درک و آگاهی عمیقتری نسبت به علم درون و باطن خودش رسیده است.
هوش مصنوعی: دل او بهمثابهٔ خانهای است که درون آن، ستونهای عشق و معرفت قرار دارد؛ در حالی که این دنیا به خودی خود، بیستون و متزلزل است.
هوش مصنوعی: اگر سرها (یعنی انسانها) سرگردان و بیقرار هستند، دلیلش این است که اگر آرامش و سکون وجود میداشت، جهان (به معنای زندگی و هستی) دیگر بیسکون نمیبود.
هوش مصنوعی: تن بدون سر، راز کن را نمیفهمد و تنها کاف و نون (حروف اول کلمه «کن» به معنای "امتحان" یا "خود را به آزمایش گذاشتن") را میشناسد.
هوش مصنوعی: ای برادر، یک لحظه سر خود را پایین بگذار تا ببینی چه چیزی برای آزمایش و امتحان در نظر داری؟
هوش مصنوعی: یک لحظه آرامش و سکوت ایجاد کن برای سلطان، تا این سگ و این اسب وحشی (حرون) به آرامی تحت کنترل درآیند.
ضمیر خود در مصرع اول، جدا و برای تأکید آمده است. آنچه که ما امروزه به شکل «خودآگاهی» بهکار میبریم ترکیبی معاصر و امروزی است.
برنایی: بر نیایی، بیرون نیایی.
هوش مصنوعی: چرا به دنبال لذت و طعم این آب تاریک میگردی؟ کدام عطر و بوی خوش از این سبزه بر بام تو خبر دارد؟
هوش مصنوعی: من سکوت کردهام و نمیگویم که بخواهم توضیح دهم، زیرا از حسادت و غیرت هر انسان بیمایهای شرمسارم.
هوش مصنوعی: ای شمس تبریزی، جمال و کمال خود را نشان بده، زیرا که وجود تو آنقدر کامل است که هیچ نقصی در آن نیست و نمیتواند چیزی شبیه به «کاف و نون» (حروفی که در زبان جا دارند) نداشته باشد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
میخواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
۱۳بیت این غزل خوانش نشده
۱۳بیت ازین غزل خوانش نشده
دلا کم گیر چرخ سرنگون را
چه خواهی کرد این دریای خون را
ازو پرسیدم احوال درون را
سبب جستم تراوشهای خون را
مکن نومید طاعت این زبون را
نشان تیر خود ساز این نگون را
غرض بگزید عقل ذو فنونرا
به او آراست اقلیم شئونرا
معرفی ترانههای دیگر
مرتبسازی حاشیهها: محبوبترین | جدیدترین | قدیمیترین
تا به حال ۱۲ حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.